Etiuda 2017

Zofia jest początkującą aktorką i młodą mamą. Mieszka w małym mieście, gdzie razem z Kubą wychowuje kilkumiesięczną córeczkę. Kiedy dostaje szansę, aby zagrać u boku znanej aktorki, Marty, jedzie na casting. Tam musi dokonać wyboru swojej życiowej roli.

Wróżka Selena (Izabela Dąbrowska) prowadzi otwartą linię porad telefonicznych. W swoim programie telewizyjnym podpowiada nieznajomym, jak mogą sobie poradzić na życiowych zakrętach. Na podstawie imienia, daty urodzenia i układu kart wypowiada enigmatyczne przepowiednie, z których mimo to można wyciągać daleko idące wnioski. W końcu jednak Selena musi rozważyć granice odpowiedzialności wykonywanej przez siebie pracy.

Na zalanych śląskich, pokopalnianych terenach pozostaje odcięty od świata dom, otoczony wodą. Budynek przesiąknięty jest wilgocią, która prowadzi do rozkładu. W tej ciężkiej, sennej atmosferze razem z matką, babcią i siostrą mieszka 16-letni chłopak, Badylok. Od codzienności i rodzinnych relacji ucieka w krainę marzeń. W tajemnicy konstruuje maszynę latającą, przy pomocy której zamierza uciec z tego miejsca. Czy odważy się wznieść w powietrze?

Doba z życia chłopaka, który wraca ze Stanów do rodzinnego miasteczka. Po kilkuletniej emigracji zarobkowej zamierza otworzyć interes życia. Ma know-how i dolary na start. Czy jednak Marcinowi uda się odbudować relację z dawną miłością, Krysią?

Michał mieszka na wsi i pracuje przy hodowli krów. Po pracy wraca do domu, je kolację i odpoczywa. Każdy kolejny dzień wygląda dokładnie tak samo jak poprzedni. Wszystko się zmienia, kiedy chłopaka ma odwiedzić poznana przez internet dziewczyna.

Proch to studium drogi, jaką musi przejść ludzkie ciało od chwili śmierci aż po pogrzeb. Kolejne etapy tej drogi (prosektorium, kostnica, cmentarz) zestawione zostają w filmie Jakuba Radeja z biurokratyczną buchalterią, która staje się udziałem również dobytku zmarłego lub zmarłej. Chłodna rejestracja losów tych materialnych pozostałości po człowieku stanowi otwartą formę, w którą wpisać można zarówno pytanie o sens egzystencji, jak i refleksję o samotności osób, których nikt nie żegna.

Ta krótka etiuda operatorska ukazuje nam koniec epoki i pradawnych obrzędów. Proces ten przedstawiony został jako coś naturalnego, a jednocześnie wplecionego w całą historię ludzkości. Historia ludzi z danych epok po prostu przemija.