Filmy syn, policja, list

Emerytowany podoficer postanawia wyjaśnić okoliczności zaginięcia swego syna. Nie przypuszcza jak będzie to trudne i bolesne.

Kiedy w wigilię Strzeżenia Wiedźm znika Wiedźmikołaj, Śmierć postanawia przejąć jego obowiązki.

Młoda kobieta (Juliette Lewis) wprowadza się do mieszkania, odziedziczonego po babci. Jej chłopak (William Hurt) nie zabardzo jest zadowolony z tego pomysłu. Jane jednak chce się usamodzielnić i postanawia zamieszkać sama. Poznaje nowych sąsiadów, którzy są strasznie dziwni. Najbardziej dokuczliwa jest jednak 80-letnia staruszka, która mieszka pod nią. Przeszkadza jej wszystko, a jej drzwi do mieszkania są ciągle zamknięte. Jane zostaje przez nią terroryzowana...

Ekranizacja powieści mistrzyni suspensu Agathy Christie z niemłodą już panną Marple w roli głównej, która podczas podróży pociągiem staje się świadkiem morderstwa. Niestety policja nie daje wiary jej zeznaniom, ponieważ nie ma żadnych dowodów zbrodni. Panna Marple rozpoczyna więc własne prywatne śledztwo.

Akcja osadzona jest w XVIII w Francji. Królestwo Ludwika XV jest nękane przez spiskowców i morderców. Genialny młody komisarz policji Nicolas Le Floch działa pod rozkazami Monsieur de Sartine, królewskiego komendanta. Z pomocą wiernego Bourdeau, Nicolas rozwiązuje zagadki kryminalne, odszukuje zaginionych mieszkańców Paryża, wyjaśnia skandale dworskie.

Rodzina Barańskich mieszka na przedmieściu. Matka całkowicie poświęca się roli pani domu, co jest źródłem jej nieustającej frustracji. Ojciec utrzymuje rodzinę, ale to nie jego zdanie jest w domu najważniejsze. Model życia Leszczyńskich jest zupełnie inny. Matka jest rozwódką. Ze swojego pierwszego związku ma dorastającą córkę, a z obecnego małżeństwa kilkuletniego syna. Spełnia się zawodowo, podczas gdy jej mąż zmaga się nie tylko z wychowaniem dzieci, ale również z własną niemocą w kwestii ponownego wyboru ścieżki kariery zawodowej. Jest bezrobotny. Choć Barańscy hołdują wartościom konserwatywnym, a Leszczyńscy wydają się być postępowymi intelektualistami, okazuje się, że tak naprawdę więcej ich łączy niż dzieli. Dobre chęci rodziców przynoszą często opłakane, choć zabawne rezultaty.