Filmy etyka, śledztwo

Rok 2028. Międzynarodowa korporacja OmniCorp wiedzie prym w dziedzinie robotyki. Jej produkty wygrywają wojny na całym świecie. Teraz OmniCorp chce opanować także rynek, jakim jest zwalczanie przestępczości w miastach. Gdy Alex Murphy (Kinnaman), kochający mąż i ojciec, a jednocześnie uczciwy glina, zostaje ciężko ranny, nadarza się doskonała okazja, by OmniCorp wcieliła w życie swój kolejny eksperyment...

Film ten opowiada prawdziwą historię Jeffreya Wiganda, byłego dyrektora przemysłu tytoniowego, który decyduje się na wystąpienie w programie informacyjnym „60 minut” stacji CBS-TV. Dla czystego sumienia i częściowo zachęcony przez producenta Lowella Bergmana, Wigand ujawnia, że przemysł tytoniowy nie tylko był świadomy, że papierosy są szkodliwe i wciągające w nałóg, ale pracował także nad tym, aby wręcz zwiększyć uzależniające właściwości tytoniu. Niestety, obaj bohaterowie tej historii przekonali się na własnej skórze, że samo mówienie prawdy nie wystarcza.

Hugh Grant wcielił się w rolę lekarza z Nowego Jorku, który wpada na trop niesamowitej afery medycznej. Gdy jeden z jego pacjentów nieoczekiwanie umiera, dr Luthan postanawia zbadać przyczyny jego śmierci. Natrafia jednak na mur milczenia, a ciało zmarłego znika w tajemniczych okolicznościach.

Arthur Kirkland (Al Pacino) podejmuje się obrony sędziego oskarżonego o gwałt. Arthur miał wcześniej drobny incydent z sędzią, po tym, jak ten niesłusznie skazał jego klienta. Staje teraz przed moralnym i prawnym dylematem, który jest o tyle trudniejszy, że sędzia wyznaje mu, że jest winny.

Pod koniec dwudziestego wieku telewizja to potęga. Mało kto na początku rozwoju tego medium zdawał sobie sprawę z możliwości manipulacji telewizyjnych. Jeden z pierwszych amerykańskich teleturniej telewizyjnych nazwany został "21" od ilości punktów, które musieli zdobyć zawodnicy, co wieczór gromadził przed telewizorami miliony telewidzów. Ze względów technicznych show odbywał się na żywo, a specjalne zabezpieczenia uniemożliwiały jakąkolwiek ingerencję w jego uczciwość. Stawka gry była jak na owe czasy niezwykle wysoka, podobnie jak zyski z programu, które trafiały do kieszeni jego twórców oraz do emitującej stacji telewizyjnej. Szybko pojawiły się próby "sztucznego" podniesienia atrakcyjności programów przez ich reżyserowanie. Wszystko udawało się utrzymać w tajemnicy do momentu, gdy jeden graczy poczuł się oszukany.