Filmy śląsk

Historia Sylwestra i Loretty - emerytowanego krawca i drag queen, który pięćdziesiąt lat temu wyjechał z Polski, by realizować się w Paryżu. Wbrew złożonej sobie przed laty obietnicy, decyduje się wrócić do rodzinnego górniczego miasteczka, po tym jak dostaje list od nieznanej mu dotąd osiemnastoletniej wnuczki Izy (Julia Chętnicka), w którym prosi go o ratunek dla chorej matki Wioli (Maria Peszek), potrzebującej przeszczepu nerki. Podróż przybiera nieoczekiwany obrót, zmuszając Sylwestra do zmierzenia się z przeszłością.

Śląsk, lato 1939. Aktorska trupa wystawia na podwórku spektakl. Jeden z nich, Francik zaczyna opowieść o swym życiu. Od czasów powstań śląskich, dnia narodzin, poprzez strajki w kopalni ojca, uliczne demonstracje, śmierć ojca, dojrzewanie. Później przychodzi praca w kopalni, więzienie jako działacz komunistyczny. Ciągła bieda. Zbliża się wojna...

Student malarstwa Franek przez przypadek zostaje wplątany w tryby przerażającej totalitarnej machiny. Cała jego wrażliwość i człowieczeństwo zostają poddane ciężkiej próbie. Historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami z okresu stanu wojennego i początku lat 80. ubiegłego wieku.

Trzech reżyserów, trzy historie, trzy wizje jednej – polskiej rzeczywistości. Bohaterami historii są młodzi ludzie z różnych środowisk i regionów. Ich losy splatają się w jednym miejscu – autobusie do Londynu.

Historia niemieckiego obozu pracy zlokalizowanego na Śląsku, w którym po wojnie Polacy urządzili obóz pracy dla podejrzanych o zdradę narodową.

Współczesny komediodramat, opowiadający o kilku dniach z życia trójki młodych bohaterów zamieszkujących jedno ze śląskich miast. Bartek, Marta, i Robert są niczym tytułowe drzazgi: niechciani, samotni, ale z drugiej strony szorstcy i potrafiący zaleźć za skórę... Życiowe drogi tych trojga przetną się wzajemnie podczas kolejnego pozornie zwyczajnego i szarego weekendu. Tak naprawdę nie mieli zamiaru się spotykać. Tak naprawdę nie powinni się spotykać. Tak naprawdę Los nie dał im wyboru. Głównym tematem obrazu jest potrzeba miłości i ciągłe jej poszukiwanie.

Komedia o „świętej wojnie”, jaka toczy się między kibicami dwóch małomiasteczkowych drużyn piłkarskich. W tej rywalizacji – a rzecz się dzieje na Śląsku, centrum polskiego futbolu – wszystkie chwyty są dozwolone. Nie skąpi się pieniędzy, w pojedynek zaangażowani są zarówno dyrektor kopalni, jak i komendant milicji. Działacze sportowi usiłują „załatwić” wynik meczu w kawiarniach, a gdy „koperty” nie skutkują, uciekają się do różnych forteli. Działacze i kibice zespołu „Naprzód” za wszelką cenę chcą wygrać mecz ze „Spartą”. Wysłana przez nich piękna Gabrysia ma uniemożliwić najlepszemu zawodnikowi „Sparty” Walczakowi udział w meczu. Dziewczyna jednak z wzajemnością zakochuje się w swojej „ofierze”. Po meczu ma odbyć się ich ślub. Wobec takiego obrotu sprawy kibice drużyny „Naprzód” planują porwanie Walczaka. Dopiero pojawienie się podczas meczu na stadionie Gabrysi i Walczaka przechyla szalę zwycięstwa na stronę „Sparty”.

Apatyczny górnik dołowy, niezdara, polski Forrest Gump opuszcza kopalnię i nie ma pojęcia, gdzie ma iść. Sądzi, że jego świat się zawalił. Jest nieśmiały i wstydliwy, powoli uczy się życia na powierzchni - szuka pracy, przezwycięża lęki, uczy się używać pełnych zdań, zadawać się z ludźmi, z kobietami. Musi uporządkować swoje życie: znaleźć pracę i stworzyć rodzinę - zgodnie ze śląską tradycją. Przestrzega tradycji, która pomaga mu wykazać inicjatywę, przezwyciężyć inercję i zadbać nie tylko o siebie, ale także o innych, którzy zostali wyrzuceni z kopalni.

Film, poprzez pryzmat losów siedmiu braci Basistów walczących o wolność, opowiada o zakończonym klęską powstaniu śląskim z 1920 roku. Kutz pokazuje plebejski charakter powstańczego zrywu oraz takież cechy górnośląskiej kultury (bracia idą do powstania, jakby szli na szychtę w kopalni). Tragizm miesza się w filmie z elementami komediowymi i szczególnym, regionalnym humorem.

Akcja filmu rozgrywa się w 1981 roku, na kilka miesięcy przed masakrą górników w Kopalni Węgla Kamiennego Wujek (o której Kutz opowiedział w swoim późniejszym obrazie Śmierć jak kromka chleba). Jej bohaterem jest Tomasz Siwek (Zbigniew Zamachowski) – członek PZPR i pracownik elektrociepłowni, w której zarabia na życie jako nosiwoda. Ponieważ ma dobry kontakt z robotnikami przełożeni proszą go, by szpiegował swoich kolegów – członków Solidarności. Skuszony obietnicą wczasów w Bułgarii Tomasz wyraża zgodę, kiedy jednak trafia na opozycyjny wiec daje się ponieść entuzjazmowi tłumu i przyłącza się do protestów, co nie uchodzi uwadze ani jego partyjnych zwierzchników ani rozpędzającym protestujących milicjantom. W jednej z chwili z donosiciela Siwek staje się niemalże bohaterem opozycji. Jego nielojalność nie pozostaje bez konsekwencji. Już następnego dnia Tomasz zostaje aresztowany. Przesłuchujący go funkcjonariusze obiecują mu wolność, jeśli zdradzi, którzy z robotników wzięli udział w manifestacji. Czy Siwek po raz kolejny zdecyduje się na współpracę?