Filmy ludwik czternasty

Umarł król, niech żyje Jean-Pierre Léaud! Krytycy po canneńskich projekcjach Śmierci Ludwika XIV pisali, że to życiowa (sic!) rola kultowego aktora francuskiej Nowej Fali, który w Cannes odebrał nagrodę za całokształt twórczości. Jego twarz, dojrzewająca wraz z kolejnymi filmami Truffauta, Godarda, Eustache’a, Tsai Ming-lianga, u Serry zastyga w bezruchu, blednie i ginie w złocie i purpurze tkanin, owinięta absurdalnym kożuchem peruki. Serra stroni od naturalizmu, skupia się na kontraście pomiędzy unieruchomieniem chorego a postępującą nieuchronnie chorobą, pomiędzy ciałem trawionym rozkładem a próbującym utrzymać się w granicach rytuału królewskim gestem. Tworzy sceny inspirowane XVII-wiecznym malarstwem, wypełnione szeptem sług i ciepłym światłem świec. Scenariusz oparty na raportach medycznych i pamiętnikach Saint-Simona zdaje relację z ostatnich dni Króla Słońce, umierającego z powodu gangreny w obecności bezradnych medyków. Jak zwykle u Serry, czołowego neomodernisty europejskiego kina, kontekst historyczny jest zaledwie pretekstem do opowiedzenia w duchu Bressonowskiego „kina czystego” o uniwersalnych aspektach ludzkiego życia.

Adaptacja powieści Guntera Grassa. Trzyletni Oscar przestaje rosnąć w dniu przejęcia władzy przez partię Hitlera. Jego oczami śledzimy burzliwą historię Gdańska przed i po wybuchu wojny...

Zamek Księcia de Conde, późny kwiecień 1671 roku Francois Vatel jest wiernym i oddanym sługą dumnego, lecz już starzejącego się i pogrążonego w finansowych kłopotach Księcia de Conde. Książę musi wkupić się w łaski króla Ludwika XIV i liczy na powierzenie mu roli przywódcy nowej kampanii wojskowej przeciwko Holendrom. Conde jest do końca oddany swemu władcy, jednak na taką okazję postanowił oddać się i swój zamek w ręce Vatela, przydzielając mu wielce odpowiedzialną rolę podjęcia Dworu Wersalskiego w pełnej okazałości na Zamku de Chantilly. Obchody potrwają trzy dni i trzy noce i powinny wywołać oszałamiające wrażenie. Aby zapewnić sukces wielkiemu przedsięwzięciu, Vatel ma do dyspozycji armię służących, mężczyzn i kobiet, młodych i starszych, pracujących nieprzerwanie, aby sprawić królowi niespodziankę, zachwycić go i w pełni usatysfakcjonować. Vatel aranżuje obchody według myśli przewodnich, którymi są wyśmienite zestawy dań lub przedstawienia teatralne, najbardziej lubiane przez króla. W środku całego zamieszania, Vatela uwodzi Anne de Montausier, bliska samej królowej, ulubienica Lauzuna i króla. Anne ostatecznie oddaje się Vatelowi, który mimo plebejskich korzeni staje się mistrzem ceremonii; sięga wyżej aniżeli ludzie o wielkim sercu i wspaniałych przekonaniach. Uroczystości zbliżają się do końca. Sądząc po atmosferze i dobrych humorach odniesiono sukces. Jednak wieczorem trzeciego dnia, zamówiona ryba nie zostaje dostarczona na czas....

W Bastylii jest przetrzymywany tajemniczy człowiek w żelaznej masce. Muszkieterowie, którzy znają jego prawdziwą tożsamość, postanawiają go uwolnić.

Dwóch utalentowanych, rywalizujących ze sobą, projektantów ogrodów, budując ogród w pałacu króla Ludwika XIV w Wersalu, zostaje uwikłanych w romantyczne przygody.

Angelika jest świadkiem zbrodni popełnionej przez królewskiego brata. Przyjaciel markizy nagłaśnia ten haniebny czyn w swych pamfletach. Aby zatuszować sprawę, Król Słońca ofiaruje jej koncesję na sprzedaż czekolady. Dzięki temu Angelika szybko się bogaci i zdobywa miłość marszałka Francji, Filipa de Plessis-Bellieres, który, jak się później okazuje, również jest zamieszany w spisek przeciwko królowi.

Oczarowany urodą i sprytem markizy, król Ludwik XIV powierza jej specjalną misję: ma ona nakłonić posła szacha, Bachtiary Beya do odwiedzenia Wersalu i podpisania traktatu pokojowego. Bachtiary zgadza się pod jednym warunkiem. W zamian żąda Angeliki. Po wielu perypetiach i niespodziewanych zwrotach akcji Angelika dowiaduje się, że jej mąż, hrabia Joffrey de Peyrac, żyje. Wyruszą więc na poszukiwanie ukochanego.

Młody król Ludwik XIV, postanawia zmienić stary pałacyk myśliwski w najwspanialszy pałac na świecie.

14-letni Ludwik XIV wie, że pewnego dnia obejmie rządy we Francji. Ale wie również, że wrogowie postarają się na wszelkie możliwe sposoby zagrodzić mu drogę do tronu. To go deprymuje. Jednakże poprzez taniec, w którym się wprawia, poprzez muzykę i choreografię, które tworzy dla niego Jean-Baptiste Lully postać Ludwika nabiera blasku i powoli przeobraża się w Króla Słońce. W baletowym klasycznym tańcu Ludwik zdaje się pokonywać prawa natury i ograniczenia własnego ciała, staje się idealnym wcieleniem samego siebie: Bogiem na Ziemi. Konsekwencją wzmocnienia pozycji króla jest transformacja państwa - ze słabego, rozbitego wewnętrznie, nękanego korupcją i intrygami politycznymi, w silne, nienaruszalne, rządzone silną ręką władcy absolutnego...

W Lyonie uwagę Moliera (Bernard Giraudeau) przyciąga "markiza" Teresa de Gorla (Sophie Marceau), młoda tancerka, czasami prostytuowana przez ojca. Jeden z aktorów trupy, Du Parc zwany Gros-René (Patrick Timsit), natychmiast ulega jej urokowi i żeni się z nią. Pod nazwiskiem Miss Du Parc dołącza do trupy Moliera i podróżuje po całej Francji. Ale podczas swojego pierwszego występu milczy. Odtąd Molier nie powierzał już jej żadnej roli. Jednak tańcząc, aby zabawić publiczność w przerwie, została zauważona przez Monsieur (Franck de la Personne), brata króla, który następnie zamówił balet komediowy dla swojego brata Ludwika XIV (Thierry Lhermitte). Molier, wciąż odmawia powierzenia jej tekstu, więc ucieka. Jej spotkanie z dramatopisarzem Jeanem Racine'em (Lambert Wilson) zmieni wszystko: w końcu zgadza się zatańczyć przed królem, który również będzie olśniony. Zakochany Racine napisał dla niej sztukę "Andromachę".