Filmy zwłoki, obserwatorium

W watykańskim obserwatorium astronomicznym zauważono niezwykłą gwiazdę przelatującą nad ziemią, uderzająco podobną do znaku sprzed 2000 lat, który pojawił się nad Betlejem. W tym czasie żona amerykańskiego ambasadora Thorna pełniącego obowiązki w Rzymie rodzi martwe dziecko. Jej mąż przyjmuje niemowlę zmarłej podczas porodu kobiety, nie informując o tym żony. Wychowują je jak własne. Damian wyrasta na dziwne dziecko, budzące grozę u ludzi i zwierząt. Krótko przed szóstymi urodzinami zaczynają się wokół niego dziać dziwne zjawiska. W niezwykłych okolicznościach dochodzi do wypadków śmiertelnych, a przybrana matka chłopca, żona ambasadora popada w obsesyjne przekonanie, że jej syn jest złem wcielonym, a ona nie jest jego matką. Z Włoch przybywa do Thorna ksiądz. Twierdzi, że Damian jest synem diabła, ale Thorn, obojętnie nastawiony do istnienia Boga i spraw duchowych, nie daje wiary ostrzeżeniom, że życie jego i żony jest w niebezpieczeństwie. Wkrótce ksiądz ginie, a żona ulega poważnemu wypadkowi. Dopiero w tak dramatycznych okolicznościach zamierza zbadać sprawę pochodzenia chłopca. Udaje się najpierw do Rzymu, następnie do Jerozolimy; w wyprawie towarzyszy mu fotoreporter przekonany o prawdziwej tożsamości dziecka…

Morze jest źródłem życia, ale może być również niemym świadkiem okrutnych zbrodni i tragedii. Woda to nie tylko H2O. Woda ma pamięć, która potrafi zakonserwować wspomnienia. Ocean nosi w sobie historię całej ludzkości. To w nim skupiają się wszystkie głosy pochodzące z Ziemi i z kosmosu. To tu znaleźć można rząd zagubionych dusz, bez nagrobka, pozostawionych samym sobie do końca. Woda ma jednak swój własny głos i szczególnego rodzaju rolę do spełnienia – odbiera impulsy z gwiazd, aby dalej przekazać je żywym stworzeniom. Woda to także najdłuższa granica Chile. 2670 mil chilijskiego wybrzeża to największy archipelag świata i jednocześnie krajobraz o niemal nadprzyrodzonym pięknie. Są tu wulkany, góry i lodowce, ale również głosy ludzi rdzennej Patagonii, pierwszych angielskich żeglarzy oraz politycznych ofiar reżimu Augusto Pinocheta.

Z jednej strony jest to 96-minutowy dziennik z podróży, z innej - medytacja nad naszą planetą. Reżyser Ron Fricke jeździł z 70 mm kamerą po całym świecie, by uwieczniać obrazy ludzi i natury. Niektóre z nich są zwyczajne, jak ruch uliczny na Manhattanie, inne - niezwykłe, jak zaćmienie słońca, jeszcze inne - pełne rozpaczy - jak widok śmieciarzy pełzających niczym kraby po wysypisku śmieci w Kalkucie.