Filmy 1950

Reportaż z wizyty Wilhelma Piecka, prezydenta NRD (1949-1960) w Warszawie w 1950 roku, która przypieczętowała stosunki dyplomatyczne między PRL a nowo utworzoną w 1949 roku Niemiecką Republiką Demokratyczną. Pieck był fetowany jako przywódca socjalistycznej partii Niemiec i przeciwnik nacjonalizmu. Na lotnisku powitał go Józef Cyrankiewicz, premier rządu i wraz z nim, jako przedstawiciel państwa i były więzień Auschwitz złożył kwiaty na Grobie Nieznanego Żołnierza, pod pomnikiem żołnierzy Armii Czerwonej i Juliana Marchlewskiego. Prezydent NRD odwiedził fabryki, żłobki, drukarnie. Prezydent PRL, Bolesław Bierut wydał przyjęcie na część gościa z Niemiec, a uświetnił je występ Zespołu Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Kamera zarejestrowała wykonanie oberka i entuzjazm publiczności. Politycy podkreślali, że wizyta ta jest ostrzeżeniem wysłanym w kierunku Zachodu i jego zbrojeń, zaś dla sąsiednich krajów potwierdzeniem granicy na Odrze i Nysie. Pieck zapewniał o przyjaźni polsko-niemieckiej z trybuny w obecności tłumu warszawiaków. Odjazdowi prezydenta towarzyszyło nagranie „Międzynarodówki” rewolucyjnej pieśni socjalistów (1888). Prezydent Bierut z polską delegacją złożył wizytę w NRD w 1951 roku.

Seria psychologicznych dramatów-dreszczowców obracających się w kręgu zbrodni. Jeden z pierwszych amerykańskich seriali, w którym wykorzystano w szerokim zakresie muzykę towarzyszącą. W latach 50-tych serial emitowany regularnie we wtorki i był wówczas gwoździem programu telewizyjnej ramówki. Opowiadane historie obfitowały w zwroty akcji i suspens. W obsadzie znalazło się wielu wówczas bliżej nieznanych aktorów, którzy z czasem stali się pierwszoligowymi gwiazdami amerykańskiego kina, jak na przykład James Dean, Jack Lemmon, Carroll Baker, Rod Steiger, Paul Newman, Lee Grant, Grace Kelly i Charlton Heston. Serial otwierał gitarowy riff w wykonaniu Tony Mottola, który został umieszczony na ścieżce dźwiękowej z tego filmu.

W październiku 1949 roku odbyła się w Poznaniu prezentacja dorobku szkół artystycznych (dwóch akademii i siedmiu szkół plastycznych) zwana „popisami”. Towarzyszyły im obrady pedagogów nad rozwojem szkolnictwa artystycznego, z udziałem gości z ZSRR. Wystawa objęła fotomontaże, plakaty, wzornictwo przemysłowe: tkaniny, ceramikę, meble. Lektor – w myśl doktryny socrealizmu obowiązującej od 1949 roku – gani formalizm, groteskę, abstrakcję, a docenia realizm i użytkowość. Niektóre prace zostały wyróżnione zakupem do produkcji przemysłowej. W galerii malarstwa m.in. obrazy Konrada Nałęckiego, studenta ASP w Krakowie, przyszłego studenta PWSF w Łodzi. W auli UAM na obradach studentów widoczny jest Czesław Petelski, wówczas student PWSF w Łodzi. Z kolei współtwórca filmu, Andrzej Munk, uśmiecha się zza zootropu w pawilonie łódzkiej Szkoły Filmowej. „Popisy” to także koncerty, spektakle i pokaz etiud. Reportaż z poznańskich „popisów” wieńczą ujęcia pracy robotników, a spaja je z tematem filmu realistyczna rzeźba robotnika. Film zrealizowali studenci IV roku Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, wśród których głównym realizatorem był Andrzej Munk.

Udający byłego niemieckiego oficera medycznego, oficer wywiadu marynarki wojennej USA, wyrusza na ratunek porwanemu naukowcowi. Częścią jego misji, jest także zatopienie nazistowskiej łodzi podwodnej ukrywającej się u wybrzeży Ameryki Południowej.