Dramat 2017

Pisarz Max Zorn (Stellan Skarsgård), mężczyzna po sześćdziesiątce, jest na promocyjnej trasie w Nowym Jorku, gdzie spotyka się z kobietą o imieniu Rebecca (Nina Hoss), o której nigdy nie zapomniał. Wspólnie spędzają weekend. Minęło 17 lat. Czy może być przyszłość przed nimi?

Trwa II wojna światowa. Eda wraz z ojcem i matką opuszcza Pragę i przeprowadza się na wieś, gdzie mieszkają jego krewni, w tym wujek, który ma w rodzinie opinię czarnej owcy. Chłopca czekają tam zabawy w towarzystwie lokalnych dzieciaków, pierwsze, mniej lub bardziej śmiałe doświadczenia z dziewczynami, przeróżne domowe awantury. Gdzieś w tle nieustannie toczą się krwawe wojenne zmagania, ale nie przeszkadza to zbytnio Edzie w korzystaniu z licznych uroków dzieciństwa.

Gdy nagle znikają wokół wszyscy ludzie, para amerykańskich turystów zostaje pozostawiona sama sobie na dalekiej Islandii.

Samantha (Jessica McLeod) całe życie mieszkała w różnych rodzinach zastępczych, tym razem trafia do małego miasteczka. Nigdy nie czuła, że znalazła swoje miejsce na ziemi i nie zmienia tego ani nowa rodzina adopcyjna, ani nawet wspierający ją we wszystkim chłopak. Zagubionej dziewczynie życia nie ułatwia również ciekawska siostra Olivia (Hannah Cheramy), która pewnego razu oddala się do lasu i tam znika. Kolejne dni w ​​domu sióstr mijają pod znakiem paniki i częstych wizyt policji. Nagle Olivia powraca, jakby nic się nie stało. Wszystkim wydaje się, że to cud, dopóki Sam nie zauważa w swojej młodszej siostrze dziwnych, nowych rzeczy. Rzeczy, których nikt inny nie dostrzega. Zbyt przerażona, by o wszystkim komukolwiek opowiedzieć, nie wie co robić. Na własną rękę próbuje znaleźć wyjaśnienie, co doprowadza ją do odkrycia przerażających faktów z przeszłości.

Will rozpoczyna się przybyciem młodego Williama Szekspira na przedstawioną w przejaskrawionym, punk-rockowym stylu scenę teatralną szesnastowiecznego Londynu. W tym uwodzicielskim, brutalnym świecie młody William konfrontuje swój talent z rozpieszczonymi widzami, tandetnymi festynami i religijnym fanatyzmem. Serial to ekscytująca, współczesna wersja historii życia Szekspira, wzbogacona o nowoczesny soundtrack, podkreślający beztroskę, pożądliwość i geniusz młodego dramaturga.

Thomas mieszka w Nowym Jorku. Skończył niedawno studia i nie wie, co dalej. Kiedy chłopak dowiaduje się o romansie ojca, jego świat wywraca się do góry nogami. Drogę wskazuje mu ekscentryczny sąsiad. „Jedyny żywy chłopiec w Nowym Jorku” to szczera i inteligentna opowieść o dojrzewaniu.

Dwie odmienne uczennice rywalizują między sobą o względy nauczyciela.

Eric LeMarque (Josh Hartnett) uwielbia snowboarding. Jazda na desce wypełnia jego organizm adrenaliną, jak kiedyś, w najlepszych latach sportowej kariery, hokejowe mecze. Przekonany o swoich umiejętnościach, feralnego dnia podczas wyprawy w góry ignoruje ostrzeżenia o nadciągającej burzy śnieżnej. Zagubiony w leśnych ostępach, wyziębiony, pozbawiony jedzenia i wody, przez ponad tydzień zmuszony będzie toczyć walkę na śmierć i życie z bezwzględnymi siłami przyrody.

Czy terror może być aktem odwagi, a odraza przerodzić się w fascynację? Czy istnieje więcej niż jedna prawda? Czy każda zbrodnia musi mieć karę? Te pytania długo będą dręczyć pastora DesmondaTutu (Forest Whitaker), laureata Pokojowej Nagrody Nobla, który po upadku apartheidu w RPA przewodniczy komisji rozliczającej przeszłość. To w jego mocy jest skazywanie zbrodniarzy i ułaskawianie niewinnych. Kiedy pozna jednego z najgroźniejszych więźniów, nic nie będzie już jednoznaczne? Pit Bloomfield (Eric Bana) odsiadujący dożywocie za zbrodnie na tle rasowym, postanawia przekonać duchownego do swojej prawdy i wciąga go w niebezpieczną grę.

Polska, początek XXI wieku. Artystka wymykająca się zaszufladkowaniu i eksperymentujący muzyk. Dwójka outsiderów, których bardzo wiele ze sobą łączy. Androgyniczni, szczupli, bez włosów, często ubrani w identyczne uniseksy – wyglądają jak męska i żeńska wersja tej samej osoby. Ich stan zakochania przypomina perwersyjną wersję narcyzmu, bo, patrząc na kochanka, patrzą na własne odbicie. W ich relacji miłość przenika się ze sztuką. Intymnym wyznaniom i gestom nadana zostaje artystyczna forma. I odwrotnie – sztuka jest ich sposobem na życie emocjonalne. Żyją w stworzonym przez siebie świecie, w którym mogą wszystko projektować i kontrolować. Wszystko, oprócz własnych emocji.