Recenzje

Pech to nie grzech — Łączenie bohaterów w pary wygląda w filmie „Pech to nie grzech” jak gra w Memory w gronie osób z alzheimerem – do połowy brakuje pasujących do siebie kart, potem zapomina się nawet o zasadach. przeczytaj recenzję

Ted — Czasem zabawna, czasem nudna a czasem żenująca, banalna komedyjka o dwóch głupich i antypatycznych trzydziestoparolatkach – tylko że jeden jest pluszowym misiem. przeczytaj recenzję

Zabawa, zabawa — To kino, które nie stosuje taryfy ulgowej wobec bohaterek i ich problemów, ale z ogromną dozą humanizmu potrafi przyjrzeć się im z bliska i przepracować temat bez dydaktyki, a z emocjami. przeczytaj recenzję

It! The Terror from Beyond Space — Kolejny zapomniany horror/s-f, który dla większości będzie jedynie zabawnym i kiczowatym reliktem. przeczytaj recenzję

Oni — Oni to doskonała satyra i pamflet na nie tylko konkretną grupę społeczną, ale na pewne instynkty ludzkie i gorzka refleksja, co ma największą wartość w świecie. Wszystko z wielką fantazją! przeczytaj recenzję

Sny wędrownych ptaków — To przypowieść, gdzie patrzymy jak postkolonializm coś zasugerował, ale to tak naprawdę człowiek zareagował i jego natura. Trudno, intensywnie, okrutnie, a jednocześnie piękne kino z duszą. przeczytaj recenzję

Bumblebee — Solidna odmiana po Transformerach, której zależy na czymś więcej, nie jest bezczelnie strategiczny, a z wyobraźnią i nastrojem nostalgiczny. przeczytaj recenzję

Pitbull. Niebezpieczne kobiety — Szkoda tego filmu, bo to mogło być naprawdę genialne kino gangsterskie, a wyszedł taki trochę zakalec. Miejscami bardzo smaczny, a miejscami zupełnie niestrawny. przeczytaj recenzję

Kuba Guzik — Dwugodzinna odyseja, której narracja oscyluje wokół tematyki miłości i tolerancji. Całość jawi się jako mądre i wrażliwe kino dla dużych i małych. przeczytaj recenzję

Plagi Breslau — Polska to prawdopodobnie jedyny taki kraj na świecie, w którym „veganizm” sprzedaje się równie dobrze, co sztuczna krew i „mięso”. przeczytaj recenzję