Filmy eutanazja, choroba

Anne (Emmanuelle Riva) i Georges (Jean-Louis Trintignant) są małżeństwem po osiemdziesiątce. Niegdyś uczyli muzyki w szkole, obecnie mieszkają samotnie. Ich córka, która również jest muzykiem, mieszka wraz z rodziną za granicą. Pewnego dnia Anne dostaje wylewu i zostaje sparaliżowana. Miłość starszych ludzi zostaje poddana ogromnej próbie.

Życie Robina było jak marzenie. Przystojny, błyskotliwy, odnoszący sukcesy młody mężczyzna, przykuwający uwagę kobiet, stojący u progu życiowego sukcesu. Aż trudno uwierzyć, że to wszystko przekreślić może jedna diagnoza brzmiąca jak wyrok: polio. Wyniszczająca choroba przykuwa Robina do szpitalnego łóżka, a w końcu doprowadza do para­liżu. Jak w takiej sytuacji odnaleźć siłę do walki? Gdzie szukać nadziei?

Historia oparta na biografii malarza Kurta Barnerta. Mały Kurt jest bardzo przywiązany do swojej młodej i niezwykłej ciotki Elisabeth. Jej choroba i jej los wywrą duży wpływ na jego późniejsze, powojenne życie. Jako młody malarz Kurt zakochuje się w pięknej Ellie. Okazuje się, że jej rodzina skrywa pewną mroczną tajemnicę, związaną z losami głównego bohatera… Dodatkowo artystę wciąż dręczą wspomnienia z dzieciństwa, które przypadło na czasy rządów nazistów, a uwielbiany początkowo socrealizm przynosi gorzkie rozczarowanie. Czy ucieczka na Zachód przyniesie mu ukojenie?

Opowieść o błyskotliwym Remy (Rémy Girard), który stoi twarzą w twarz ze śmiercią, jego strapionej ex żonie Louise (Dorothée Berryman), która wzywa z Londynu ich syna, Sebastiana (Stéphane Rousseau)wziętego finansistę. Ojciec i syn ledwie się tolerują więc Sebastian niechętnie przystaje na prośbę matki, która samotnie go wychowywała. Organizuje ojcu lepsze warunki w szpitalu i wzywa jego starych przyjaciół. Przejeżdżają naładowani mądrościami i dowcipami na temat miłości, rodzinnych wartości i śmierci. Razem z nimi pojawia się Natalie (Marie-Josée Croze), córka przyjaciela Remy'ego, która ma swoje demony i przeszłość.

Trzy generacje rodziny spędzają wspólny weekend. Stare konflikty dają o sobie znać, gddy matka (Ghita Nørby) oznajmia, że chce umrzeć nim jej choroba się pogorszy.

Rok 2012 był rokiem przełomowym dla ludzi nieuleczalnie chorych bowiem właśnie wtedy otworzyła się pierwsza na świecie klinika eutanazji.

Dokument poruszający temat eutanazji.

Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję to historia postępowania nieuleczalnej choroby nowotworowej, która zmienia diametralnie życie całej rodziny chorego. To także opowieść o bezradności wobec cierpienia i mocny głos rozliczający się z instytucjami państwa, służbą zdrowia oraz Kościołem, które zostawiają chorych i ich najbliższych samych sobie. Ojciec głównego bohatera prosi syna o pomoc w odejściu. Chce umrzeć na swoich zasadach. Mateusz Pakuła opisuje „współumieranie” i jednocześnie zaprasza widzów do rozmowy na temat eutanazji. Momenty dramatyczne splatają się w spektaklu ze sprawami codziennymi, przyziemnymi, często zabawnymi.