Romans 1998

Rahul (Bijay Anand) i Sanjana (Kajol) są narzeczonymi. Jednak gdy chłopak wraca z podróży w interesach oświadcza Sanjanie, że rzuca ją dla innej. Dziewczyna nie może pogodzić się z odejściem ukochanego. Postanawia przełamać swój strach przed lataniem samolotami i odnaleźć byłego narzeczonego. Podczas lotu, Sanjana poznaje Shakhera (Ajay Devgan), który oferuje jej pomoc w odnalezieniu Rahula. W trakcie poszukiwań dziewczyna odkrywa tajemnicę Shakhera związaną z jego podróżą.

Martin przyjeżdża do Paryża i rozpoczyna pracę jako model. Wkrótce poznaje Alice, w której się zakochuje.

Redaktorka popularnego magazynu Irene Dunbar (Katey Sagal) jest zmuszona zwolnić z pracy swojego ulubionego autora, dobrodusznego Toma Maguire (John Ritter). Po zwolnieniu, Tom pomagając jej naprawić samochód, doznaje poważnego urazu pleców i ląduje w jej apartamencie. Aby móc opuścić mieszkanie byłej szefowej, potrzebuje ubezpieczenia zdrowotnego, które może sobie zapewnić jedynie poprzez fikcyjne małżeństwo z nią.

Richard Harris gra zachodniego przedsiębiorcę przybywającego w 1885 roku do Rosji z planami sprzedaży swojego wynalazku - napędzanej parą piły do cięcia drewna. Julia Ormond występuje w roli jego asystentki, zakochanej w młodym rosyjskim oficerze (Oleg Menshikov), który zostaje zesłany na 10 lat na Syberię...

Młody dziennikarz radiowy dostaje od szefa polecenie zrobienia reportażu o giełdzie. Poznaje tam Maxa, który zgadza się opowiedzieć mu o mechanizmach, układach i postaciach tego środowiska. Sam jest graczem o niejasnej przeszłości, który odnosi na giełdzie spektakularne sukcesy. Młody dziennikarz z dnia na dzień zaczyna ulegać fascynacji światem wielkich pieniędzy. Stopniowo zapomina o reportażu, staje się uczniem a potem przyjacielem Maxa. Ta przyjaźń jest trudną próbą charakteru dla dziennikarza, który musi w końcu podjąć decyzję, jaką drogę wybrać. Środowisko, które poznaje, składa się bowiem z ludzi kierujących się w życiu inną moralnością. Maciek - coraz bardziej gracz, a coraz mniej dziennikarz - przejmuje w znacznym stopniu świat wartości Maxa: staje się oschły, zamknięty, cyniczny. Pod wpływem Maxa całe życie, także miłość, zaczyna traktować jako grę.

Edmond Dantes jako hrabia Monte Christo planuje zemstę na ludziach, którzy wiele lat wcześniej zrujnowali mu życie.

Ray dostaje ofertę pracy na czarno: musi skompletować zespół, który zajmie się odnawianiem instalacji wysokiego napięcia w okolicy. To praca niebezpieczna ale nieźle płatna. Ray szybko namawia przyjaciół, by się przyłączyli. Jednak gdy postanawia zatrudnić także młodą nieznajomą kobietę Gerry, przyjaciele zaczynają na niego krzywo patrzeć. Sprawy komplikują się na dobre, gdy Ray i Gerry zakochują się w sobie.

Tuż przed śmiercią malarz Jean-Baptiste Emmerich zapowiada, że "ci, którzy go kochają, wsiądą do pociągu". Następnie umiera. Do pociągu na cmentarz Limoges wsiadają wszyscy jego przyjaciele, ci prawdziwi i fałszywi, spadkobiercy z prawego i nieprawego łoża, bliższa i dalsza rodzina - niektóre rodziny spotykają się wyłącznie na pogrzebach.

Francuska rodzina żyje w zgodzie i harmonii - aż do chwili, gdy ojciec przynosi do domu szczura. Pod wpływem jego obecności członkowie rodziny stopniowo ujawniają swe ukryte skłonności. Nieśmiały syn zaczyna urządzać orgie, matka ulega kazirodczym obsesjom. Wreszcie ojciec postanawia interweniować...

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".