Filmy przyjaźń, hiv

Nowy Jork u schyłku dwudziestego wieku. Londyn 1923. Los Angeles 1949 roku. Clarissa wydaje książki. Virginia pisze powieści. Laura zajmuje się domem. Historia życia trzech kobiet żyjących w trzech różnych epokach. Jedna z nich to znana pisarka, ogarnieta samobójczą manią Virginia Woolf. Trzy kobiety, trzy historie... I jedna rzecz, która je łączy...

Film to studium psychologiczne psychiki młodego człowieka - narkomana, który w pewnym momencie swojego życia postanawia wyrwać się ze szponów nałogu i zacząć "normalne życie". Niestety, nie okazuje się to łatwe, Mark boryka się z problemami typowymi dla chcących zerwać z nałogiem. Trainspotting to bardzo realistyczny obraz, ukazujący skutki zażywania narkotyków oraz problemy "egzystencjalne" młodych, zbuntowanych ludzi. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce się przekonać, że życie ma sens.

East Village, Nowy Jork. Grupa ubogich artystów próbuje udowodnić, że bieda może być szlachetna. Młodzi twórcy zmagają się z przeciwnościami losu szukając aprobaty w środowisku. Głównym wątkiem jest możliwość utraty mieszkania przez jednego z bohaterów za niezapłacony tytułowy czynsz.

Dokument ukazuje życie piosenkarza Ney Matogrosso.

Greckie przysłowie mówi, że jedynie kobiety, które skąpały oczy we łzach, widzą jasno. Przysłowie to nie spełnia się jednak w przypadku Manueli. Tej nocy, gdy jej syn Esteban ginie przejechany przez samochód Manuela płacze tak długo, aż zabraknie jej łez. A mimo to, wcale nie widzi jasno; teraźniejszość i przyszłość giną w jednakowych ciemnościach. Czekając w szpitalu, czyta ostatnie linijki jakie jej syn zapisał w notesie, z którym nigdy się nie rozstawał. "Dziś rano przeszukałem pokój mojej matki i znalazłem plik zdjęć. Wszystkim brakowało połowy. Był na nich, jak sądzę, mój ojciec. Mam wrażenie, że w moim życiu brakuje tego samego kawałka. Chcę poznać mojego ojca, nie ważne kim jest i jak zachował się wobec mamy. Nikt nie może odebrać mi tego prawa..." Manuela nigdy mu nie powiedziała kim był. "Twój ojciec umarł na długo przed twoim narodzeniem" - to wszystko, co zdążył od niej usłyszeć. Przez pamięć dla swego syna Manuela opuszcza Madryt i jedzie do Barcelony odnaleźć jego ojca. Chce mu powiedzieć, że ostatnie słowa, jakie zapisał jego syn skierował właśnie do niego, chociaż wcale go nie znał. Ale najpierw musi powiedzieć ojcu, że gdy ona od niego odeszła 18 lat temu, była w ciąży, i że mieli syna, i że syn ten właśnie umarł. Musi powiedzieć mu też, że dała dziecku imię Esteban, to samo, które on, ojciec, nosił zanim przyjął imię Lola. Lola, la Pionera. Manuela jedzie do Barcelony w poszukiwaniu Loli, ojca swego syna. Poszukiwania mężczyzny o takim imieniu nie mogą okazać się łatwe. I rzeczywiście nie są.

Ameryka połowy lat osiemdziesiątych. Dwaj główni bohaterowie są chorzy na AIDS. Jeden z nich, Prior, zastanawia się, czy zwariował, ponieważ widzi duchy i anioły. Drugi - Roy Cohn - to postać, która została stworzona przez autora na podstawie prawdziwej figury ze świata polityki, nie może uwierzyć w diagnozę, że ma AIDS, ponieważ uważa, że tylko "szarzy ludzie" mogą zachorować na tę chorobę.

Czy wymierzanie samemu sprawiedliwości jest słuszne? Czy zawsze możemy przewidzieć konsekwencje swojego czynu? Philippa niepocieszona po śmierci męża sama postanawia wymierzyć sprawiedliwość. Mimo zaplanowanej akcji nie wszystko idzie po jej myśli. Giną niewinni ludzie, w tym dzieci. Mimo wszystko ten czyn zmienia diametralnie jej życie.

To jeden z tych filmów, co to są "o życiu". Opowiada losy trójki bohaterów, którzy próbują razem ułożyć sobie życie. Dwóch mężczyzn i kobieta. Wątek gejowski. Rozterki psychiczne, przełomowe wybory życiowe. Film ciągnie się od wczesnych lat dziecięcych bohaterów do pełnej dorosłości. Spokojna opowieść o niespokojnych duszach.

Leo (Kim Bodnia) i Louise (Rikke Louise Andersson) są młodą parą mieszkającą razem w Kopenhadze. Leo często wychodzi z przyjaciółmi podczas gdy Louise zazwyczaj zostaje w domu. Wszystko się zmienia gdy Louise zachodzi w ciążę. Leo staje się zimny i nieobecny. Jego gniew i nienawiść do samego siebie w końcu doprowadzają do użycia przemocy wobec Louise.

Historia uczniów szkoły teatralnej Amandiers w Nanterre, kierowanej przez Patrice'a Chéreau i Pierre'a Romansa, szczególnie w 1986 roku z inscenizacją Płatonowa. Jest to film autobiograficzny, postacie Stelli i Etienne'a to alter ego Valerii Bruni Tedeschi i Thierry'ego Ravela.