Esensja

Birdman — Choć nie jest może arcydziełem na miarę „Amores Perros”, „Birdman” stanowi namacalny dowód na to, że warto czasem zmierzyć się z lękami. przeczytaj recenzję

Carte Blanche — „Carte blanche” może być krokiem w dobrą stronę – świadczy jednak niestety także o tym, że historia z życia, która brzmi inspirująco, niekoniecznie musi sama z siebie dobrze wypaść na ekranie. przeczytaj recenzję

Hiszpanka — Czy „Hiszpanka” jest, jak zapowiadają plakaty, „filmowym arcydziełem”? Nie. Czy warto wybrać się na nią do kina? Tak. W końcu kto jeszcze wierzy zapowiedziom z plakatów. przeczytaj recenzję

Gra tajemnic — Pod względem realizacji „Gra tajemnic” pozostawia wiele do życzenia. Morten Tyldum stracił gdzieś swój skandynawski pazur i nakręcił film poprawny i zupełnie niecharakterystyczny. przeczytaj recenzję

Dureń — Jurij Bykow to taki Wojciech Smarzowski, tylko że bardziej. U rosyjskiego reżysera rzeczywistość jest jeszcze bardziej ekstremalna i przerysowana, niż u jego polskiego kolegi po fachu. przeczytaj recenzję

Tosty po meksykańsku — Powolna narracja „Tostów…” nie podnosi atrakcyjności filmu, a końcowa nutka dramatyzmu nie rekompensuje do końca wcześniejszych dłużyzn. przeczytaj recenzję

Gotham — Uczynienie głównym bohaterem Jima Gordona nie wychodzi tej produkcji na dobre – bo zamiast opowieści o samym Gotham dostajemy średniej jakości, niespecjalnie klimatyczny serial detektywistyczny. przeczytaj recenzję

Welkome Home — Czasami można odnieść wrażenie, że „Welkome Home” powstał tylko po to, aby ekipa mogła spędzić kilka tygodni w Nowym Jorku. przeczytaj recenzję

Wielkie oczy — „Wielkie oczy” są filmem średnim. Nie można powiedzieć, że to produkcja nieudana, brakuje jej jednak jakiejś iskry. przeczytaj recenzję

Whiplash — Nie potrafię lubić filmu, który dowodzi, że psychiczne znęcanie się bywa niekiedy efektywną metodą wychowawczą. Może dlatego, że od jazzu zawsze wolałem rocka. przeczytaj recenzję