Filmy slow cinema

Życie w małym miasteczku podobne jest do podroży przez step. Za każdym wzgórzem, z kolejnym przekroczonym wzniesieniem oczekujemy czegoś nowego, innego, ale zawsze czeka nas ten sam znany, monotonny krajobraz, który znamy już tak dobrze.

Wydmy, bagna, rozlewisko rzeki. Wioska, gdzieś w okolicach Boulogne-sur-Mer, na francuskim wybrzeżu Kanału La Manche. W szałasie na wydmach mieszka mężczyzna. Chodzi po okolicy, pali ognisko, poluje. Od czasu do czasu klęka, zastyga w modlitewnej pozie, wpatruje się w horyzont. Towarzyszy mu dziewczyna z wioski, którą zdaje się chronić. Nie stroni przy tym od drastycznych środków. Z tą samą kamienną twarzą dokonuje aktów przemocy i czyni cuda. Czy jest postacią anielską czy demoniczną? Wcieleniem zła, które zamieszkuje okolicę, czy przeciwnie - tym, który może je pokonać?

Na początku 1889 roku niemiecki filozof Fryderyk Nietzsche wychodząc z turyńskiego hotelu dostrzegł okładanego przez woźnicę kolejnymi batami konia. Nasz bohater starał się ochronić zwierzę, lecz bezskutecznie i w dodatku uległ wypadkowi. Wkrótce u słynnego filozofa została zdiagnozowana przewlekła choroba psychiczna, która doprowadziła do poważnego uszczerbku na jego zdrowiu. Autor aż do swojej śmierci nie napisał już żadnego dzieła. Co jednak stało się z koniem? Najnowszy film węgierskiego twórcy Béli Tarra opowiada historię woźnicy, jego córki i konia.

Kierowca pick-upa wyrusza w podróż z Katmandu do odległej górskiej wioski. Na drodze pojawia się samotna postać z czerwoną walizką.

Akcja filmu umiejscowiona jest w małym miasteczku na Równinie Węgierskiej. Do tego spustoszonego miejsca przyjeżdża z zewnątrz ktoś, kto dotyka z niesłychanym wyczuciem frustracji tutejszych ludzi. Ten listonosz i wizjoner szerzy utopijne wizje. Pewnego dnia wieś odwiedza zagraniczny wędrowny cyrk, którego główną atrakcją jest "Książę". Mieszkańcy masowo idą zobaczyć tę tajemniczą postać, ale po zapłaceniu za bilety muszą zadowolić się oglądaniem wypchanego wieloryba. Kiedy staje się jasne, że "Książę" się nie pojawi, emocje wybuchają z destrukcyjną siłą. Kino Béli Tarra jest mistyczne, alegoryczne, metaforyczne, wywołuje skojarzenia. Posiada skumulowaną siłę, która pochodzi z zamierzonego rytmu, długich ujęć kamery, pięknej ścieżki dźwiękowej, perfekcyjnie dobranej muzyki i fascynującej narracji. Tarr wycofuje się do węgierskiej wioski, by znaleźć ślady kultury, którą zna - tam odnajduje mistyczną chęć oporu.

Skrupulatnie opisuje z poczuciem zbliżającej się zagłady, codzienną rutynę wdowy w średnim wieku, której obowiązki obejmują ścielenie łóżek, gotowanie obiadów dla jej syna. W swojej ogromnej oszczędności film Akerman wydaje się prosty, ale obejmuje cały świat. Niezależnie od tego, czy postrzegana jest jako wymagające studium postaci, czy jako jedno z najbardziej hipnotyzujących i kompletnych przedstawień czasu i przestrzeni w kinie, Jeanne Dielman jest zdumiewającym, fascynującym eksperymentem filmowym, który był analizowany i dyskutowany przez dziesięciolecia.

Mahmut, rozwiedziony fotograf po czterdziestce, wiedzie ciche i spokojne życie w malutkim, schludnym mieszkaniu w Stambule. Do tego zamkniętego świata wkracza kuzyn ze wsi: Yusuf - bezrobotny od czasu, gdy zamknięto fabrykę, w której pracował. W wielkim mieście Yusuf ma nadzieję znaleźć pracę. Na początku imponuje mu styl życia Mahmuta jednak z każdym kolejnym, ponurym, zimowym dniem relacje między kuzynami zaczynają się komplikować.

Maloin prowadzi życie pozbawione perspektyw. Mieszka na brzegu niekończącego się morza i prawie nie zauważa otaczającego go świata. Zaakceptował już powolny i nieuchronny rozkład życia wokół niego i całkowitą samotność. Jednak jego życie nagle zmienia się, gdy staje się on świadkiem morderstwa. Bohater staje twarzą w twarz z takimi problemami jak moralność, grzech, kara i granica między niewinnością a współudziałem w zbrodni. W stanie zwątpienia zadaje sobie ontologiczne pytanie o sens i wartość istnienia. Człowiek z Londynu opowiada o pożądaniu, o niezniszczalnym ludzkim pragnieniu życia w wolności i szczęściu, o złudzeniach, które nigdy się nie spełniają. Mówi o wszystkich tych rzeczach, które dają nam energię, aby żyć dalej, aby iść spać i codziennie rano wstawać.

Historia wiejskiego nauczyciela, Spyrosa, który po wydaniu za mąż córki i rozstaniu się z żoną, postanowił odbyć podróż w rodzinne strony. Pretekstem dla podjęcia wędrówki była w jego przypadku także opieka na pszczołami, dla których każdej wiosny szukał najbardziej odpowiednich łąk i kwiatów. Opisana w filmie pielgrzymka jest jednak podróżą pożegnań, a wyznaczają ją szpitale, w których umierają jego przyjaciele, a także likwidowane kina, w których niegdyś spędzał najpiękniejsze chwile. Pewnego dnia Spyros poznaje młodą dziewczynę, która odtąd stanie się towarzyszką jego wędrówek i obiektem erotycznej fascynacji.

Malownicze pole uprawne w stanie Oregon, wzruszający zachód słońca, nostalgiczna wędrówka księżyca, nieubłaganie upływający czas. A do tego piosenka Leonarda Cohena.