Krótkometrażowy 1979

Leń kupił sobie akwarium z rybkami. Siedzi przy stole i przygląda się nowemu nabytkowi… Woda w akwarium brudna, ale jemu nie chce się jej zmieniać. Jego jedyny towarzysz kot Waśka zainteresował się rybkami. Jedna z nich urosła do niebotycznych rozmiarów. Pożera kota. Leń zastanawia się czy nie należałoby pomóc przyjacielowi, ale mu się nie chce. Poza tym jest już za późno. Żarłoczna ryba zajmuje miejsce przy stole, a właściciela wrzuca do akwarium. Leń myśli, że może trzeba by się zbuntować, ale mu się nie chce… Lepiej nie, bo jeszcze przestanie mu dawać pokarm…

Film posiada strukturę naśladującą ludzką pamięć. Wspomnienia nie są ułożone w chronologicznym porządku, lecz przywoływane przez skojarzenia jednej rzeczy z drugą. To znaczy, że nie należy się spodziewać sekwencji właściwych dla typowej, konwencjonalnej narracji. Film jest zmontowany z serii sekwencji, w których poszczególne sceny nakładają się na siebie. Dominującym tematem jest wojna, ze szczególną emfazą uwypuklającym straty Sowietów na Froncie Wschodnim podczas II WŚ.

Ubrany w zieloną pelerynę czarodziej, przemierza Amerykę z nadludzką prędkością, pomagając ludziom i czarując. W pewnym momencie natrafia na skórkę od banana i trafia do zamku, będącego studiem filmowym.

W noc przed Halloween do Drakuli dochodzą pogłoski, że święto jest zagrożone. Wampir wzywa więc do swojego zamku wszystkie legendarne potwory by skarcić je za złagodzenie swojego wizerunku. W trakcie narady okazuje się, że wiedźma odmawia udziału w Halloween co może przekreślić całe święto. Drakula i jego pomocnicy robią wszystko by ją przekonać do zmiany zdania.

Pies, koń i kot znaleźli czarodziejską lunetę. Każdy, kto w nią popatrzył, zobaczył swój duży sekret. Przyjaciele skaczą do czarodziejskiej studni i trafiają najpierw na planetę ogromnych czarnych kotów, potem na planetę beztroskich psów i w końcu, na planetę latających koni. Każdy z nich pojmuje, że rzecz najważniejsza to przyjaźń...

Niedźwiadek Misza został wybrany na maskotkę moskiewskiej olimpiady, ale Baba Jaga razem ze Smokiem Gorynyczem i Nieśmiertelnym Koszczejem usiłują przeszkodzić mu najpierw dostać się na olimpiadę, a potem brać w niej udział...

Film skierowany jest przede wszystkim do ludzi zaangażowanych – w animacji wykonanej bez użycia kamery Julian Antonisz diagnozuje słabą frekwencję na wydarzeniach kulturalnych. W tym pełnym ironii obrazie będącym pastiszem reportażu telewizyjnego, okazuje się, że główną winę za taki stan rzeczy ponoszą kioski. A w zasadzie ich brak. To właśnie na ścianach kiosków zawsze wisiały plakaty informujące o wydarzeniach. Niestety od czasu jak pewna kobieta przekopała tunel i kioski zostały zlikwidowane, o żadnym wydarzeniu kulturalnym nie można się znikąd dowiedzieć... Absurdalna logika następujących po sobie sekwencji, wzbogacona ciekawą muzyką i komentarzem, doskonale puentuje „uroki” okresu Polski Ludowej.