Filmy dowódca, policja

Star Trek rozpoczyna największą przygodę wszech czasów – niezwykłą historię dziewiczej podróży młodej załogi na pokładzie najbardziej zaawansowanego technologicznie statku kosmicznego, U.S.S. Enterprise. W trakcie podróży wypełnionej czającym się w kosmosie niebezpieczeństwem, młodzi rekruci muszą znaleźć sposób na powstrzymanie zagrażającego ludzkości zła. Losy galaktyki znajdują się w rękach zaciekłych rywali – Jamesa Kirka (Chris Pine), szukającego dreszczu emocji chłopaka z Iowa oraz wychowanego w społeczeństwie odrzucającym wszelkie emocje Spocka (Zachary Quinto). Kiedy naturalny instynkt zderza się z opanowaniem i rozsądkiem, okazuje się, że to niezwykłe partnerstwo jest jedyną siłą będącą w stanie przeprowadzić załogę przez niewyobrażalne niebezpieczeństwo i udać się tam, gdzie nikt inny nie miał odwagi!

Wydarzenia przedstawione w filmie mają miejsce niedługo po części pierwszej. Tym razem dochodzi do znacznego pogorszenia stosunków między ludźmi i mutantami. Pewna organizacja rządowa dokonuje ataku na szkołę Xaviera. Porywają oni większości uczniów z zamiarem uczynienia z nich broni przeciwko mutantom. Z ataku udaje się jednak uciec kilku członkom X-MEN, którzy łączą swoje siły z „Magneto” i atakują siedzibę organizacji.

Ryan (Chris Pine) zostaje zwerbowany przez CIA i tym samym schwytany w sieć niebezpiecznych intryg. Manewrując pomiędzy niczego nie podejrzewającą narzeczoną (Keira Knightley), tajnym agentem rządowym (zdobywca Nagrody Akademii Kevin Costner) i bezwzględnym rosyjskim terrorystą (nominowany do Nagrody Akademii Kenneth Branagh), Ryan musi błyskawicznie przekwalifikować się z błyskotliwego analityka w pierwszorzędnego agenta operacyjnego, by powstrzymać wprowadzenie w życie genialnego planu ataku na Stany Zjednoczone.

John Rambo, weteran wojny w Wietnamie, popada w konflikt z lokalną policją. Jako były komandos, wykorzystuje swoje umiejętności, aby uniknąć śmierci z rąk bezwzględnego szeryfa. Osaczony przez lokalną policję i gwardię narodową Rambo rozpoczyna prywatną wojnę.

Emerytowany podoficer postanawia wyjaśnić okoliczności zaginięcia swego syna. Nie przypuszcza jak będzie to trudne i bolesne.

Nowa pani burmistrz zniosła wszelkie ograniczenia w przyjmowaniu studentów do Akademii Policyjnej. Teraz policjantem może zostać każdy bez względu na wiek, płeć, religię. Nic dziwnego, że przed szacowną bramą Alma Mater zebrał się tłum różnych indywiduów, wyglądających co najmniej podejrzliwie. Ta cała sytuacja nie podoba się ciału pedagogicznemu, a zwłaszcza pewnemu sierżantowi. Jego głównym przeciwnikiem staje się rekrut, który jako jedyny znalazł się tutaj wbrew swojej woli.

Akcja "Kryminalnych" rozgrywa się współcześnie. W każdym odcinku policjanci pracują nad rozwiązaniem innej kryminalnej zagadki. Śledztwa prowadzone przez komisarza Zawadę, dotykają problemów ważnych dla większości Polaków - braku poczucia bezpieczeństwa, obojętności otoczenia, bezkarności bandytów, bezradności pokrzywdzonych.

Miasto zalewa fala przestępstw. Policja nie daje sobie rady. Burmistrz prosi więc Akademię Policyjną o wsparcie. Wysyła ona swoich najlepszych policjantów, aby rozprawili się z gangsterami. Nie wiedzą jednak, że przyjdzie im współpracować razem z kapitanem Harrisem i porucznikiem Proctorem.

„Cud w Mediolanie” zrealizowany trzy lata po “Złodziejach rowerów” przez duet Vittorio De Sica – Cesare Zavattini świadczy o odwrocie włoskiego reżysera od czystego neorealizmu. Jest tym dla De Sici, co „Noce Cabirii” dla Federico Felliniego – problemy społeczne powojennych Włoch ustępują rzeczywistości sacrum i profanum, pobożności instytucjonalnej i ludowej, mieszance pogaństwa i religii. To, co w „Złodziejach rowerów” de Sica jedynie zaznaczył na marginesie poprzez wprowadzenie postaci wróżbitki, w “Cudzie w Mediolanie” wybucha z pełną, prostoduszną siłą. Mały Totò znaleziony w zagonie kapusty, a obdarzony łaską czynienia cudów, ratuje swych przyjaciół z opresji i sprawia, że ulatują na miotłach do nieba, zostawiając za sobą pałace bogaczy, lepianki żebraków i przepych Duomo. Nakręcony w 1951 roku film de Sici został nagrodzony Złotą Palmą wraz ze szwedzkim filmem „Fröken Julie”, ekranizacją dramatu Strindberga, w którym panna z arystokratycznych sfer zakochuje się w służącym. Tym żyła Europa początku lat 50.