Dramat 2005

Yawarakai seikatsu to film o potrzebie miłości i jej terapeutycznym wpływie na zaburzenia ludzkiej psychiki. Bohaterką jest trzydziestokilkuletnia samotna kobieta cierpiąca na depresję maniakalną. Szukając kontaktu, nawiązuje znajomości z podobnymi do siebie ludźmi - cierpiącymi na chorobę psychiczną i/lub samotnymi. Gdy jej stan psychiczny się pogarsza, opieki nad nią podejmuje się kuzyn, mieszkający od niedawna w jej domu. Ta znajomość będzie dla rozwoju fabuły kluczowa. Dwoje ludzi, którzy znają się od dziecka, poznają się jakby na nowo, poznają prawdziwych siebie. Obserwujemy bardzo powoli rosnące uczucie, które przeradza się w szczerą, niezaplanowaną miłość.

Opowieść o dramatycznym losie inżyniera-wynalazcy Łopatkina, który zderzywszy się z biurokratycznym systemem, postanowił z nim walczyć. Jest rok 1947, pierwsze powojenne lata. Nieduże przemysłowe miasteczko, powstałe wokół dużego kombinatu metalurgicznego. Spotkali się w szkole, Nadia uczyła języka rosyjskiego, Łopatkin uczył dzieci fizyki. Ona była żoną dyrektora kombinatu generała Drozdowa, on marzył o tym, że zbuduje nową maszynę do odlewania rur. Dziewczyna zainteresowała się ideą Łopatkina i zakochała się w nim, zostawiając męża. On chciał służyć swojej Ojczyźnie, swojemu narodowi, był gotowy oddać życie dla swojej idei, ona oddała mu swoje życie, miłość i wiarę.....

Zeyneb mieszka z ojcem w dzielnicy slumsów w Stambule. Jest młodą i ładną dziewczyną, jednak na jej twarzy nigdy nie gości uśmiech. Na co dzień pracuje jako sprzątaczka w hotelu, zajmuje się domem i gotuje obiady dla ojca, brutalnego alkoholika, a w nocy znosi jego natarczywe zachowania. Załamana i pozbawiona chęci do życia dziewczyna modli się żarliwie by wyrwać się z błędnego koła swojej smutnej egzystencji. Jedyną osobą, z którą kontaktuje się Zeyneb, jest młody i zakochany w niej portier. Nieśmiały chłopak w bardzo nieudolny sposób próbuje ją poderwać, jednak dziewczyna traktuje go oschle. Na drugim końcu miasta Selçuk, technik dźwięku, próbuje radzić sobie z poczuciem winy po nagłej śmierci żony. Walizka, do której zapakował jej ubrania, w najbardziej nieoczekiwany sposób odmieni los Zeyneb.

4:30 to najtrudniejszy czas dnia, zbyt wcześnie by wstać, zbyt późno na sen. Właśnie wtedy popełnianych jest najwięcej samobójstw. Film Roystona Tana opowiada o wyobcowaniu mieszkańców azjatyckich metropolii: mówiących różnymi językami, zamkniętych w sobie, zapracowanych do granic wytrzymałości, oderwanych nagle od tradycyjnego sposobu życia. Jedenastoletni Xiao Wu jest wielkomiejskim dzieciakiem, który wychowuje się sam. Matka dzwoni czasami z zagranicy, ale nigdy nie spełnia obietnicy powrotu do domu. Chłopak codziennie wstaje o świcie, idzie do szkoły, wraca do pustego domu i zjada makaron z kubka. Próbuje zainteresować sobą mieszkającego w pokoju obok mężczyznę, ten jednak spędza godziny nad puszką z piwem i nigdy się nie odzywa.

Edik Lietow pomaga zamożnym obcokrajowcom w odszukiwaniu krewnych w Rosji. Jego klienci wylewają łzy radości i wdzięczności, nie podejrzewając nawet, że „krewni” są podstawieni. Ich rolę odgrywają ludzie, wynajęci przez Edika w zamian za niewielkie wynagrodzenie.

Akcja filmu toczy się w Paryżu w burzliwych latach 1968 - 1969. Studenci, a także związki zawodowe buntują się przeciwko polityce rządu. François (Louis Garrel) jest dwudziestoletnim poetą, który uchyla się od służby wojskowej. Lubi barykady, ale nie należy do takich, którzy rzucaliby koktajlem Mołotowa w policję. Nałogowo pali opium i dyskutuje o rewolucji ze swoim przyjacielem Antoine'm (Julien Lucas). Korzysta z tego, że Antoine odziedziczył w spadku mieszkanie - mieszka u niego i żyje na jego koszt. Poznaje rzeźbiarkę Lilie (Clotilde Hesme) i zakochuje się w niej z wzajemnością. Mija rok, a bohater nadal, delektując się dymem opium, pisze wiersze, kocha się z Lilie, dyskutuje o polityce. Czy zdobędzie się na odwagę, by uczynić coś, co odmieni jego egzystencję?

Film składa się z siedmiu części, symbolizujących siedem biblijnych grzechów głównych. Bohaterami są opętani drobnymi słabostkami, targani namiętnościami mieszkańcy współczesnego Belgradu, w realiach którego: pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, gniew i lenistwo stają się absurdalne w kontekście nieporównywalnie gorszych i większych problemów cywilizacyjnych. Dlatego scenariusz nieustannie odwołuje się do śmiechu: zapanowanie nad swoimi obawami i problemami, śmiech z samego siebie, autoironia – oto sposób na przezwyciężenie własnych bolączek.