Dramat 2004

Komedia, która daje możliwość spojrzenia na związek miłosny z boku i inspiruje do zastanowienia się nad sensem bycia we dwoje. Joel (Jim Carrey) dowiaduje się, że jego dziewczyna Clementine (Kate Winslet) poddała się operacji wymazującej wspomnienia ich byłego związku. Nie mogąc pogodzić się z porzuceniem, postanawia robić to samo. Zwraca się do Lacuna Inc, małej firmy zajmującej się tym procederem. Podczas zabiegu, kiedy jeszcze raz widzi wspólne chwile, Joel zdaje sobie sprawę, że wspomnienia te są dla niego ważne i nie chce ich tracić.

Zwykły dom przy zwykłej ulicy w Tokio nie wyróżnia się niczym specjalnym spośród innych. Jednak to tylko pozory. Dom jest opętany. Związana jest z nim klątwa, która zabija każdego, kto wejdzie do domu. Jej ofiary umierają i wtedy rodzi się nowa klątwa. Jak wirus przechodzi na kolejne osoby, które pojawiają się w domu. Tak tworzy się niekończący łańcuch przerażenia. Karen (Sarah Michelle Gellar) studiuje pomoc społeczną w Japonii w ramach wymiany studenckiej. Pewnego dnia zgadza się zastąpić koleżankę i idzie do wyznaczonego przez nią domu. Zastaje tam Emmę - amerykańską staruszkę (Grace Zabriskie), która zachowuje się jak katatoniczka. W domu panuje wielki bałagan. Wkrótce staje twarzą w twarz z horrorem, który trudno sobie nawet wyobrazić.

W rodzinnym kraju turysty z Europy Wschodniej dochodzi do zamachu stanu, przez co mężczyzna musi pozostać na lotnisku JFK.

Jesse i Celine spotkali się ponownie do dziewięciu latach w Paryżu. Pierwsze ich spotkanie nastąpiło w Wiedniu gdzie przegadali ze sobą całą noc i obiecali spotkać się ponownie za pół roku. Do spotkania jednak nie doszło z powodu pogrzebu babci Celine. Teraz, gdy mają sobie tak dużo do powiedzenia mają na to tylko kilka godzin, ponieważ Jesse odjeżdża z powrotem do Stanów.

Historia jednego z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych przywódców – Aleksandra Wielkiego – człowieka, który podbił 90 procent ówczesnego świata, zanim osiągnął 25 lat. Wraz ze swą niezwyciężoną grecką i macedońską armią w ciągu 8 lat przemierzył 35 tysięcy kilometrów obfitujących w oblężenia i podboje, których ukoronowaniem było stworzenie gigantycznego imperium. W chwili śmierci w wieku 33 lat był panem ówczesnego świata.

Po dziesięcioletniej nieobecności, do rodzinnego New Jersey powraca Andrew Largeman. Powrót pozwoli mężczyźnie skonfrontować się z ojcem, własnymi problemami, a także na poznanie nietypowej dziewczyny o imieniu Sam.

Kuba, rok 1958. Amerykańska rodzina przeprowadza się na Kubę, gdzie ojciec Katey Miller otrzymuje intratną posadę. Katey ma 18 lat. W wiek dojrzałości wchodzi w specyficznej, gorącej atmosferze Hawany, stojącej u progu rewolucji. Poznaje Javiera – młodego Kubańczyka, który wprowadza ją w świat kubańskich rytmów. Trafiają do klubu nocnego La Rosa Negra, do którego chodzą wyłącznie miejscowi i gdzie taniec jest gorętszy od temperatury na zewnątrz. Katey i Javier decydują się wystąpić jako para w najbardziej prestiżowym konkursie tańca na Kubie. Rodzi się między nimi uczucie.

Ostatni przedstawiciele rasy ludzkiej przemierzają kosmos w poszukiwaniu nowego domu. Grozi im wielkie niebezpieczeństwo ze strony sztucznej inteligencji, którą sami stworzyli.

Serial opowiada o grupie badawczej, która w poszukiwaniu technologii pradawnych przybyła do innej galaktyki i "osiedliła" się w opuszczonej przez nich bazie "Atlantis". Napotykają jednak groźnego przeciwnika - rasę obcych (Wraith), którzy żywią się ludźmi, wysysając z nich "lata życia".

Krynica, 1960. Do mieszczącej się przy deptaku pracowni Włosińskiego wchodzi Nikifor i rozpakowuje swój warsztat malarski. Spokojne, uregulowane, zaplanowane do ostatniego szczegółu życie Włosińskiego ulega zakłóceniu. Włosiński próbuje pozbyć się natrętnego gościa. Postanawia odnaleźć rodzinę Nikifora. Okazuje się, że Nikifor żyje całkowicie samotnie. Mieszka kątem, nie ma nawet metryki. Z punktu widzenia prawa… nie istnieje. Włosińskiemu udaje się tylko ustalić, że pochodzi z matki niemowy i nieznanego ojca. Włosiński nie należy do entuzjastów malarstwa ludowego. W miarę jak poznaje Nikifora, zaczyna doceniać jego dzieło. Widzi żarliwą wiarę Nikifora, a jednocześnie duchową wolność. Odkrywa, że malarstwie oznacza ona niezależność od opinii, w życiu – brak przywiązania do doczesności i głęboką pokorę. Widzi, jak sam jest głęboko zniewolony przez malarskie wykształcenie – uzależniony do malarskiej tradycji, od ocen i sądów. Od marzeń o sukcesie, o materialnej stabilizacji. Wychodzi na jaw, że Nikifor ma otwartą gruźlicę. Włosiński, dzieląc z nim pracownię ryzykuje nie tylko własnym życiem – ma rodzinę. Nikifor nie chce iść do szpitala, szkoda mu czasu, chce malować. Włosiński, aby umieścić go, musi wziąć nad nim opiekę oprawną. Na tę wiadomość żona wraz dziećmi przenoszą się do Krakowa. Nie pomagają tłumaczenia, że Nikifor jest umierający i ta opieka jest na kilka miesięcy. Jest rok 1967. Minęło 7 lat. Nikifor ciągle żyje.