Dramat 1978

Samson jest siedemnastolatkiem pracującym dla miejscowego gangu. Jest synem narkomanki, która od długiego czasu nie zajmuje się nim. Za drobne wybryki trafia do poprawczaka, skąd z grupą nastolatków, udaje mu się uciec. Spotyka na swej drodze piękną Terrine i wstępuje do jej gangu, gdzie zostaje zamieszany w morderstwo.

Film fabularny inspirowany opowiadaniem „Pojedynek” Antona Czechowa. Przedstawia postać intelektualisty o niezbyt silnym charakterze, który trafia do małego miasteczka na wschodnim wybrzeżu Kalabrii w okresie faszystowskich Włoch. Nie jest sam, podąża za z nim kobieta, żona ważnego polityka i jego kochanka. Bohater szybko traci zainteresowanie kobietą i próbuje się jej pozbyć. Próbuje też, bez powodzenia, zadomowić się wśród miejscowej ludności. Doprowadzi go to do kryzysu egzystencjalnego i tragedii.

Młody mężczyzna przeprowadza się do mieszkania, w którym poprzedni lokator popełnił samobójstwo.

W bogatej włoskiej rodzinie trwa destrukcyjna walka o dominację pomiędzy matką a córką.

Michele, więzień polityczny, jest świadkiem przemocy i wściekłości strażników wobec więźnia uzależnionego od narkotyków.

Trzej więźniowie porywają dziewczynę dla okupu i zabierają ją na rzekomo bezludną wyspę.

Historia rozgrywa się na amerykańskiej farmie. Głowa rodziny, George MacDermott, jest już stary i zniedołężniały, stał się ciężarem dla rodziny. Mieszka razem z synem Frankiem, który prowadzi gospodarstwo, ciotką Martą oraz wnuczką Sarą, która jest sierotą. Frank z ojcem nie potrafi się już porozumieć dochodzi często między nimi do kłótni jak gospodarować. Pomimo starości ojciec chce nadal decydować. Starsza córka George ma jeszcze córkę Clarę, ale ta wiele lat temu wyjechała do Chicago, gdzie wyszła za mąż i nie utrzymuje kontaktów z rodziną. Frank ma żal do niej, że opieka nad ojcem spoczywa tylko na nim...

Nad brzegiem morza matka i ojciec postanowili zbudować domek letniskowy, gdzie mogła by zbierać się cała rodzina: trzech synów, córka i wnuki. Lecz ani synowie, ani córka nie mogą znaleźć czasu, by odwiedzić i pomóc rodzicom. Tylko najstarszy syn rozumie ojca i matkę...

Normalina to nowy, ekstremalny lek w psychiatrii. Zastrzyk tego niezwykle silnego specyfiku powoduje, że młodzi protestujący zostają zamienieni w najbardziej oddane i ślepo posłuszne jednostki na okres ośmiu miesięcy. Ale czy ich życie to naprawdę rzeczywistość?

„Powstań Polsko, skrusz kajdany, dziś twój triumf albo zgon” – głoszą słowa pieśni Casimira Delavigne'a, napisanej na wieść o powstaniu listopadowym. Utwór ten, przetłumaczony przez Karola Sienkiewicza i opatrzony tytułem „Warszawianka”, stał się zdaniem autora „Wyzwolenia" apoteozą raczej „zgonu” niż „triumfu”. Czy ludzie, którzy śpiewają takie pieśni są zdolni do wywalczenia niepodległości? Czy słowa „kto przeżyje wolnym będzie, kto umiera – wolnym już” nie są przede wszystkim pochwałą śmierci w imię wielkiego celu, a dopiero później wezwaniem do walki o jego urzeczywistnienie? Czy „Warszawianka” stała się tak bliska Polakom dlatego, że świetnie opisuje chorobę ich duszy? – pytał prowokacyjnie Wyspiański. Akcja sztuki rozgrywa się 25 lutego 1831 roku, trzeciego dnia bitwy pod Grochowem. Najkrwawsze boje toczą się o niewielki lasek, zwany olszynką. Tymczasem w dworku, oddalonym nieco od linii frontu politycy i wojskowi usiłują namówić generała Józefa Chłopickiego, by przejął dowództwo nad polskimi siłami...