Filmy restauracja, gitara, garaż

Późnym wieczorem w typowym amerykańskim sklepie prowadzonym przez typowego imigranta podczas typowego gangsterskiego napadu ginie starsza kobieta. Na jej pogrzebie zjawia się tytułowych czterech braci – adoptowanych przez nią synów, wyrzutków, których nie chciały inne rodziny. Jak można się domyślić, postanawiają znaleźć zabójców i pomścić śmierć matki. Śmierć, która szybko okazuje się egzekucją na zamówienie. Cóż takiego mogła zrobić staruszka, by wydać na nią gangsterski wyrok śmierci?!

Debiut pełnometrażowy Mike'a Leigha. Reżyser wprowadza nas w tylko z pozoru nudny i monotonny świat mieszkańców Londynu. Sylvia (Anne Raitt) to sekretarka spędzająca wieczory pijąc i opiekując się upośledzoną psychicznie siostrą, Hildą (Sarah Stephenson). Samotna z braku męskiego towarzystwa, rozpoczyna spotykać się z Peterem (Eric Allan), nauczycielem. Wtedy w jej życiu pojawia się Norman (Mike Bradwell). Norman to hippis-gitarzysta, wynajmujący garaż Sylvii i kopiujący tam magazyny. Jego muzykę uwielbia Hilda, dlatego jej opiekuńcza siostra zaprasza go na kawę i pogawędkę. Pewnego wieczora Peter i Sylvia wychodzą do chińskiej restauracji. Hildą opiekuje się współpracownica Sylvii, Pat (Joolia Cappleman). Niestety Sylvia wypija zbyt wiele. Sprawy nabierają takiego biegu, że obaj mężczyźni prawie jednocześnie opuszczają Sylvię i Hildę.

Rodzina Barańskich mieszka na przedmieściu. Matka całkowicie poświęca się roli pani domu, co jest źródłem jej nieustającej frustracji. Ojciec utrzymuje rodzinę, ale to nie jego zdanie jest w domu najważniejsze. Model życia Leszczyńskich jest zupełnie inny. Matka jest rozwódką. Ze swojego pierwszego związku ma dorastającą córkę, a z obecnego małżeństwa kilkuletniego syna. Spełnia się zawodowo, podczas gdy jej mąż zmaga się nie tylko z wychowaniem dzieci, ale również z własną niemocą w kwestii ponownego wyboru ścieżki kariery zawodowej. Jest bezrobotny. Choć Barańscy hołdują wartościom konserwatywnym, a Leszczyńscy wydają się być postępowymi intelektualistami, okazuje się, że tak naprawdę więcej ich łączy niż dzieli. Dobre chęci rodziców przynoszą często opłakane, choć zabawne rezultaty.