Filmy 1950

Doświadczenia dwóch sierżantów Sił Powietrznych podczas berlińskiego mostu powietrznego w 1948 r. Związek Radziecki blokuje sektory Berlina należące do aliantów, aby przejąć kontrolę nad całym miastem.

Historia rozgrywa się w kwietniu 1950 roku. W spółdzielni produkcyjnej w Kamieńcu w powiecie gostynińskim rozpoczęto orkę wiosenną po raz pierwszy z udziałem traktorów. Wśród traktorzystów jest Wichłacz, który pisze list do „Trybuny Ludu”, że ursusy świetnie pracują, ale jest z nimi mały kłopot: przeciekająca chłodnica, którą trudno naprawić. Na apel odpowiada załoga fabryki, konstruując element zastępczy do chłodnic.

W psie Pluto odzywa się jego pierwotna, prymitywna natura, która budzi w nim „wilka”. Zamierza się wykazać i samodzielnie upolować jedzenie. Jednak jest w tym bardzo nieporadny.

Film oświatowy, w którym przedstawiono podstawowe zasady zdrowego wychowania dzieci. Dowiemy się, jak zdrowo karmić niemowlaki i dorastające dzieci, jak dbać o podstawową higienę u dzieci, a także o konieczności zadbania o profilaktykę zdrowotną oraz zapewnienia ruchu na świeżym powietrzu.

Niema etiuda o chłopcu ukradkiem podglądającym potajemne spotkania swojej starszej siostry z sympatią. Malec wpada na pomysł ich szantażowania, ale wkrótce okazuje się, że rodzice godzą się na ten związek i chłopak dostaje godziwe lanie.

Filmowa opowieść o Krakowie z lat trzydziestych ubiegłego wieku. W filmie wykorzystano archiwalne zdjęcia. Has opowiada o swoim dzieciństwie spędzonym na ulicach dawnego Krakowa. Poznawał historię miasta, szukał swojej drogi życiowej. Później wyjechał do Warszawy, ale wciąż wspomina swój Kraków.

Relacja z I Ogólnopolskiej Wystawy Plastyki w Muzeum Narodowym w Warszawie w 1950 roku. Wystawa była przełomem dokonującym się w nowej polskiej sztuce realizmu socjalistycznego. Pierwszą nagrodę zdobyła rzeźba Alfreda Wiśniewskiego „Granica pokoju”. Zgromadzeni w Muzeum robotnicy i chłopi z zainteresowaniem podziwiają zgromadzone dzieła.

Trzy małe niedźwiadki przerażone uciekają przed groźnym wilkiem. Mama uświadamia im, jak wielka siła tkwi w jedności, i niedźwiadki solidarnie stają przed wilkiem, a ten widząc przed sobą zwarty kolektyw w przerażeniu ucieka.

Dokument o Ołtarzu Najświętszej Maryi Panny w Kościele Mariackim przenosi widza do XV wieku, kiedy to do Krakowa przybył Wit Stwosz, mistrz snycerstwa. Wnętrza katedry na Wawelu, z jej rzeźbami w kamieniu, miały stanowić inspirację na snycerza z Norymbergi. Ołtarz powstał na zamówienie Rady Miasta Krakowa. Figury wyrzeźbiono w drewnie z 500-letnich lip przywiezionych z Puszczy Niepołomickiej. Ich styl ukształtował się w średniowieczu, ale nosił już znamiona renesansu. Ołtarz nie ma jednego bohatera, tak jak nie był dziełem jednej osoby. Postacią centralną jest Matka Boska, a jej historia nierozerwalnie łączy się z narodzinami i męką Chrystusa. Wit Stwosz wychował przy pracy pokolenie polskich rzeźbiarzy, a ci wyposażyli ołtarz w wiele postaci. Twarze apostołów i pobocznych postaci mają rysy ówczesnych krakowian. Tym samym ołtarz jest zarówno sceną wydarzeń biblijnych, jak i średniowiecznej Polski: mieszczan, mędrców, sług, wiejskiego ludu. Dzieło Stwosza wpisane jest w realistyczne tradycje dziejów sztuki polskiej i ma stanowić zachętę dla współczesnych artystów do stworzenia obrazu naszych czasów.