Filmy nastolatek, chrzest

Sacha (Filipp Avdeev) i Petya (Aleksandr Kuznetsov) prowadzą we współczesnej Moskwie szalone życie młodych muzyków. Nie brakuje w nim głośnych imprez, licznych wzlotów i upadków oraz niestabilnych relacji. Choć wiedzą, że ważne są miłość i rodzina, czują się samotni i wyobcowani. Obydwaj mają poczucie, że korodują od wewnątrz. Nagle w ich życiu ma miejsce wydarzenie, które wymaga od nich obu uczciwego spojrzenia na swoje życie. Cichy manifest pokolenia współczesnych dwudziestolatków. Szukając odpowiedzi na swoje pytania, końcu uczą się nie słuchać, ale słyszeć, nie patrzeć, ale widzieć. Reżyserem obrazu jest nagrodzony na Sochi Open Russian Film Festival, obiecujący rosyjski artysta młodego pokolenia Aleksandr Gorchilin (Uczeń).

Historia skupia się na Pi Patelu, nad wiek rozwiniętym synu pracownika zoo, którego rodzina decyduje się na przeprowadzkę z Indii do Kanady. Udaje im się załapać na frachtowiec, ale niestety, podczas podróży, statek się rozbija. Pi, jako jedyny ocalały człowiek, dryfuje po Pacyfiku w jednej łodzi ratunkowej razem z zebrą, hieną, orangutanem oraz tygrysem bengalskim. Wszyscy walczą o przetrwanie.

Serial ukazujący obraz nietypowej rodziny. Jeden mężczyzna ma trzy żony i siedmioro dzieci. Fabuła krąży wokół waśni wynikających z tej sytuacji. Mimo, że istnieje pewna umowa, ustalająca, przy której z kobiet i kiedy znajdował się będzie mąż, nie udaje się uniknąć sytuacji nieprzyjemnych.

Po 20 latach od nakręcenia kultowej Baraki Ron Fricke powraca na ekrany kin fenomenalnym obrazem Samsara. To poetycki film bez słów, zapierająca dech podróż przez 25 krajów i kultur z porywającą muzyką, nominowanej do Oscara za oprawę muzyczną do Gladiatora, Lisy Gerrard z Dead Can Dance w tle. Film kręcono przez 5 lat, wyłącznie na taśmie 70 mm, co wpłynęło na jego wyjątkową wartość estetyczną. Sam tytuł wywodzi się z sanskryckiego określenia nieustannego przepływu i powtarzającego się cyklu narodzin, życia, śmierci i odrodzenia. Samsara zabiera nas w miejsca piękne i dotąd nieznane, pokazując przy tym potęgę natury, wpływ cywilizacji na przyrodę i życie człowieka, diametralnie odmienne życie ludzi w różnych zakątkach świata i skłania do refleksji nad kierunkiem, w którym podąża współczesna cywilizacja. PRZYGOTUJ SIĘ NA NIESPOTYKANĄ UCZTĘ DLA ZMYSŁÓW.

Borgiowie dali Kościołowi rzymskokatolickiemu dwóch papieży i świętego, a jednak pamięci o nich towarzyszą najbardziej ponure pogłoski, w których rzeczywistość miesza się z mitem. Prawdziwa historia rodu Borgiów to widowisko kostiumowe, którego wartość tkwi nie tylko w perfekcyjnej realizacji, dbałości o historyczną prawdę i inscenizacyjne szczegóły, ale także brak politycznej poprawności i ujęcie tematu w taki sposób, że jest on wiarygodny, w zaskakujący sposób współczesny. Jednocześnie jest to serial, który skupia się w równym stopniu na zaczerpniętych z materiałów źródłowych faktach (Fontana przy pisaniu scenariusza wykorzystał swoją doskonałą znajomość łaciny), co na relacjach międzyludzkich, motywach działania bohaterów, ich żądzach, urażonych ambicjach, zazdrości, poczuciu winy i słabościach.