Filmy 2010

Z bombą atomową kojarzą się trzy nazwy: Hiroszima, Nagasaki i Mururoa. Ten ostatni, atol koralowy na Pacyfiku, który służył Francuzom za poligon dla prób atomowych jest cichym, acz niezwykle wyrazistym bohaterem "Czarnego oceanu". Na ekranie obserwujemy grupę młodych chłopaków, którzy płyną na wojskowym statku w nieznaną przyszłość. Choć protagoniści z początku nie znają celu swojej podróży (jest rok 1972, transportują na Mururoa bombę, której wybuch przyjdzie im obserwować), widzowie będą w stanie zauważyć w ich ruchach i gestach pewne podskórne napięcie. A w związku z tym, że "Czarny ocean" dzieli się na dwie części – przed i po wybuchu, ostatnie akty filmu stanowią przejmującą medytację nad tym, co było i nigdy już nie wróci.

Carlos Saura odkrywa w kolejnej części swojej muzycznej podróży tajemniczy i uwodzący świat kultury flamenco. Zabiera widza w podróż przez życie, pokazując kolejne jego akty w różnych aranżacjach tanecznych i muzycznych. Istotną rolę odgrywa tu też światło, zmieniające barwy i natężenie w zależności od okresu życia, który ilustruje. W tej produkcji obok dźwięków i tańca ważne jest też hiszpańskie malarstwo, stanowiące tło scenograficzne. Saura zaprosił do współpracy nie tylko znanych i cenionych artystów starego pokolenia jak Paco de Lucía, Manolo Sanlúcar, Tomatito y José Mercé ale i przedstawicieli nowego nurtu tradycyjnych hiszpańskich rytmów. Uznane już nazwiska były czymś w rodzaju trzonu, na którym oparła się reszta muzyków. Ekran wypełnili dźwiękami między innymi Eva Yerbabuena, Sara Baras, Israel Galván, Estrella Morente, Niña Pastori, Miguel Poveda, Farruquito, Rafael Estévez & Nani Paños, Montse Cortés czy Rocío Molina.

Jean Michel Basquiat w ciągu swojego krótkiego życia zdążył zrewolucjonizować współczesną sztukę. Oto opowieść o tym, jak stał się nowym Warholem.

Ray Pelletier wraz z żoną, synem i jego dziewczyną wybierają się do domku nad jeziorem, by w spokoju powędkować. Wkrótce dołącza do nich nieco szalony Steve Cote i jego syn. Wkrótce okazuje się, że wody zamarzniętego jeziora skrywają w sobie potwora.

20 czerwca 2009 roku Neda Agha-Soltan, studentka filozofii z Teheranu, wyszła tak jak tysiące jej rodaków na ulice miasta, by protestować przeciwko sfałszowanym wynikom wyborów prezydenckich. Uczestnictwo w zamieszkach przypłaciła życiem. Jej zabójstwo, nagrane za pomocą telefonu komórkowego i opublikowane w Internecie, wstrząsnęło opinią publiczną na całym świecie i stało się symbolem protestów w Teheranie. Film zawiera nieznane do tej pory nagrania Nedy z rodziną i przyjaciółmi oraz przedstawiający ją niezwykły amatorski film, nakręcony 20 czerwca 2009 roku, czyli w dniu jej śmierci. "Dla Nedy" miało premierę w pierwszą rocznicę tragicznych wydarzeń.

Najemnik i poszukiwacz przygód sierżant Darren McCall (Max Martini) wyrusza na archeologiczną ekspedycję organizowaną w niedostępnej dżungli w Ameryce Łacińskiej. Celem wyprawy sponsorowanej przez zamożnego kolekcjonera, Harry'ego Vargasa (Benito Martinez), jest odnalezienie bezcennego sztyletu pozostawionego tam ponad pięćset lat temu przez jego przodków - hiszpańskich konkwistadorów. Po przylocie na miejsce McCall dołącza do naukowców: Felicii (Betsy Russell) i Lina (Wayne Pére) oraz dwóch lokalnych przewodników po ogarniętym wojną domową kraju. Wyposażonej w nowoczesny sprzęt i posiadającej dokładną mapę ekipie znalezienie sztyletu nie przysparza większych trudności. Problemy zaczynają się, gdy wyciągają go z grobowca. Sprowadzają bowiem na siebie gniew plemienia tubylców uważanego za wymarłe. Jakby tego było mało, do życia budzi się także zamieszkująca dżunglę tajemnicza i zabójcza pół roślina pół zwierzę.

Dokument o 70-cio letnim Marco Olmo, żywej legendzie biegania ekstremalnego.

O tym jak trudny jest powrót z wojny do codziennego życia, wiedzieli już starożytni. O powracającym z wojny Odyseuszu Homer pisał, że “musi mieć w sercu krwawy horror”. Zespół stresu pourazowego długo był jednak ignorowany przez przedstawicieli świata medycyny. Dopiero w XX wieku lekarze opracowali metody, za pomocą których pomagają byłym żołnierzom wrócić do normalności. Film prezentuje sylwetki amerykańskich żołnierzy z różnych epok, których dotknęły zaburzenia lękowe - od Angelo Crapseya, niespełna dwudziestoletniego weterana wojny secesyjnej, który nie potrafiąc poradzić sobie z tragicznymi przeżyciami z frontu, popełnił samobójstwo, przez żołnierzy obserwujących okrucieństwa drugiej wojny światowej, aż po weteranów z Iraku i Afganistanu. Ten prowokujący do dyskusji na niesłychanie ważny i aktualny temat film został stworzony przez wysoko cenionych dokumentalistów: nominowanych do Oscara za Po trzęsieniu ziemi: łzy Syczuanu Jona Alperta i Matthew O’Neilla (wspólnie zrealizowali też telewizyjny dokument Baghdad ER) oraz Ellen Goosenberg Kent (I have Tourette, but Tourette doesn’t have me), która razem z Alpertem nakręciła głośny obraz Dzień, w którym urodziliśmy się na nowo. Produkcją kierował James Gandolfini, aktor znany przede wszystkim z serialu HBO Rodzina Soprano. Jest to drugi dokument wyprodukowany przez Gandolfiniego po traktującym o weteranach z Iraku Dniu, w którym urodziliśmy się na nowo.