Dramat 1966

Przeszukaj katalog

Przedstawiamy listę 466 najlepszych i najpopularniejszych filmów z gatunku Dramat z 1966 roku. Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali w tych filmach.

Niezadowolony ze swego stylu życia, rozgoryczony i rozczarowany fotograf bezmyślnie włóczy się po Londynie lat 60., utrwalając na kliszy momenty z codziennego życia. Po wywołaniu filmu okazuje się, że nieświadomie uchwycił scenę morderstwa.
George i Martha są podstarzałym małżeństwem. On jest profesorem na uniwersytecie, ona córką rektora. Kiedy po kolejnym wieczorze zakrapianym alkoholem, przychodzą do nich Nick, nowy nauczyciel i jego żona Honey, George i Martha rozpoczną swoją grę, w której nic nie będzie jasne i takie jak się wydaje. Ich głównym celem będzie jak najbardziej skompromitować współmałżonka.

Persona

7,8
Opowieść o dwóch kobietach mieszkających w odosobnionym domku nad brzegiem morza. Znana aktorka Elizabeth Vogler (w tej roli Liv Ullmann) uparcie milczy, by w ten sposób zdystansować się do świata i ludzi... Pielęgniarka Alma (Bibi Andersson), której zadaniem jest opieka nad Elizabeth, wręcz przeciwnie - wierząc w sympatie milczącej pacjentki opowiada jej o swoich najintymniejszych przeżyciach.


El Dorado

7,2
Cole Thornton (John Wayne) wraz z nowicjuszem Alanem Bourdillion (James Caan) pomagają szeryfowi El Dorado (Robert Mitchum) pokonać alkoholizm oraz bandę terroryzującą miasteczko.
San Antonio (Gérard Barray), słynny komisarz policji przy udziale jego wiecznego zastępcy Béruriera (Jean Richard) zajmuje się sprawą uczonych. Pewna organizacja porywa naukowców i sprzedaje ich za granicą. San Antonio chcąc się dostać w szeregi bandytów pozuje na zbiegłego gangstera.

Matnia

7,0
Dwóch uciekających gangsterów (Lionel Stander, Jack MacGowran) po nieudanym skoku znajduje schronienie w zamku należącym do George'a (Donald Pleasence) i Teresy (Françoise Dorléac).
Narracja tego inspirowanego "Idiotą" Fiodora Dostojewskiego filmu biegnie dwutorowo - równolegle prowadzone są wątki młodziutkiej Marie oraz jej osła Baltazara, których los brutalnie doświadcza. Od świata zaznają samych krzywd i niegodziwości, które znoszą z pokorą - to rozumiana po chrześcijańsku metafora męczeństwa. Bresson w Na los szczęścia, Baltazarze! rozwija swoją koncepcję aktora-modela, angażując, jak zwykle, debiutantkę; tym razem padło na Annę Wiazemsky. Opracowana przez francuskiego mistrza autorska metoda aktorskiego drylu polegała na całkowitym wyrugowaniu z roli ekspresji, odarciu jej do kości, co reżyser osiągał poprzez minimalistyczne komendy wydawane na planie oraz powtarzane do znudzenia ujęcia.
21-letni Paul (Jean-Pierre Léaud) poszukuje pracy i wypowiada się przeciwko wojnie w Wietnamie. Jest zakochany w Madeleine (Chantal Goya), młodej piosenkarce, która jest bardziej zainteresowana swoim sukcesem w tej dziedzinie, niż sentymentem do jej adoratora. Paul w końcu znalazł pracę w instytucie badawczym, gdzie jest odpowiedzialny za badania społeczne. Mieszka teraz tymczasowo z dwoma koleżankami.
Akcja obejmuje okres od zimy 1957 do końca 1960, cofając się w retrospekcji do wypadków 1954 roku. Dały one początek narodowowyzwoleńczej walce ludu algierskiego. Opis ogranicza się do miasta Algier, a właściwie do jego arabskiej dzielnicy Kazby.

Obława

7,2
Charles ''Bubber'' ucieka z więzienia w towarzystwie innego więźnia. Zatrzymują na drodze samochód. Towarzyszący mu kumpel zabija kierowcę i ucieka. Wieść o zabójstwie szybko obiega rodzinną okolicę Charlesa. Val Rogers miejscowy potentat obchodzi właśnie swoje urodziny. Zaproszeni goście na wieść o zbrodni postanawiają na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość. Szeryfowi nie udaje się powstrzymać pałającego zemstą tłumu. ''Bubber'' z ledwością uchodzi z życiem i ukrywa się. Prosi murzyna Lestera, aby zawiadomił jego żonę, niestety nie wie, że ona ma romans z synem Rogersa.
Słowa kluczowe

Proszę czekać…