Muzyczny 1929

Cztery szkielety wykonują na cmentarzu serię makabrycznych tańców, które przerywa dopiero pianie koguta zwiastujące nadejście świtu.

Piękna góralka Halka zakochuje się w bogatym szlachcicu Januszu i odtrąca adorującego ją górala Jontka. Wkrótce jednak przekonuje się, że miłosnym obietnicom panicza nie można wierzyć. Tak w skrócie przedstawia się fabuła jednej z najsłynniejszych polskich oper. „Halka” Konstantego Meglickiego jest jedną z trzech polskich przedwojennych adaptacji dzieła Stanisława Moniuszki. Film dotychczas nie był znany szerszej publiczności. Dziś powraca w wersji po rekonstrukcji cyfrowej, wykonanej w rozdzielczości 4K. „Halka” została zrealizowana w 1929 roku jako film niemy. Premiera filmu zbiegła się jednak z początkiem ery dźwiękowej. Fakt ten wpłynął na decyzję producenta i w 1932 roku film udźwiękowiono, by w zmienionej wersji ponownie wprowadzić go na ekrany. Arie Halki wykonała Zuzanna Karin, a Jontka – Władysław Ladis (właśc. Władysław Kiepura).

Dziewczyna z chóru dziedziczy męski college, w którym jej chłopak jest gwiazdą futbolu.

Mechanik z Oklahomy, Pike Peters, zostaje współwłaścicielem pola naftowego.

Kobieta ucieka z domu i rodzi nieślubne dziecko, nie mówiąc o tym swojemu byłemu mężowi.

Muzyczne ambicje dwóch mężczyzn prowadzą do serii nieporozumień i chaosu podczas występu.

Trzech młodych mężczyzn wybiera się do ośrodka wypoczynkowego, gdzie rywalizują o względy kobiet i wpadają w serię komicznych sytuacji.

Magik wodewilowy i jego asystentka rozwiązują swój zespół, gdy ten zakochuje się w osobistości z towarzystwa.

Beztroska mieszkanka Mórz Południowych zakochuje się w białym mężczyźnie.