Dramat 2004

Bohaterka Gaggero skazana jest na klęskę na wielu polach. Samotna, opuszczona przez męża i córkę, bez dochodów, nieatrakcyjna na rynku pracy, wreszcie - starzejąca się Beba próbuje poradzić sobie z coraz bardziej beznadziejną sytuacją. Przyzwyczajona do luksusu, nie pozbawiona osobistej dumy, za wszelką cenę pragnie zachować dawny status. Jednak każdy jej gest jest fikcyjny, podyktowany usilną chęcią obrony przed nieuchronną zmianą. Drugą obok Beby bohaterką filmu Gaggero jest jej wieloletnia służąca - Dora, z powodu finansowej katastrofy swojej pracodawczyni zmuszona odejść, by szukać innego zajęcia. Po trzydziestu latach, spędzonych na jednej posadzie, jest podobnie zagubiona. W dodatku prosty - zdawałoby się - oczywisty związek obu kobiet zaczyna się komplikować. Monolit dotychczasowej hierarchii ulega rozbiciu. Wyzwolone ze sztywnej konstrukcji wzajemnych zależności, stają ze sobą twarzą w twarz, niczym nie osłonięte. Zdolne do bezinteresownej pomocy, niejako potajemnie, bez słów uruchamiają w sobie pokłady współczucia i ciepła. Mimo wciąż podsycanej niepewności co do intencji obu bohaterek, Jorge Gaggero udaje się w klęsce i w podążającej za nią zmianie odnaleźć ludzki, pozytywny aspekt.

Przyjmowanie zakładów w kasynie jest bardzo stresującym i często niebezpiecznym zajęciem. Tym bardziej, że granica między grą dla czystej przyjemności a uzależnieniem od hazardu jest bardzo płynna. Angela przyjmując zakłady naraziła się niektórym ludziom i musi teraz zmierzyć się z ich oczekiwaniami i wymaganiami. Przy okazji, jak większość uzależnionych, nawet nie zdaje sobie sprawy, że sama powoli wpada w nałóg.

W Sarajewie wreszcie nastał pokój. Nie ma śladów zbombardowanych domów, ani obcych żołnierzy. Wszystko wygląda normalnie w domu Idriza i Sabiry, małżeństwa w podeszłym wieku. Pewnego dnia zjawia się ich bratanek Fuke, aby naprawić bojler i trochę pogadać.

W wielkiej posiadłości położonej w odosobnionym miejscu mieszka Sandra Williams (Dimple Kapadia) z dwójką swych dzieci: Sarą i Dawidem. Mąż kobiety, major Frank (Amitabh Bachchan), zaginął podczas wojny, ale ona wciąż czeka na jego powrót. Jej dzieci, z powodu alergii na światło słoneczne, nie opuszczają domu. Krótko po przybyciu nowo zatrudnionej służby – pani Marty, ogrodnika Edgara i Marii, w domu zaczynają się dziać różne dziwne i niezwykłe rzeczy… w tym powraca odmieniony Frank... Kto lub co stoi za przerażającymi wydarzeniami?

Jonna zdaje się mieć wszystko: męża, dwójkę dzieci i karierę gwiazdy. Jednak to wszystko jej nie satysfakcjonuje, a odmiany szuka w coraz to nowych partnerach seksualnych, którzy robią to, czego od nich oczekuje. Jednak Aleksi okazuje się innym mężczyzną...

Nelly (Sophie Marceau) jest żoną wiejskiego lekarza i matką trójki dzieci. Kiedy odkrywa, że jej mąż niespodziewanie zmarł we śnie, okazuje się, że być może nie żyje już od doby, czego ona nie zauważyła. Teraz musi się zmierzyć ze swoimi uczuciami, samotną opieką nad dziećmi i oczekiwaniami lokalnej społeczności. Przez cztery dni żegna się ze zmarłym i próbuje przygotować do życia bez niego.

Badania krwi wykazują, że Yesterday, trzydziestoletnia kobieta jest chora na AIDS. Chociaż wie, że zostało jej niewiele czasu, decyduje się walczyć z chorobą przynajmniej do dnia, kiedy jej córka zacznie chodzić do szkoły. Wybiera się do miasta w nadziei, że w tamtejszej klinice ktoś będzie w stanie jej pomóc. Towarzyszy jej córka, siedmioletnia Beauty.

Późnym wieczorem w klubie miłośników cygar usiadło ośmiu mężczyzn. Delektują się paleniem swoich cygar, grają w pokera o wysokie stawki i narzekają, jak to mężczyznom jest źle na świecie i że kobiety zawsze wszystko psują. Nagle, miły wieczór w męskim gronie przerywa pukanie do drzwi i w klubie pojawia się prześliczna dziewczyna.

Zatłoczone ulice Manhattanu, deszczowe popołudnie w nowojorskim Chinatown. Ming Ding, dostawca chińskiego jedzenia, ma jeden dzień, by spłacić dług u migracyjnej mafii. Każdy kurs to bieg na czas, każdy przystanek – kolejne napiwki odliczane do końca zmiany. Kamera podąża za bohaterem krok w krok przez windy, klatki schodowe i ciasne mieszkania, rejestrując rytm pracy – brzęk monet, odgłosy z wydawki, oddech poganianego przez system człowieka.