Filmy basen

Ben Cronin (Jesse Bradford) ma wszelkie powody, by cieszyć się życiem: jest utalentowanym sportowcem, któremu trener wróży karierę olimpijską, ma wypróbowanych przyjaciół i wspaniałą dziewczynę Amy (Shiri Appleby). Jego przyszłość staje jednak pod znakiem zapytania, gdy w miasteczku pojawia się piękna Madison Bell (Erika Christensen), która postanawia zdobyć Bena za wszelką cenę. Namiętność Madison szybko przeradza się w niebezpieczną obsesję. Zdeterminowana dziewczyna krok po kroku osacza Bena: niweczy jego szanse na zdobycie upragnionego stypendium, sprawia, że traci pracę w szpitalu i próbuje rozbić jego związek z Amy. Wkrótce staje się jasne, że nie cofnie się przed niczym - nawet przed morderstwem...

Jeana, nieśmiałego kelnera z Grand Hotelu, myli ze znanym milionerem Irene, piękna uwodzicielka bogatych mężczyzn.

Pisarz Hampton zatrudnia jako swojego asystenta, Eddiego. Chłopak niebawem zakochuje się w Marion (Kim Basinger), jego pięknej żonie. Romans rozbija związek niegdyś bliskich sobie ludzi.

Australia, lata 50. Kilkuletni David Helfgott (Alex Rafalowicz) przejawia wielkie zdolności pianistyczne. Jego ojciec, Peter Helfgott (Armin Mueller-Stahl) nalega, by chłopiec uczył się grać Trzeci Koncert Rachmaninowa. Nie zważa na przestrogi nauczyciela muzyki, Bena Rosena (Nicholas Bell), który twierdzi, że jest to kompozycja stanowczo za trudna dla małego dziecka. Mijają lata. Ten sam David Helfgott (Noah Taylor) jest teraz młodym artystą, który wygrywa kilka ważnych konkursów pianistycznych i staje przed szansą wyjazdu na studia do USA. Peter nie potrafi pogodzić się z perspektywą utraty syna i nie wyraża zgody na jego wyjazd. Prośby Rosena, by zmienił zdanie, nie odnoszą skutku. W tym czasie David zaprzyjaźnia się serdecznie z pisarką w podeszłym wieku, Katharine Susannah Prichard (Googie Withers). Za jej namową, gdy zostaje stypendystą Royal College of Music w Londynie, buntuje się przeciw ojcu i wyjeżdża do Anglii. Rozsierdzony Peter mówi mu, żeby nigdy nie wracał…

Grupa przyjaciół przychodzi co wieczór do lasu, aby opowiadać sobie przy ognisku straszne historie. Za każdym razem narratorem jest inna osoba ze stowarzyszenia, która ma swój własny styl przedstawiania opowieści.

Malcolm Adekanbi jest typowym geekiem, obsesyjnie zakochanym w kulturze hip hopu lat dziewięćdziesiątych. Z trudem próbuje przetrwać w trudnym sąsiedztwie w Inglewood, gdzie przemoc, narkotyki i dealerzy są codziennością. Jego największym marzeniem są studia na Harvardzie. Nieoczekiwanie na jego drodze staje Dom, uliczny dealer narkotyków, jak wkrótce się okaże, równie mocno zanurzony w kulturze hip hopu. To spotkanie zmienia życie Malcolma. Chłopak dokonuje pierwszych złych wyborów, przechodząc wyboistą ścieżkę – od bycia geekiem przez narkotyki, by w końcu stać się sobą.

Życie Jo Mitchell (Meaghan Martin) to ciągłe przeprowadzki z ojcem, a co za tym idzie - systematyczne zmiany szkoły. To jej ostatni rok w szkole średniej. Jej marzeniem jest dostanie się na uczelnię, gdzie studiowała jej zmarła matka. Niestety, w nowej szkole zdobywa rywalkę w postaci Mandi Weatherly (Maiara Walsh), która przewodzi popularnej grupce dziewcząt, zwanych Plastikami.

Julia jest alkoholiczką. Lubi spędzać wieczory na imprezowaniu, co często kończy się utratą pamięci, i budzeniem się w obcych miejscach. Przez swój nałóg traci pracę. Jej jedyny przyjaciel Mitch, wysyła ją na spotkanie AA gdzie spotyka sąsiadkę Elenę. Kilka dni później Julia traci przytomność na ulicy, a gdy się budzi stwierdza, że jest w mieszkaniu sąsiadki. Elena opowiada jej historię o swoim synu, który mieszka z bardzo bogatym dziadkiem.

Scot i Kate Johansen zakładają w domu nielegalne kasyno w celu zdobycia pieniędzy na studia córki.

Pod koniec lat 40. XX wieku Dalton Trumbo (Bryan Cranston) był czołowym hollywoodzkim scenarzystą. Zmieniło się to, gdy jego i innych artystów zaczęto prześladować za przekonania polityczne niezgodne z ówczesną wizją rządu. Trumbo był więziony przez 11 miesięcy, a po zwolnieniu z aresztu żadna z wielkich wytwórni filmowych nie chciała zatrudnić go ze względu na opinię publiczną. Zmuszony pisać pod pseudonimem nie zmienił swoich przekonań, a jego praca doceniona dwoma statuetkami Oscara przyczyniła się do zdelegalizowania Czarnej listy Hollywood.