Dramat 1971

Sandra jest piękną wdową, milionerką i właścicielką stadniny koni. Jej dwie namiętności, to konie i miłość do Jose, człowieka, przy którym czuła się prawdziwą kobietą. Jej atrakcyjność fizyczna i bogactwo przyciąga mnóstwo mężczyzn.

Wydanie dźwiękowe epickiego „Napoleona” Abela Gance z 1927 roku, które zawiera wiele niemego oryginału, z nowym materiałem nakręconym i dodanym zarówno w 1965, jak i 1971 roku, oraz z synchronizacją dźwięku z reedycji z 1932 roku.

Podczas gdy w Europie toczy się II wojna światowa, dochodzi do konfliktu między Francuzami a plemieniem z Afryki. Wiejskie kobiety namówiły swoich mężczyzn do siedzenia pod baobabem i odmawiania modlitwy.

Wiosną 1968 roku czterech licealistów rzuciło wyzwanie edukacji, rodzinie i stylowi życia. Jeden z nich, Jean (Marc Chapiteau), nawet odmawia zdania matury. Współpracują z lewicową gazetą, piszą hasła na ścianach.

Striptizerka Popsy Pop (Claudia Cardinale) i Marcou (Henri Charrière), stary gangster u progu emerytury, przygotowali wspaniały napad, w wyniku którego staną się właścicielami diamentów, które są przechowywane w skarbcach banku, a pochodzą z kopalni Vista Alegre. Wioska jest oddzielona od reszty Wenezueli przez rzekę Orinoko. Nasi bohaterowie muszą płynąć do celu łodzią, w górę rzeki...

Film pokazuje, dlaczego rzekomo rewolucyjna Włoszka padła ofiarą burżuazyjnej ideologii.

Venturi był kiedyś królem podziemnego świata Pigalle. Obecnie mieszka na emeryturze z żoną na posiadłości w Chantilly. Nadal otrzymuje wpływy z kilku burdeli i kabaretów, co pozwala mu przetrwać bez zmartwień finansowych. Ale grupa młodych zbirów "dochodzi swoich praw" poprzez kradzieże, wybuchają walki w placówkach kontrolowanych przez Venturiego. Zamordowany zostaje jego wierny towarzysz Cristiani, a nawet jego żona Germaine. Venturi jest zdeterminowany, by się zemścić. Łączy siły z Victor-le-Belge i jego dwoma poplecznikami, aby przeprowadzić dochodzenie. Dowiaduje się, że te okrucieństwa zostały popełnione przez grupę młodych zbirów, którzy przebywali w więzieniach i różnych zakładach poprawczych. Wśród nich jest wielu narkomanów, uległych Swensenowi, przywódcy gangu. Venturi i jego sojusznicy wchodzą do odizolowanego zamku, w którym Swensen zajmuje się produkcją narkotyków. Następuje krwawa bitwa. Swensen zostanie postrzelony, a Venturi, ciężko ranny, ucieka i wraca do domu, aby tu umrzeć.

Islamski wierny, El Hadj, miejscowy znany Nigeryjczyk, kontroluje część mieszkańców swojej wioski z powodu wielu udzielonych pożyczek. Po pielgrzymce do Mekki, wyraża zamiar wzięcia młodej Satou za swoją trzecią żonę, która jest już zaręczona z innym. Satou rezygnuje, choć wie, że wpływ pielgrzymki oznacza, że ​​nikt nie odważy się mu przeciwstawić. Nieoczekiwanego sprzymierzeńca znajduje w osobie Gaiki, drugiej żony pielgrzyma. Ona planuje zabić Satou.

Marsylia, rok 1971. Dwoje młodych ludzi - Jean Dubreuil (Marc Porel) i Catherine (Caroline Cellier) - kochają się nawzajem i prowadzą "artystyczne" życie. Razem kradną samochód, ale po 300 m porzucają samochód z powodu przebicia opony. Kiedy spacerują po plaży, mężczyzna grający w siatkówkę dzwoni do Dubreuila i pyta go, jak się mu żyje po zwolnieniu z więzienia? Dubreuil odpowiada wymijająco. Catherine dowiaduje się, że jest policjantem. Dubreuil bierze udział w włamaniu do cyrku. Jeden z jego dwóch wspólników zabija niewinnego człowieka. Dubreuil ucieka i ukrywa pieniądze z kradzieży. Lokalni policjanci, w tym ten na plaży, inspektor Borelli (Roger Hanin) i główny inspektor Muller (Philippe Noiret) natychmiast prowadzą dochodzenie i proszą szefa cyrku o zidentyfikowanie sprawców. Dubreuil został rozpoznany i aresztowany. Ten twierdzi, że jest niewinny. Policjanci nadużywają swoich uprawnień. Po torturach Dubreuil przyznaje się...

Historia dwójki outsiderów, którzy postanowili odnaleźć uciekającą z domu siedemnastoletnią córkę.