Filmy model, bielizna

Człowiek na linie - Man on Wire, czyli artystyczne przestępstwo stulecia, to historia niesamowitego wyczynu jakiego dokonał 7 sierpnia 1974 roku Philippe Petit. Marzeniem tego francuskiego linoskoczka było przejście po linie rozciągniętej między zbudowanymi wówczas niedawno bliźniaczymi wieżami World Trade Center. Film Marsha odsłania kulisy przygotowań do tego wyczynu, niezwykłych związków międzyludzkich, przyjaźni oraz zbiegów okoliczności, które doprowadziły do spełnienia tego szaleńczego marzenia. Spaceru pomiędzy wieżami, których już nie ma.

Pracująca w fabryce Silvia zachodzi w ciążę ze swoim bogatym chłopakiem, Jose Luisem. Ich związkowi sprzeciwia się matka chłopaka.

Po przejściu na emeryturę James Whale (Ian McKellen) odsuwa się od towarzyskiego życia Hollywood. Prowadzi teraz spokojne życie w swojej rezydencji, a wolne chwile poświęca malarstwu, które zawsze było jego pasją. Pewnego dnia zatrudnia młodego ogrodnika, Claya (Brendan Fraser). Zafascynowany niezwykle przystojnym mężczyzną artysta prosi go, żeby ten dla niego pozował. Spędzają w pracowni długie chwile i powoli się zaprzyjaźniają. Jednak Clay zadaje dużo pytań, które przywołują wspomnienia i budzą demony z przeszłości. Demony, które przyczyniły się do sukcesu artystycznego Jamesa Whale, ale które odcisnęły też na nim bolesne piętno.

Romain jest 31-letnim fotografem gejem. Dobrze zarabia i ma kochanka. Przełomem w jego życiu okazuje się dzień, w którym dowiaduje się, że cierpi na nieuleczalną chorobę i zostało mu niewiele życia. Co będzie robił z czasem, który mu pozostał?

To historia Lolity Cassard, dwudziestolatki, która jest wściekła na cały świat, ponieważ nie wygląda jak dziewczyny z pism kolorowych, ani jak jej szczupła macocha. Tak strasznie chciałaby być piękna, przynajmniej w oczach swego ojca; pragnie skłonić go, żeby w ogóle chociaż na nią spojrzał. Jest to również historia mężczyzny, Etienne'a Cassarda, który nie za bardzo ogląda się na innych, ponieważ zbyt wiele czasu zajmuje mu przyglądanie się sobie - czuje, że się starzeje, wie także, co to znaczy być niekochanym, a obecną pozycję musiał sobie wywalczyć.[...] To historia ludzi, którzy wiedzą doskonale, co zrobiliby na czyimś miejscu, ale niezbyt dobrze radzą sobie na własnym.

Syn burmistrza Portland, Scott Favor (Reeves) przyjaźni się z Mike'em Watersem (Phoenix). Nie byłby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że Scott rzadko bywa w domu, a jego główną rozrywką są narkotyki i męska prostytucja. Mike, poszukujący matki, jest zmuszony do takiego życia. Scott wybrał je jako bunt przeciw ojcu.

Gloria Wandrous (Elizabeth Taylor) jest dziewczyną do towarzystwa i niewiele jej brakuje do tego, by zostać zawodową call-girl. Zakochuje się jednak w jednym z klientów, co prowadzi do niebezpiecznych komplikacji.

Drugi film w dorobku Stephena Frearsa jest próbą ukazania historii angielskiego dramaturga Joe Ortona, który stał się legendą w latach 60. Reżyser skupia się na relacjach, które łączyły Ortona z Kennethem Halliwellem. Halliwell dla głównego bohatera był nie tylko mentorem i nauczycielem, ale także kochankiem, który w pewnym momencie staje się zazdrosny o dobrze zapowiadającą się karierę swojego ucznia.

Ten film przygląda się magazynom dla mężczyzn z lat pięćdziesiątych i reprezentatywnemu przemysłowi, który był podobno popularny jako magazyny o zdrowiu i fitnessie, ale w rzeczywistości były głównie kupowane przez wciąż podziemną społeczność homoseksualną. Najważniejszym dostarczycielem tej literatury był Bob Mizer, który przez ponad 40 lat prowadził pismo i rozwijał filmy dla mężczyzn o niejasnym charakterze seksualnym.

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".