Filmy nastolatek, piknik

Oto on, Napoleon Dynamite, nowy rodzaj bohatera. Bryluje wśród szkolnej braci, dumnie obnosząc pseudoafro i obciachowe śniegołazy do przyciasnego garnituru. Nieprzeciętnie – w swoim mniemaniu – uzdolniony, wciąż szkicuje fantastyczne bestie, chyba że przeszkadzają mu naprawdę wredny wuj Rico i brat Kip, którego spacyfikować może tylko lewy sierpowy…

Historia rodziny W. Ojciec, Hubert, jest zawodowym żołnierzem, który wrócił niedawno z misji wojskowej. Jego żona, Teresa, właśnie otrzymała pracę w towarzystwie ubezpieczeniowym. Ich starszy syn Artur, absolwent liceum, pracuje dorywczo jako sprzedawca książek, W końcu rozpoczyna naukę w pomaturalnej prywatnej szkole w Łodzi, dokąd dojeżdża na weekendy, Młodszy syn, Marcin, uczy się w pierwszej klasie gimnazjum, zaś córka, Jadzia, chodzi do zerówki. Dom rodziny W. zasiedlają tabuny kotów, które znosi do domu matka, W pewnym momencie z rodziną W. zamieszkuje Ewa, studiująca na Akademii Muzycznej reżyserię dźwięku, daleka krewna Teresy, pochodząca z małego miasteczka na wschodzie Polski...

Film pokazuje początki wieloletniej przyjaźni Scooby’ego i Kudłatego. Mówi też o tym, jak wspólnie z Fredem, Velmą i Daphne założyli słynną Tajemniczą Spółkę. Teraz, po setkach przeprowadzonych śledztw i przeżytych przygód, Scooby i jego gang stają w obliczu największego i najtrudniejszego wyzwania. Ktoś chce uwolnić z zaświatów ducha psa Cerbera, a nieustraszeni detektywi starają się powstrzymać globalną „apsokalipsę”. Jednocześnie odkrywają sekrety z przeszłości Scooby’ego i poznają jego przeznaczenie – wspanialsze, niż ktokolwiek mógł sobie wyobrazić. Pierwsza kinowa animacja ze Scooby-Doo w roli głównej, w której nie brakuje nowych wątków dotyczących pochodzenia pociesznego psiaka. Reżyserii obrazu podjął się Tony Cervone (serial Całkiem nowe przygody Toma i Jerry'ego).

Film na podstawie jednej z bestsellerowych książek W. Bruce’a Camerona. Poruszająca historia Belli, psa, który pokonał ponad 400 mil, by odnaleźć swego ukochanego właściciela.

Film ukazuje 36 godzin z życia Chopina, które kompozytor spędza w posiadłości George Sand w Nohant. W tym dniu miłość obojga bohaterów kończy się, a wraz z nią kończy się twórczość kompozytora, który na parę lat przed śmiercią umieścił na papierze ostatnią nutę. Tę właśnie George Sand nazwała "La note bleue".

Zagadkowy tytuł oznaczający w dialekcie romańskim "pamiętam" znakomicie oddaje poetykę i nastrój tego obrazu. Jest to opowieść o jednym z miasteczek włoskiej prowincji w latach 1930 - 35, kiedy to największy wpływ na sytuację ówczesnych Włoch wywierał kościół i ideologia faszystowska. Przede wszystkim jest to jednak historia mieszkańców włoskiej prowincji - ludzi, których życie upływa obok głównych nurtów życia politycznego i społecznego. Jest to historia leniwego, zamkniętego w sobie, nieprzeniknionego życia włoskiej prowincji, historia obijactwa, mizernych uczuć, śmiesznych po trosze aspiracji i pragnień - mówił o swym filmie Fellini. Reżyser jest daleki od idealizowania wspomnień z dzieciństwa. Jego film jest w równej mierze krytyczny co szyderczy. A mimo to z każdego kadru przebija wzruszenie i czułość wobec spraw i ludzi tamtego świata. Wobec wspomnień, których okruchy uwiecznione zostały z niezwykłą siłą artystycznej wizji.

Eva postanawia wyruszyć w podróż ukochanym samochodem męża. Trasę wyznaczają domy kolejnych kochanek mężczyzny...

Siedemnastoletnia Ayanna, spędza ostatnie lato w domu przed rozpoczęciem studiów. Jest odważna, pewna siebie i nie szuka miłości – aż do momentu, gdy poznaje nieco starszego Isaiaha, producenta muzycznego, który właśnie przeniósł się na Harlem. Między bohaterami rodzi się uczucie. Szybko jednak gorący, letni romans ustępuje miejsca zazdrości i podejrzliwości, a Ayanna będzie musiała się zmierzyć ze złożonością świata dorosłych.

Młoda dziewczyna z bogatej rodziny zostaje wysłana przez ojca do krewnych swojej matki mieszkających na Wyspie Księcia Edwarda.

Borgiowie dali Kościołowi rzymskokatolickiemu dwóch papieży i świętego, a jednak pamięci o nich towarzyszą najbardziej ponure pogłoski, w których rzeczywistość miesza się z mitem. Prawdziwa historia rodu Borgiów to widowisko kostiumowe, którego wartość tkwi nie tylko w perfekcyjnej realizacji, dbałości o historyczną prawdę i inscenizacyjne szczegóły, ale także brak politycznej poprawności i ujęcie tematu w taki sposób, że jest on wiarygodny, w zaskakujący sposób współczesny. Jednocześnie jest to serial, który skupia się w równym stopniu na zaczerpniętych z materiałów źródłowych faktach (Fontana przy pisaniu scenariusza wykorzystał swoją doskonałą znajomość łaciny), co na relacjach międzyludzkich, motywach działania bohaterów, ich żądzach, urażonych ambicjach, zazdrości, poczuciu winy i słabościach.