Filmy jazz, zespół, gitara

Jerry i Joe, bezrobotni muzycy, są światkami masakry w dniu świętego Walentego. Muszą uciekać z miasta jak najszybciej. Jedyną pojawiającą się okazją, jest tournée z kobiecym zespołem. Zdesperowani przyjaciele przebierają się za kobiety i jako Daphne i Josephine ruszają z zespołem.

Film opowiada niecodzienną sytuację z życia fotografa Mody. Thomas nie mając lepszych perspektyw na spędzenie wolnego czasu wyrusza w miasto z celem zrobienia zdjęć. Po wywołaniu okazuje się że przypadkiem uchwycił scenę morderstwa.

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.

Emmet Ray (Sean Penn) jest muzykiem jazzowym i nieodpowiedzialnym, nadużywającym alkoholu, kobieciarzem. Na jednym z koncertów życzy sobie wyjątkowego wejścia. Artysta tworzy pozłacany księżyc. Efektowne wejście nie wychodzi. Emmet mało co nie spada z rekwizytu. Pewnego dnia poznaje Hattie (Samantha Morton). Po kilku próbach nawiąznia kontaktu z dziewczyną, okazuje się, że jest ona niemową. Pomiędzy nimi rodzi się romans, jednak artystę denerwuje fakt, że jego partnerka jest strasznie zazdrosna. Zabiera ją w podróż do Hollywood. Obydwoje robią tam wielką karierę i zarabiają dużo pieniędzy. Emmet poznaje Blanche (Uma Thurman), pisarkę. Bierze z nią ślub. Jednak nie są ze sobą szczęśliwi.