Filmy motorówka, nastolatek

Czteroosobowa rodzina wyjeżdża do swojego domku nad plażą, by spędzić wakacje wspólnie ze swoimi znajomymi. Na miejscu okazuje się, że nie będzie to tak udany urlop jak sobie zakładali, ponieważ odwiedzają ich nieproszeni goście, którzy wprowadzą totalny chaos swoją obecnością.

Przedstawiając jeden z najgłośniejszych thrillerów wszech czasów nowemu pokoleniu, filmowcy zadają pytanie - jak daleko może się posunąć para zwykłych ludzi mszcząc się na socjopatach, którzy skrzywdzili ich dziecko. Tego samego wieczoru, kiedy przyjeżdżają do położonego na odludziu domu nad jeziorem w Collingwood, Mari (Sara Paxton) i jej koleżanka zostają porwane przez zbiegłego więźnia i jego kompanów. Jedyną nadzieją przerażonej Mari jest znalezienie sposobu na powrót do rodziców Johna i Emmy (Tony Goldwyn i Monica Potter). Niestety, napastnicy nieświadomie znajdują schronienie w jedynym miejscu, gdzie mogłaby czuć się bezpieczna. Kiedy rodzina Mari dowiaduje się o tym, co się stało, trzej napastnicy zaczynają przeklinać dzień, w którym weszli do Ostatniego domu po lewej.

Piętnastolatek mieszkający w Dublinie ucieka od napiętego życia rodzinnego. Zakłada zespół rockowy "Sing Street", by zaimponować dziewczynie.

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.

Córka prezydenta USA, zmęczona życiem w zamknięciu, w trakcie podróży po Europie ucieka swoim stróżom. Zakochuje się w przypadkowo poznanym chłopaku i… wychodzi na jaw, że on także pracuje dla jej ojca…

Rain to zrealizowane z chłodnym dystansem studium rodzinnego zobojętnienia, które prowadzi do aktów tragicznej desperacji. Janey jest narratorką historii o nadmorskich wakacjach nowozelandzkiej rodziny, która powoli się rozpada i wewnątrz której dochodzi do niespodziewanego wybuchu. Ponura trzynastolatka właściwie sama opiekuje się małym braciszkiem Jimem, podczas gdy jej rodzice, Kate i Ed, beztrosko się bawią i upijają się każdej nocy. Adaptując niewielką powieść Kirsty Gunn, Jeffs wykazała wiele zrozumienia dla wściekłości, którą może wyzwolić okres dojrzewania.

35-letni Jérôme (Jean-Claude Brialy), attaché ambasady z siedzibą w Sztokholmie, przybył do Talloires, niedaleko Annecy, aby sprzedać rodzinną posiadłość. Tu spotyka Aurorę (Aurora Cornu), rumuńską pisarkę, którą poznał sześć lat temu w Bukareszcie. Ona jest na wakacjach w willi nad jeziorem i przedstawia go gospodyni, pani Walter (Michèle Montel) i jej szesnastoletniej córce Laurze (Béatrice Romand). Ma w tym swój cel, ale Jérôme, który wkrótce się ma żenić, nie przywiązuje dużej wagi do tej sprawy. Aurora, pozbawiona inspiracji, chce wykorzystać jego i Laurę jako postaci do jej powieści. Laura nie ukrywa faktu, że jest w nim zakochana. Spędza długie chwile w jego towarzystwie. Nagle pojawia się 17-letnia Claire (Laurence de Monaghan), córka drugiego męża pani Walter. Ciało Laury pozostawiło go obojętnym, ale Claire go zaniepokoiła...