Dramat 2001

Oparta na prawdziwych wydarzeniach historia trzech sióstr, które złączyła walka z nieuleczalną chorobą jednej z nich. Jenifer choruje na stopniowy, postępujący zanik komórek nerwowych. Nieuleczalnie chora kobieta dopinguje swoje rodzeństwo do stworzenia fundacji na rzecz walki z tą chorobą. W badania w ramach stworzonej organizacji angażują się specjaliści z całego świata.

Serial ramowo jest oparty na znanej XIX w książce "Dziwne losy Jane Eyre" Charlotte Brontë. Fabuła dzieje się we współczesnym małym nowozelandzkim miasteczku. Doktor Nicky Sommerville to główna bohaterka serialu i jedyna wyraziście określona postać.

Teresa Lenart, kobieta trzydziestoletnia, mieszka z rodzicami nad morzem. Pewnego dnia zauważa kilkuletnią dziewczynkę grzebiącą w śmietniku. Zaintrygowana idzie za nią. Dzięki temu poznaje Janusza, który pracuje w wesołym miasteczku. Julka zafascynowana młodymi ludźmi postanawia im pomóc. Wykorzystuje do tego znalezione listy miłosne, które nosi na zmianę do niego i do niej. Czy dziewczynce uda się zbliżyć do siebie Teresę i Janusza?

Izabella Cywińska z wielowątkowej, obszernej powieści Wiesława Myśliwskiego wybrała motyw inicjacji młodego człowieka. Przebiega ona dwutorowo – chodzi o miłość i o politykę. Głównym bohaterem sztuki jest Piotr, uczeń szkoły średniej w małym, prowincjonalnym miasteczku. Czasy są trudne. To przełom roku 1948 i 1949. W szkole rządzi ZMP. Gdy ktoś chce iść na studia, musi mieć nie tylko dobre stopnie i dużą wiedzę, lecz również, a może przede wszystkim, „słuszne pochodzenie”. Piotr jest nieśmiały i naiwny. Na szkolnym balu bezskutecznie próbuje poprosić do tańca dziewczynę, która mu się podoba. Skuszony przez kolegów, schodzi do piwnicy, gdzie koledzy upijają bo bimbrem. Potem zabierają go do prostytutek. Piotr przeżywa wstrząs. Zbliża się siedemdziesięciolecie urodzin Stalina. Piotr musi wziąć udział w oficjalnych obchodach.

Osiemnastoletni Danny po śmierci matki przeprowadza się na pobliską farmę do swojego przyjaciela. Dzieje się tak, gdyż chłopak nie może znaleźć wspólnego języka z ojcem policjantem. Nieśmiały i naiwny Danny uczy się na farmie prawdziwego życia, co jednak nie podoba się miejscowemu księdzu. Wkrótce w życiu Danny`ego pojawia się rudowłosa piękność która nie pozostaje mu obojętna.

Dziewięcioletni Jaś jest dzieckiem swoich czasów. Jego wyobraźnię zdominowały postaci z kreskówek i reklam. Atakują chłopca zewsząd: z ekranu telewizora, ulicznych billboardów, witryn sklepowych, ze ścian domów. Nawet Anioł pojawia się w jego wyobraźni jako postać z telewizyjnej reklamy. Spełnia jednak w życiu dziecka niezwykle ważną rolę. Jaś bardzo cierpi od chwili narodzin siostry, bo rodzice zaczęli poświęcać maleństwu większość czasu, uwagi i serdecznej troski. Zazdrosny o ich miłość starszy syn czuje się naprawdę nieszczęśliwy i wyraźnie to demonstruje – dokucza kolegom, kłamie, ze złości niszczy różne rzeczy wokół siebie. Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że robi źle. Anioł, swoista personifikacja sumienia chłopca, stale mu o tym przypomina i próbuje nauczyć małego egoistę dostrzegania uczuć innych ludzi. Zanim Anioł na dobre zagości w świecie jego wyobraźni, Jaś często siedzi sam przed telewizorem. Czasami na ekranie pojawia się mama. Wypytuje, co w szkole, uśmiecha się, tłumaczy, dlaczego nie mogą teraz kupić psa. Ta z ekranu zawsze jest cierpliwa, wyrozumiała i w dobrym humorze. Mama prawdziwa najczęściej jest zajęta, zmęczona i zniecierpliwiona nieposłuszeństwem syna. Tata chyba lepiej rozumie jego problemy, bo w dzieciństwie sam był zazdrosny o młodszą siostrę i robił to samo co Jaś.

W obozie uchodźców w Bośni, podczas gry w piłkę z innymi chłopcami jednonogi Enes przez przypadek łamie swoją kulę. Jego przyjaciel Ado postanawia mu pomóc, gdyż teraz unieruchomiony Enes jest całkowicie zależny od innych. Razem piszą podanie do Narodów Zjednoczonych z prośbą o pomoc w zdobyciu nowej kuli. Jednak aby wysłać list Ado musi udać się do najbliższego miasta.

Mark Feinman jest aktorem teatralnym. Wraz z grupą innych zapaleńców, przemierza całą Europę wystawiając sztukę Szekspira. Do tego zadania zaangażował każdego, kogo spotkał na swej drodze i kto miał chęć to zrobić. Pracują tutaj więc gospodynie domowe, robotnicy jak i ludzie ze sfer przestępczych. Jedna łącząca ich cecha to to, że nigdy nie zagrali żadnej roli.