Filmy ulewa, restauracja

Kevin Costner w roli pana Brooksa, którego alter ego to seryjny morderca. Demi Moore gra twardą panią detektyw, której determinacja w pracy przyciąga uwagę i budzi respekt mordercy, którego ściga. Prowadzi to do dziwnej relacji między nimi.

Bond za wszelką cenę chce dowieść prawdy na temat organizacji SPECTRE. Rozwiązaniem jest tajemnicza obrączka.

Bill i Brady (obaj grani przez Edwarda Nortona) są bliźniakami. Oprócz niemalże identycznego wyglądu dzieli ich praktycznie wszystko. Bill jest szanowanym i poważnym doktorem filologii klasycznej. Brady jest małomiasteczkowym dilerem narkotyków, którego specjalnością są różne metody nawadniania plantacji marihuany. Bill, specjalista od Sofoklesa, przy pomocy podstępu brata zostaje ściągnięty do swojej rodzinnej, rolniczej Oklahomy. Tu, weźmie udział w rozpętanej przez brata wojnie narkotykowej, przekona się, że nie warto nigdy lekceważyć przygodnych znajomości, a przede wszystkim uzmysłowi sobie co tak naprawdę jest dla niego najważniejsze.

Legendarny ratownik (Kevin Costner) traci cały swój zespół w tragicznym wypadku. Po tym wydarzeniu zostaje trenerem na kursach dla służb ochrony wybrzeża, gdzie poznaje młodego pływaka Jake’a (Ashton Kutcher). Po skończonym kursie obaj trafiają do pracy na Alaskę, gdzie Jake zrozumie prawdziwe znaczenie słów bohaterstwo i poświęcenie.

W swoim spektakularnym debiucie filmowym Whitney Houston wciela się w postać wielkiej gwiazdy estrady i filmu, Rachel Marron, która jest właśnie u szczytu sławy. Fani chcą ją oglądać. Chcą jej słuchać. Dotykać. Jest wśród nich także jeden, który chce ją zabić. Dlatego Rachel potrzebuje pomocy profesjonalisty - ochroniarza Franka Farmera. Farmer to zawodowiec, który nigdy nie zaniedbuje swoich obowiązków, zawsze nad wszystkim panuje. Nie podoba się to Rachel, która do tej pory sama kontrolowała swoje życie. Oboje chcą być górą. Oboje nie chcą się zakochać.

Oficer US - Navy zakochał się ze wzajemnością w przyjaciółce swego zwierzchnika, który zabija ją pod wpływem wściekłości. Śledztwo podąża mylnym tropem. Trwają intensywne poszukiwania rzekomego mordercy w wielkim budynku Pentagonu.

1953 rok. Dotknięty II wojną światową Londyn wciąż próbuje stanąć na nogi. Williams (Bill Nighy), weteran służby cywilnej, jest bezsilnym trybikiem w biurokratycznej maszynie miasta, które próbuje się odbudować. Zawalony papierkową robotą w pracy i samotny w domu ma poczucie, że jego życie od dawna jest puste i pozbawione sensu. Wreszcie pewnego dnia druzgocząca diagnoza zmusza go do dokonania podsumowań i próby uzyskania spełnienia, zanim znajdzie się ono poza jego zasięgiem. W nadmorskim kurorcie, pod opieką lokalnego dekadenta (Tom Burke), mężczyzna przez chwilę flirtuje z hedonizmem, ale ostatecznie nie znajduje w nim rozwiązania. Po powrocie do Londynu jest coraz bardziej zaintrygowany naturalną witalnością Margaret (Aimee Lou Wood), młodej kobiety, która kiedyś pracowała pod jego nadzorem, a teraz jest zdeterminowana, by rozwinąć skrzydła. Wreszcie pewnego wieczora Williams doznaje objawienia – które jest równie proste, jak głębokie – i odnajduje w sobie pokłady nowej energii, by z pomocą Petera (Alexa Sharpa), idealistycznego nowego pracownika swojego wydziału, spróbować zbudować spuściznę dla nowego pokolenia.

Powojenny Londyn, reżyser filmowy, Ken Wilson, przekonuje producenta Paula Landersa, do projektu filmu życia, którego akcja rozgrywać się ma w Afryce. Udaje mu się oczarować producenta i wkrótce ekipa wyjeżdża do Konga. Realizacja filmu i refleksje na tema zderzenia europejskiej cywilizacji z afrykańską obyczajowością wypełniają treść tego utworu. Film ten jest hołdem dla Johna Hustona, hollywoodzkiego reżysera i opowieścią o realizacji "Afrykańskiej królowej".

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.

Piękna skrzypaczka Camille ma dwie obsesje. Pierwszą jest muzyka Ravela, a drugą przyjaciel jej męża. Jednak jego serce jest obojętne na jej uczucie.