Dramat 2017

Emily Milburton (Jenny Slate) jest terapeutką, sama mająca problemy osobiste. Wszystko zmienia się, gdy poznaje swojego nowego pacjenta, Josha Normana (Zachary Quinto), mężczyznę chorego psychicznie. Josh zaczyna darzyć Emily uczuciem, ale sprawy zaczynają się komplikować, gdy Emily zakochuje się w bracie Josha, Craigu.

Rok 2070, postapokaliptyczne ruiny Moskwy zniszczonej w czasie wojny jądrowej. Resztki mieszkańców żyją w podziemnym schronie – a właściwie prawie mieście. Najpopularniejszą rozrywką jest tutaj turniej tańca, w którym startuje młodzież, ale nie są to zwykłe zawody – to igrzyska śmierci, gdzie na Arenie przeżyć może tylko zwycięzca. Z ciał pokonanych tancerzy wytwarzana jest energia zasilająca pole siłowe chroniące podziemne miasto przed promieniowaniem. Utarty schemat widowiska zostaje zburzony przez chłopaka, który postanawia uratować swoją dziewczynę, mającą umrzeć przegraną zawodniczkę…

Rok 1891. Gauguin (Vincent Cassel) wyjeżdża na Tahiti. Tutaj chce stać się wolnym człowiekiem, jak dzikus, daleko od moralnego, politycznego i estetycznego obrazu cywilizowanej Europy. Przemierza dżunglę, walcząc z samotnością, biedą i chorobami. Spotyka Tehurę (Tuheï Adams), która stanie się jego żoną i tematem płócien.

Młody Niemiec (Frederick Lau) zatrudnia się na luksemburskiej prowincji przy żniwach, przy „pracy dla Polakówˮ. Zamieszkuje w przyczepie kempingowej i wiąże się z miejscową kobietą (znana z "Nici widmo" Vicky Krieps). Zadziwiająco szybko zapuszcza korzenie. Ma blizny i tajemnicę, ale spokojna i zasadniczo przyjazna wieś też żyje w jakimś niewytłumaczalnym napięciu, jak lato upływające w oczekiwaniu na burzę. Przemoc przybiera tu nieoczekiwane formy: martwego psa, dziecka karanego zwisaniem w łańcuchach z podnośnika. Ktoś przepadł bez wieści, a bohater, chociaż integruje się ze społecznością i nawet daje się wciągnąć w próby miejscowej orkiestry, zaczyna popadać w paranoję.

Indochiny, rok 1959. W mieście opanowanym przez wietnamskich watażków i zbrodniarzy wojennych z Europy króluje bezprawie, przemoc i okrucieństwo. W miejscowym więzieniu były mistrz bokserski Martin Tillman (Scott Adkins) walczy w turniejach, obstawianych na wysokie stawki przez bogatych przestępców. Kiedy wyrok mężczyzny dobiega końca, skorumpowane władze robią wszystko, by uniemożliwić mu wyjście na wolność. Gdy odbierają Martinowi to, co dla niego najcenniejsze, Tillman postanawia się zemścić.

KUSO ma formę broadcastingu prowizorycznej sieci telewizyjnej. Przedstawia świat oszpeconych, wynaturzonych ludzi, którzy ocaleli po trzęsieniu ziemi. Został uznany za najohydniejszy film wszech czasów. I nie ma tym cienia przesady. Przekracza bowiem wszelkie granice estetyczne i moralne, a obrzydliwości wręcz wylewają się na widza, który tę abstrakcyjną i absurdalną wizję albo doszczętnie znienawidzi, albo pokocha trudną miłością. Chociaż kolaż groteskowych i paskudnych scen jest wyjątkowo ciężki w odbiorze to jednocześnie nie można oderwać od niego wzroku. Bohaterowie z naroślami na twarzy, zupa z robaków, czy seks z zaropiałym wrzodem, który chwilę wcześniej wygłaszał monolog o rodzinie i miłości to tylko niektóre obrazy, które czyhają na widza.

Po śmierci matki kobieta odkrywa szokującą prawdę: uznawany od 20 lat za zmarłego jej ojciec prawdopodobnie wciąż żyje, zaś jej tożsamość przejęła inna kobieta, która podaje się za jego córkę.

Kiedy Kaśka wychodzi z więzienia, zatrzymuje się u swojej siostry Magdy. Składa jej obietnicę, że nigdy więcej tam nie powróci.

Weekendowy wypad luksusowym jachtem kończy się tragicznie, gdy grupa przyjaciół postanawia popływać na pełnym morzu, nie zostawiając opuszczonej drabinki. Portugalski remake filmu „Ocean strachu 2".