Filmy pierwszy maja

Młoda mieszkanka Londynu (Michelle Williams) jest żoną sfrustrowanego policyjnego sapera oraz matką uroczego czterolatka. Znudzona oziębłością męża, który psychicznie nie radzi sobie z codziennym zawodowym ryzykiem, nawiązuje bliższą znajomość z mieszkającym w pobliżu atrakcyjnym dziennikarzem (Ewan McGregor). Kiedy mąż z synem wybierają się wspólnie na mecz, kobieta zaprasza kochanka do domu. Miłosne uniesienia przerywa wstrząsająca wiadomość – w wyniku wybuchu terrorystycznego na stadionie Arsenalu giną setki ludzi. W ułamku sekundy kobieta traci swoją rodzinę. Kiedy mija pierwszy straszny szok, zaczyna pisać listy do Osamy bin Ladena. Próbuje w ten sposób powstrzymać go przed kolejnymi aktami terroru, a jednocześnie poradzić sobie z własną traumą. Nie jest to łatwe, gdy wszystko wokół przypomina o krwawej tragedii, gdy z jednej strony trzeba stawić czoła zakazanym namiętnościom, a z drugiej zdradzie najbliższych przyjaciół i potędze kłamstwa, wobec którego życie ludzkie nie znaczy nic.

Nastolatkowie, w ostatniej klasie liceum, kradną materiały maturalne z działu egzaminów edukacyjnych, aby odnieść sukces na egzaminie.

W montażu ilustracji i komentarzu lektora w części pierwszej każdy polski widz, który kształcił się u schyłku realnego socjalizmu rozpoznaje zdania i strony z „Elementarza” Mariana Falskiego, z wydania z 1971 roku, z ilustracjami Jerzego Karolaka. W drugiej części lektor zmienia ton na ironiczny, a postaci pojawiają się na ekranie jako bohaterowie dokumentu, młode małżeństwo, Ala i Olek, nauczycielka i inżynier oraz Ola, siostra Ali, studentka UW. Bohaterowie pracują, studiują, wypoczywają, kontaktują się z rodzicami i planują powiększenie rodziny. W trzeciej części komentarz lektora nabiera cech filozoficznych, a relacje między postaciami są analizowane formalnie jak w nowofalowym filmie fabularnym, przez podział ekranu, stopklatki i kompozycje obrazu. Bohaterowie dojrzewają, ich dzieci wchodzą w wiek nastoletni, a rodzice starzeją się. Więzi rodzinne rozluźniają się. Mimo to w ostatnim ujęciu postaci gromadzą się na ławce jak na okładce „Elementarza”. Film kombinowany autorstwa Krzysztofa Krauzego, autora filmów animowanych, dokumentalnych i fabularnych.

Szybki montaż utrzymanych w niebieskiej tonacji ujęć oddaje dynamikę nowoczesności: wyścigi samochodowe, boks, podróże w kosmos, moda, rock’n’roll, ale i piekło wojny, obozów, ruiny miast. Z pejzażem codzienności koresponduje współczesne malarstwo, m.in. Pablo Picassa. Powracającym motywem wizualnym jest damskie oko, a całości nadaje rytm muzyka jazzowa. Animowana reklama czasopisma „Sztandar Młodych” – ogólnopolskiego dziennika dla młodzieży, wydawanego w latach 1950-1997, należała do wyjątków i w animacji, i w ówczesnej reklamie. Ta użytkowa, ale bardzo nowoczesna w stylu forma była wynikiem współpracy dwóch artystów, Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka.

Film rozpoczyna się jak filmowy obrazek ze społecznych nizin, a następnie przekształca się w ostrzegawczą metaforę. Jest w tym obrazie wspaniała scena, kiedy kilku mężczyzn tępo wpatruje się w lecący w telewizji Dziennik TV, a w nim słyszy wypowiedź o tym, że hippisi z całego świata ściągają do Neapolu, nie wierząc w nic i negując społeczne wartości…