Filmy pralka

Dziesięcioro obcych sobie ludzi znajduje się w samym środku nawałnicy. Są wśród nich kierowca Ed (John Cusacki), gwiazda telewizyjna, policjant i dziewczyna na telefon (Amanda Peet). Schronienie znajdują w odludnym motelu. Wkrótce zaczynają ginąć. Pozostali muszą rozwiązać zagadkę. Jeśli chcą przeżyć.

W swoim pierwszym filmie zrealizowanym w Korei Południowej Hirokazu Koreeda przygląda się fenomenowi, który idealnie wpisuje się w jego zainteresowanie tematyką rodzinnych zażyłości i społecznego odrzucenia – Baby Broker jest bowiem niemal siostrzaną historią dla Złodziejaszków. Tym razem w centrum opowieści znalazł się proceder, w ramach którego tytułowi brokerzy handlują niechcianymi noworodkami, tzw. „box babies”. Jak to jednak bywa u Koreedy, jego perspektywa daleka jest od jednoznacznej oceny. Kiedy w ręce mężczyzn trafia kolejne dziecko, reżyser zabiera nas w podróż przez koreański krajobraz w celu odnalezienia idealnej rodziny, a Baby Broker nieoczekiwanie staje się filmem drogi. Koreeda ponownie poddaje rewizji obraz rodzinnych więzów, zapraszając do spojrzenia na nie z czułością. Z przepełnionych magicznymi momentami scen emanuje niezwykłe ciepło, ale też wyłania się – potwierdzając inscenizacyjny kunszt japońskiego reżysera – nienachalne poczucie humoru, które po raz ostatni w japońskim kinie podobnie trafiało prosto w serce w Dzień dobry (1959) Yasujirô Ozu.

Charyzmatyczny John McCabe (Warren Beatty) przybywa do miasteczka na Dzikim Zachodzie aby otworzyć tawernę. Wkrótce do miasteczka przebywa bystra Pani Miller (Julie Christie) - "profesjonalna dama", która proponuje McCabe'owi pomoc w prowadzeniu interesu. Ich wzajemne relacje wychodzą jednak poza sprawy biznesowe. Wkrótce jednak rozpoczynają się problemy - miejscowa korporacja chce przejąć dobrze prosperujący interes.

Peter (Hugh Jackman) mieszka z nową partnerką, Beth (Vanessa Kirby) i ich małym synkiem. Jego życie jest ustabilizowane i wygodne. Jednak to zmienia się, gdy jego była żona Kate (Laura Dern) pojawia się z pierwszym synem, Nicholasem (McGrath), który jest już nastolatkiem. Okazuje się, że Nicholas od miesięcy nie pojawia się w szkole, jest niespokojny, zdystansowany i zły. Peter stara się zadbać o Nicholasa tak, jak chciałby, aby jego własny ojciec (Anthony Hopkins) dbał o niego. Jednocześnie musi lawirować w pracy, gdzie pojawia się oferta wymarzonego stanowiska w Waszyngtonie. Peter sięgając do przeszłości, aby naprawić swoje błędy, traci z oczu to co najważniejsze.

Szczęśliwa, atrakcyjna kobieta koło pięćdziesiątki szuka czułego, odpowiedzialnego mężczyzny na długie spacery, a może i coś więcej – taki anons zamieszcza Sheila w rubryce towarzyskiej. Aby dobrze zaprezentować się na spotkaniu, szuka odpowiedniej kreacji. Znajduje ją w ekskluzywnym, nieco staromodnym, a może po prostu zawieszonym poza czasem domu mody – to niezwykła czerwona suknia, jedyny egzemplarz w sklepie. Szybko okazuje się, że to nie Sheila będzie główną bohaterką tej historii, ale właśnie sukienka – przeklęta i demoniczna, której nikt nie potrafi się oprzeć i która przejmuje kontrolę nad życiem kolejnych właścicieli.

Film pokazuje jak kościół katolicki w Irlandii prawie do końca XX wieku postępował z dziewczętami, które według duchownych zeszły na złą drogę. "Wyroki" wydawano odgórnie, a dziewczęta często skrzywdzone psychicznie na całe życie przez dane zdarzenie, za karę trafiały do piekła na ziemi. Nikt nigdy nie uderzył się w piersi i nie przeprosił tych kobiet za to, że w większości nie ze swojej winy przeszły gehennę, która miała być przebyta dla ich dobra.

W domu sióstr Kolba odnalezione zostaje ciało, które ktoś rozczłonkował i włożył do pralki. Sprawa przydzielona zostaje inspektorowi Alexandrowi Stacevowi, który próbując ująć mordercę, zostaje wmieszany w szaleńczą rozgrywkę pomiędzy siostrami.

Fotograf Sam Hendrix (Efrem Zimbalist Jr.) otrzymuje pod błahym pretekstem od nieznajomej kobiety lalkę. Zostawia ją w domu pod opieką swojej niewidomej żony. Susy (Audrey Hepburn) jest niewidoma od niespełna roku i nie potrafi sobie jeszcze zbyt dobrze radzić w nowej sytuacji. Do jej mieszkania przychodzą bandyci chcący odzyskać lalkę, w której ukryto heroinę.

Być jak Stanley Kubrick (ang. „Colour me Kubrick”), reż. Brian W. Cook, to film o słabości zwykłych ludzi i współczesnej obsesji na punkcie kreowania rzekomych sław. Odkrywa prawdę o konsekwencjach płynących z próżnej potrzeby pozornej przynależności do wielkiego świata. Główny bohater, Allan Conway (John Malkovich), chcąc poznać słodki smak lepszego życia, podszywa się pod postać światowego filmowca Stanleya Kubricka. Kłamstwo zawsze wyprzedza o jeden krok prawdę i gdy mamy oszusta w zasięgu ręki, wymyka się… Zdaje się czytać w naszych myślach…

Młoda mieszkanka Londynu (Michelle Williams) jest żoną sfrustrowanego policyjnego sapera oraz matką uroczego czterolatka. Znudzona oziębłością męża, który psychicznie nie radzi sobie z codziennym zawodowym ryzykiem, nawiązuje bliższą znajomość z mieszkającym w pobliżu atrakcyjnym dziennikarzem (Ewan McGregor). Kiedy mąż z synem wybierają się wspólnie na mecz, kobieta zaprasza kochanka do domu. Miłosne uniesienia przerywa wstrząsająca wiadomość – w wyniku wybuchu terrorystycznego na stadionie Arsenalu giną setki ludzi. W ułamku sekundy kobieta traci swoją rodzinę. Kiedy mija pierwszy straszny szok, zaczyna pisać listy do Osamy bin Ladena. Próbuje w ten sposób powstrzymać go przed kolejnymi aktami terroru, a jednocześnie poradzić sobie z własną traumą. Nie jest to łatwe, gdy wszystko wokół przypomina o krwawej tragedii, gdy z jednej strony trzeba stawić czoła zakazanym namiętnościom, a z drugiej zdradzie najbliższych przyjaciół i potędze kłamstwa, wobec którego życie ludzkie nie znaczy nic.