Komedia 1968

Francesco (Ciccio Ingrassia) i Franco (Franco Franchi) to szwagrowie mieszkający w tym samym budynku i pracujący w tym samym biurze. Teoretycznie powinni być sobie bliscy, lecz tak naprawdę wszystko ich dzieli. Przede wszystkim dzielą ich żony, które za sobą nie przepadają. Ponadto Francesco jest wybitnym politykiem, a Franco tylko skromnym woźnym. Kiedy przed zbliżającymi się wyborami Francesco postanawia kandydować z Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej przywódcy Włoskiej Partii Komunistycznej postanawiają wysunąć kandydaturę Franco. Następuje bezkompromisowa kampania polityczna, w której szwagrowie nie cofną się przed niczym.

Siedemnastoletni Alvise nienawidzi wszystkiego i wszystkich, a najbardziej rodziny. Ojciec, właściciel wielkich zakładów przemysłowych, wyobraża sobie, że znajdzie w nim wkrótce współpracownika i następcę. Chłopak jednak nie ma zamiaru dać się w to wciągnąć. Symuluje paraliż nóg, i to rzekome kalectwo daje mu władzę nad otoczeniem, którą wykorzystuje z wyrafinowanym okrucieństwem. Nie cierpiąca zwłoki podróż rodziców za granicę sprawia, że Alvise zostaje powierzony opiece swej pięknej ciotki, lekarki Lei, i przewieziony do jej domu za miastem. Nie osłabia to w nim stanu rewolty, odruchów nienawiści i agresji, mimo iż ciotka od początku traktuje go z troskliwą wyrozumiałością.

Sigpress (Jorge Martín) jest międzynarodowym złodziejem specjalizującym się w kradzieży cennych klejnotów. Najczęściej po kradzieży oferuje właścicielom ich zwrot za sowitą opłatą. Jest nieuchwytny mimo, że Scotland Yard szuka go po całym świecie. Teraz Sigpress szykuje następny skok. Dowiaduje się, że grecki armator w podróż z Londynu do Paryża zabiera ze sobą cenny klejnot zwany „okiem Allaha”.

Marcus Pendleton, oszust z Londynu przebywający na zwolnieniu warunkowym, podaje się za specjalistę komputerowego, aby podjąć pracę w firmie ubezpieczeniowej, która w całości opiera się na swoim serwerze korporacyjnym.

Bogaty wydawca Fausto Di Salvio (Alberto Sordi) mający dość monotonii życia w Rzymie wyjeżdża do Angoli, aby odnaleźć swojego szwagra Oreste Sabatiniego zwanego „Titino”. Poszukuje go, gdyż od trzech lat nie otrzymał od niego żadnych wiadomości. Wraz z nim wyrusza jego wierny księgowy Ubaldo Palmarini (Bernard Blier). Podążając tropem szwagra spotykają na swojej drodze różne ekscentryczne postacie: błazeńskiego portugalskiego oszusta Pedra oraz obdartego belgijskiego najemnika pasjonującego się von Clausewitzem. W końcu docierają do plemienia, w którym mieszkał Titino i parał się zawodem... czarownika.

Oscar (Ugo Tognazzi) jest kierowcą znanego biznesmena zwanego „Prawnikiem” (Gastone Moschin). Gdy jego chlebodawca powoduje poważny wypadek samochodowy, w którym ginie 15 osób bierze odpowiedzialność na siebie. Po trzech latach spędzonych w luksusowym więzieniu pod protekcją "Prawnika" Oscar wychodzi na wolność. Ku jego zaskoczeniu zostaje natychmiast zaprowadzony do kościoła, aby poślubić piękną i młodą kobietę (Maria Grazia Buccella), której nigdy wcześniej nie widział na oczy. Dziewczyna jest w rzeczywistości kochanką „Prawnika”.

Dwóch poszukiwaczy przygód, którzy są świadkami napadu na pociąg i kradzieży sejfu postanawiają, że sami okradną... złodziei.

Johnny Dark (Ivan Rassimov) przybywa do miasteczka, w którym szeryf w jest w zmowie z właścicielem saloonu oraz pewnym łowcą nagród. Proceder polega na tym, że każdy przybysz zostaje nakłoniony do gry w pokera, a następnie oskarżony o oszukiwanie podczas gry, co skutkuje uwięzieniem. Szeryf udając niekompetencję umożliwia aresztantowi ucieczkę. Tu do gry wchodzi łowca nagród, który oficjalnie łapie uciekiniera i otrzymuje nagrodę. Johnny również zostaje zwabiony w tę pułapkę. Ranny, ucieka łowcy nagród i chroni się na ranczu McGowana, gdzie jest pielęgnowany przez Sally (Isabella Savona), w której się zakochuje. Ale to dopiero początek kłopotów.

Po udanym napadzie na bank pomiędzy trójką złodziei zaczyna się zabawa w "kotka i myszkę" - kto kogo przechytrzy i przejmie łup.

Burmistrz małego miasteczka chce zapobiec ślubowi swojego syna Sergio z młodą Oriettą, która ma ambicje zostania piosenkarką. Burmistrz dodatkowo nienawidzi muzyki pop. Prosi ekstrawaganckiego profesora Matta Beata, aby przekonał młodego mężczyznę do rezygnacji z dziewczyny. Równocześnie Orietta zwraca się do niego, prosząc o wstawiennictwo w jej imieniu u burmistrza.