Etiuda 1960

Etiuda Zwierzęta futerkowe (1960) oparta jest na noweli Stanisława Dygata z jego zbioru „Pola Elizejskie” (1949). W jednej z paryskich brasseries wraz z końcem wojny spotykają się dwaj żołnierze polskiej armii walczącej na froncie zachodnim. Snują plany na przyszłość, wracają pamięcią do marzeń z dzieciństwa, boleją nad kruchością wszystkiego w obliczu wojny. Jeden z nich postanawia za wszelką cenę trzymać się swojego planu hodowli zwierząt futerkowych, wierząc, że ta prosta, zwyczajna praca może utrzymać go przy życiu, nadać życiu ponownie sens po tym wszystkim, czego doświadczył. W pewnej chwili do lokalu wchodzi kobieta…

Mężczyzna ma dosyć zrzędzenia żony i hałasowania dzieci. Ucieka w świat marzeń. Kiedy jego przyjaciel wyjeżdża na jakiś czas, mieszkanie kolegi staje się dla niego azylem.

Adaptacja opowiadania Ambrose'a Bierce'a. Historia skazańca, którego żołnierze pruscy prowadzą na egzekucje przez powieszenie na moście. W retrospekcjach poznajemy jego przeszłość. Czy zdoła uratować życie?

Animowano-fabularna etiuda zrealizowana w łódzkiej Szkole Filmowej, utrzymana w konwencji starego kina. Oto premiera melodramatu o uczuciowym trójkącie. Publiczność jest zachwycona, tylko trzech smutnych panów nie klaszcze. Film schodzi z ekranu, twórca zmienia zakończenie na bardziej optymistyczne. Ponowna premiera. Tym razem po projekcji nikt nie klaszcze, z wyjątkiem trzech smutnych – animowanych, a zarazem anonimowych – panów.