Dramat 2018

Theo jest przeznaczony dla matki adopcyjnej. Matka biologiczna ma dwa miesiące na ponowne rozważenie swojej decyzji. W tym czasie musi znaleźć kobietę, która stanie się matką adopcyjną. 41-letnia Alice (Élodie Bouchez) jest matką biologiczną Theo, który został adoptowany przez Karine (Sandrine Kiberlain). Alice walczy o dziecko przez dziesięć lat.

Rzym. Guido (Claudio Santamaria) pracuje w niepełnym wymiarze godzin jako magazynier, wieczorami wypija parę drinków w barze u dziewczyny, która mu się podoba. Lubi też towarzystwo swojego sąsiada, emerytowanego profesora (Jerzy Stuhr). Jest zadłużony po uszy. Pobity przez zbira wysłanego przez wierzycieli Guido jest u kresu wytrzymałości. Jest tylko jeden sposób, by stanął na nogi: do czasu aż spłaci swój dług, musi pracować dla ludzi, którym jest winien pieniądze. Wkrótce zdaje sobie sprawę, że to kosztowny układ.

Mężczyzna wraca do Guizhou, by znaleźć ślady tajemniczej kobiety. Wspomina lato, które spędził tu dwadzieścia lat temu.

Lato 1981. Leningrad żyje rockiem ze szmuglowanych z Zachodu płyt Davida Bowiego, Blondie, Lou Reeda, T-Rex czy Sex Pistols. Mike jest gwiazdą undergroundowej sceny muzycznej i królem klubu rockowego, gdzie młodzież ma przykazane słuchać koncertów na siedząco i w ciszy. Poszaleć można jedynie za zamkniętymi drzwiami mieszkania, podczas prywatnych występów. Wiktor dopiero zaczyna, ma za to talent, przyciągającą wzrok urodę i pisze świetne teksty. Tych dwóch połączy nie tylko miłość do muzyki, ale i do Nataszy, mądrej i pięknej żony Mike’a. Losy tego trójkąta stanowią centrum „Lata”: czarno-białego (z nagłymi wybuchami kolorów) filmu o miłosnym i artystycznym rozkwicie. Film Kiryła Serebrennikowa zainspirowały autentyczne historie liderów leningradzkich grup: Mike’a Naumenko (Zoopark) i Wiktora Coja (Kino).

We Francji trwa inwazja nazistowska, a wojska są tuż przed Paryżem. W ostatniej chwili Georg (Franz Rogowski) ucieka z miasta i kieruje się do Marsylii. Dla bezpieczeństwa mężczyzna przejmuje tożsamość zmarłego pisarza, którego dokumenty posiada, w tym wizę umożliwiającą wyjazd do Meksyku. W oczekiwaniu na statek wywożący uchodźców z Francji Georg poznaje Marie (Paula Beer), poszukującą swojego zaginionego męża - człowieka, pod którego podszywa się jej nowy znajomy.

Irina pracuje dorywczo jako kelnerka, ale zostaje zwolniona. Tego samego feralnego dnia jej mąż ma poważny wypadek. Zostaje kaleką i nie jest w stanie zarabiać. Żeby utrzymać niepełnosprawnego męża, dziecko i siebie, kobieta decyduje się na pozornie proste rozwiązanie - zostanie matką zastępczą. Okazuje się jednak, że to niezwykle trudne zadanie. Jak pogodzić się z rosnącym w jej ciele życiem, z którym bezpowrotnie będzie musiała się rozstać? Irina zaczyna odkrywać, czym tak naprawdę jest miłość i przebaczenie.

Zac ma 17 lat i adres zamieszkania w robotniczej dzielnicy Marsylii. Całymi dniami szwęda się po ulicach z koleżkami-dilerami. Gdy matka wyrzuca go z domu, Zac znajduje schronienie u równieśniczki, Shéhérazade, która delikatnie mówiąc, pracuje na ulicy. Chłopak w trochę nieoczekiwany dla siebie sposób zostaje najpierw jej alfonsem, potem musi prosić o pomoc lokalny gang, a dalej jest już tylko gorzej. Na dokładkę Zac i Shéhérazade zakochują się w sobie.

Po Jerozolimie jeździ tramwaj, który zbliża mieszkańców zachodniej – izraelskiej i wschodniej – palestyńskiej części miasta. Wyrusza z miejsca, gdzie leżą najważniejsze cmentarze Izraela, instytut Yad Vashem, wzdłuż handlowej i biznesowej ulicy Jaffa, wzdłuż murów Starego Miasta, mija osiedla ortodoksyjnych Żydów, by dotrzeć do Shuafat i Beit Haniny, dwóch dużych dzielnic palestyńskich, a kończy trasę w Pisgat Ze’ev na terytorium palestyńskim. Obserwujemy codzienne sceny z życia pasażerów w podróży, których tramwaj zbliża do siebie, czy tego chcą, czy nie. Jak mówi reżyser: „Ten film jest ironiczną, ale i optymistyczną zarazem metaforą podzielonego miasta, w którym my, Izraelczycy, Palestyńczycy i inne narodowości, wszyscy próbujemy doświadczyć w tym tramwajowym mikrokosmosie, jak mogłoby wyglądać życie bez wielkich konfliktów i przemocy. Jak moglibyśmy żyć nie zabijając siebie nawzajem, akceptując swoją obecność i dzielące nas różnice”.

Republika Południowej Afryki, Wolne Państwo, odcięty od reszty kraju bastion mniejszości etnicznej białych Afrykanerów. W tej konserwatywnej społeczności, obsesyjnie przywiązanej do siły i męskości żyje skryty, wrażliwy Janno. Pewnego dnia jego gorliwie wierząca matka przyprowadza do domu Pietera, sierotę z ulicy, którą chce uratować. Matka prosi Janno, by stał się bratem dla nieznajomego, doświadczonego życiem chłopaka. Rozpoczyna się rywalizacja o władzę, dziedzictwo i rodzicielską miłość.

Stres, strach, śmierć. Emocje, które nie mogą sparaliżować, uciszyć zdrowego rozsądku i dopuścić do utraty czujności. Walka w warunkach, w których nie zawsze wiadomo, kto jest wrogiem i jakie zamiary ma człowiek stojący naprzeciw. Kiedy tak zwane Państwo Islamskie zaczęło rosnąć w siłę, międzynarodowa koalicja podjęła kroki, by stawić mu czoła i cofnąć rozprzestrzeniającą się we wszystkich kierunkach falę ekstremizmu. Na froncie znalazły się dziesiątki tysięcy mężczyzn i kobiet, którzy ryzykując własne życie, z pełnym zaangażowaniem prowadzili walkę z bezwzględnym wrogiem, nieoszczędzającym nikogo. Wojna pod kontrolą to niespotykana produkcja, dzięki której uzyskujemy dostęp do najbardziej tajemniczych, chronionych, ale również i niebezpiecznych miejsc, gdzie rozgrywa się walka na śmierć i życie. Walka, której cenę mogą odczuć miliony ludzi na całym świecie.