Elisabeth Risdon urodziła się 26 kwietnia 1887 roku w Londynie. Wykształcenie odebrała w prestiżowej Royal Academy of Dramatic Art (RADA), którą ukończyła w 1910 roku. Rok później zdobyła srebrny medal tej uczelni, co stało się fundamentem jej szybkiego awansu na West Endzie. Karierę filmową rozpoczęła w 1912 roku w brytyjskim kinie niemym, tworząc niezwykle płodny i ceniony duet zawodowy z reżyserem George’em Loane’em Tuckerem. Choć była jego główną gwiazdą w licznych produkcjach, ich relacja miała charakter wyłącznie profesjonalny. Prawdziwym przełomem w jej karierze był wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie podbiła Broadway jako jedna z czołowych aktorek Theatre Guild, zyskując renomę wybitnej interpretatorki ról w dramatach George’a Bernarda Shawa. W 1931 roku Elisabeth Risdon zapisała się w historii amerykańskiej kultury, biorąc udział w narodzinach legendarnego Group Theatre. Wystąpiła wówczas w ich inauguracyjnym spektaklu „The House of Connelly” w reżyserii Lee Strasberga. Jako uznana gwiazda Theatre Guild, swoim udziałem wsparła tę nową, rewolucyjną grupę, co potwierdziło jej wysoki status intelektualny i artystyczny. Po powrocie przed kamery w połowie lat 30. stała się jedną z najbardziej szanowanych aktorek charakterystycznych Hollywood, pracując dla takich gigantów jak MGM, Columbia czy RKO. Jej filmografia obejmuje ponad sto tytułów, w tym znaczące kreacje w „The Roaring Twenties” (1939) u boku Jamesa Cagneya oraz w dramacie historycznym „The Howards of Virginia” (1940). W życiu prywatnym Elisabeth Risdon była osobą niezwykle lojalną i stroniącą od skandali. Jej jedynym mężem był aktor Brandon Evans, za którego wyszła w 1916 roku. Para tworzyła zgodny i trwały związek przez czterdzieści dwa lata, aż do śmierci Evansa w 1958 roku. Aktorka, mimo sukcesów w Hollywood, pozostała wierna swoim teatralnym korzeniom, ceniąc rzetelność warsztatu ponad blichtr sławy. W środowisku uchodziła za wzór profesjonalizmu; jej klasyczne wykształcenie i doświadczenie w pracy z Group Theatre sprawiały, że była autorytetem dla młodszych pokoleń aktorów, wprowadzając do komercyjnych produkcji głębię psychologiczną i sceniczną dyscyplinę. Ostatnie lata jej kariery to występy w takich klasykach jak „The Canterville Ghost” (1944) czy „Scaramouche” (1952). Elisabeth Risdon zmarła 20 grudnia 1958 roku w Santa Monica w wieku 71 lat, zaledwie kilka miesięcy po śmierci ukochanego męża. Przyczyną zgonu była niewydolność serca. Została pochowana na cmentarzu Woodlawn Cemetery w Santa Monica. Jej biografia to zapis losów artystki, która dzięki bezkompromisowej pasji do teatru zdołała przetrwać każdą zmianę estetyczną, udowadniając, że rzetelny warsztat i inteligencja są najtrwalszymi atutami w przemyśle rozrywkowym.