Filmy 1947

Z ulic poznikały już barykady i zwaliska gruzów. Warszawa tętni życiem. Ale istnieje jeszcze stolica inna, zaniedbane Stare Miasto, przy ulicy Brzozowej, wśród ruin zjawili się już ludzie. Dzieci bawią się w klasy, mieszkańcy wegetują w piwnicach. Pewnego dnia zjawili się robotnicy i ulica zaczęła pięknieć z dnia na dzień.

Cecily Harrington niespodziewanie wygrywa pewną sumę pieniędzy. Zmienia więc plany na najbliższą przyszłość i -zamiast przygotowywać się do małżeństwa ze swoim narzeczonym - postanawia wyjechać w podróż. Musi jeszcze tylko wynająć mieszkanie. Spotyka się z potencjalnym najemcą, Manuelem Cortezem i zakochuje się w nim. Para postanawia się pobrać. Cecily nie zdaje sobie sprawy, że poślubiła łowcę fortun, który ma już na sumieniu życie swoich poprzednich żon.

Syn ubogiego szewca marzy o tytułowym akordeonie. Za wystawiony w antykwariacie instrument gotów był oddać buty, kurtkę i całe oszczędności. Antykwariusz, podliczywszy pieniądze, nie zawahał zdjąć z szyi chłopca również jego medalik. Zdobyty instrument rodzi w chłopcu marzenia o kręgu zasłuchanych w jego melodię dzieci, tańczących dorosłych. Niestety, brutalny ojciec, prawdopodobnie pod wpływem alkoholu, wyrzuca instrument na bruk. Krótkometrażowy debiut fabularny Wojciecha J. Hasa zapowiadał motywy, które autor rozwinął później w swoim kinie, takie jak bolesny rozdźwięk między marzeniem a rzeczywistością, magazyny pełne starych, pięknych przedmiotów, spacery ponurymi, ale nastrojowymi uliczkami miasta. Pozbawiony dialogów film oddaje pole muzyce, która z jednej strony wyraża uczucia małego bohatera, z drugiej sama jest tematem przez tytułowy instrument i wartość, jaką mogłaby wnieść do życia chłopca. Historia osadzona jest w tradycji pozytywistycznej noweli, której patronuje „Janko Muzykant” Henryka Sienkiewicza, a wpisuje się w powojenny postulat wyrównania szans dzieci z nizin społecznych. Niemniej poetyka czarnego realizmu okazała się zbyt formalistyczna jak na powojenne standardy estetyczne polskiego kina i film czekał na wejście na ekran aż do 1981 roku. Sam Has realizował później do połowy lat 50. filmy oświatowe utrzymane w stylu socrealistycznym.

Bossak filmuje powódź, która nękała zniszczony wojną kraj wiosną 1947 r. Kamera ukazuje ogromne połacie kraju zalane wodą. Ludzi od głodu ratują jedynie zrzuty prowiantu z samolotów i jednostki saperów na łodziach pontonowych.

Film turystyczno-krajoznawczy ukazujący historię i powojenne osiągnięcia miast i miasteczek Ziemi Lubuskiej, w tym atrakcje Międzyrzecza, Gorzowa, Zielonej Góry, Lubniewic, Łagowa.

Jerry, uciekając przed Tomem, wbiega do gabinetu pana domu. Na biurku znajduje butelkę z niewidzialnym atramentem, który pozwala mu stać się niewidocznym. Od tej chwili Tomowi zaczynają przytrafiać się dziwne wypadki…

Na poddanych króla Krakusa padł blady strach. Oto straszny smok pustoszy okolice – burzy domy, poluje na zwierzęta, atakuje mieszczan. W obliczu zagrożenia władca proponuje pół królestwa i rękę swojej córki – Ludmiły temu, kto pokona bestię. Wyzwanie podejmują najdzielniejsi rycerze, a także młody szewczyk Skuba, który zamiast prężyć mięśnie postanawia pobić smoka sprytem.