Filmy pochwała

Derek Zoolander, kilkukrotny zdobywca tytułu Modela Roku zostaje zapomniany przez świat showbiznesu. Niebawem dostaje propozycję na którą bez wahania przystaje.

Dwaj śmiertelnie chorzy mężczyźni poznają się w szpitalu. Postanawiają wyruszyć wspólnie w podróż z listą rzeczy, które chcą zrobić przed śmiercią.

Edmund Collins, głowa rodziny, przykładny mąż, ojciec i dziadek umiera. Na jego pogrzeb zjeżdża się do domu cała rodzina: dwóch synów i dwie córki. Każde z nich ma własne życie i problemy. Kiedy jednak będą musieli stawić czoła rzeczywistości, może się okazać, że trochę ich przerasta. Ulubiona wnuczka Edmunda - Kate, stara się przygotować mowę pożegnalną. Tymczasem na jaw wychodzą rodzinne tajemnice i animozje, które były ukrywane przez wiele lat. Kiedy jednak rodzina odsłuchuje taśmę z testamentem, ich zaskoczenie nie ma granic...

Nauczyciele, w gwarze uczniowskiej „gogowie”, są mocno zaniepokojeni. Co więcej, postanawiają zwiększyć swoją aktywność, nie tylko wobec feralnej klasy. To natomiast bardzo się nie podoba pozostałym uczniom, zwłaszcza maturzystom. Słaby, Ciamciara i Zasępa dostają niedwuznaczną reprymendę ze strony starszych kolegów. Poddani podwójnej presji dochodzą do wniosku, że muszą jakoś uspokoić „gogów”. Nie żeby od razu zacząć „kuć”, ale choć trochę udobruchać podrażnione ciało pedagogiczne. Dowiedziawszy się, że starsi uczniowie dysponują wypracowanymi przez pokolenia „sposobami” na poszczególnych nauczycieli, postanawiają sami je zastosować.

Debiut reżyserski Teresy Kotlarczyk szukającej tym filmem „prawdy o człowieku w ekstremalnych warunkach”. Akcja rozgrywa się w zakładzie poprawczym prowadzonym twardą ręką przez dyrektora Wygona (Jan Peszek). Z jego metodami nie zgadza się młody, ale jeszcze zagubiony wychowawca Marek (Krzysztof Kolberger). Jego przeciwieństwem jest natomiast osiłkowaty i niemający żadnych skrupułów wychowawca (Musiał). Do tego wychowankowie, w przeważającej większości nie znający innego życia niż to w poprawczaku. Pewnego dnia do tego zamkniętego i w jakiś sposób „poukładanego” świata wkracza młoda reżyserka, która chce zrobić film dokumentalny. Jej obecność wywiera wpływ na postawy niemal wszystkich uczestników tego psychologicznego dramatu.

Kevin Kline, Glenn Close, William Hurt, Jeff Goldblum, Tom Berenger, Mary Kay Place, Jobeth Williams, Meg Tilly spotykają się na pogrzebie kolegi ze studiów. W czasie spędzonego razem weekendu porównują twardą rzeczywistość lat osiemdziesiątych z ideałami lat sześćdziesiątych. Stara przyjaźń, wspólne przeżycia.

Opactwo Saint-Jean-la-Riviere to instytucja charytatywna dla starszych aktorów bez środków do życia. Jednak groźba zamknięcia wisi nad domem spokojnej starości, gdzie właśnie przybył piękny St Clair (Louis Jouvet), podstarzały amant, niegdyś ulubieniec tłumów. Przeżywając swoje przeszłe podboje sam do siebie wysyła listy od swoich admiratorek, chcąc wzbudzić zaciekawienie i zazdrość. Przebywa tu również jego była kochanka Jeannette (Madeleine Ozeray) i marny aktor Cabrissade (Michel Simon), któremu zrujnował kiedyś życie, uwodząc jego żonę.