Po tym jak Wendy i jej przyjaciele wychodzą cało z wypadku rollercoastera, zaczynają ginąć po kolei w coraz straszniejszy sposób. Wendy zdaje sobie sprawę, że koszmar dopiero się zaczął... Śmierć powróciła, aby dokończyć swoje dzieło. Czy dziewczyna zdoła się jej przeciwstawić i uratować przyjaciół, zanim dopadnie ich przeznaczenie?
Po tragicznej śmierci żony i dziecka, znany amerykański pisarz, Joseph Crone (Timothy Gibbs) opuszcza Stany Zjednoczone i udaje się do Barcelony. Pragnie pogodzić się ze swoim osamotnionym bratem i umierającym ojcem, Richardem. Nagle w życiu Josepha zaczynają mieć miejsce dziwne zdarzenia, wszystkie powiązane z liczbą 11. Przeradzająca się w obsesję ciekawość doprowadza Josepha do odkrycia przerażającej prawdy - nie tylko dla niego samego, ale dla całego świata. Odkrywa, że 11-11-11 nie jest zwyczajną datą, ale przede wszystkim ostrzeżeniem!
Kilkoro szkolnych nieudaczników, nad którymi od lat wszyscy się znęcają postanawia zemścić się na swoich prześladowcach. By tego dokonać urządzają imprezę, na którą zapraszają każdego kogo chcą ukarać. Uśpiwszy wszystkich związują ich, a po przebudzeniu przebrani w koszmarne stroje rozpoczynają tortury.
Szokujące egzorcyzmy wymykają się spod kontroli, w wyniku czego młoda kobieta umiera. Kilka miesięcy później Megan Reed (Shay Mitchell), pracująca na nocnej zmianie w kostnicy, otrzymuje zniekształcone zwłoki zmarłej. Sama, zamknięta w piwnicznych korytarzach kostnicy Megan doświadcza przerażających wizji, zaczynając wierzyć, że ciało kobiety może być opętane przez demoniczne moce.
Po latach bezowocnych sesji Orianna Volkes chcąc wyleczyć jedną ze swoich pacjentek, ze strachu przed jazdą samochodem, decyduje się udać do miejsca gdzie przed laty miała ona wypadek. Po drodze potrącają jednak autostopowicza i chcąc mu to wynagrodzić postanawiają zabrać go ze sobą. Wkrótce okazuje się, że to wcale nie był dobry pomysł.
Po porwaniu jednej z rodzin przez Indian, grupa okolicznych mieszkańców wyrusza za nimi w pościg. W trakcie okazuje się, że to nie czerwonoskórzy są ich przeciwnikiem, ale potwory z podziemi zakopujące żywcem swoje ofiary.
Tytułowa Mowa ptaków jest językiem, jakim posługują się wykluczeni z agresywnej, hałaśliwej większości: dręczony przez dzieci nauczyciel historii, wyrzucony z pracy polonista, trędowaty kompozytor, dziewczyna sprzątająca w domu bankiera, szpotawa kwiaciarka i zafascynowana kinem uczennica. Zepchnięci na out przez reprodukujący bezmyślność system, przez skandujące „Nie-na-wi-dzę! Nie-na-wi-dzę!” stadionowe bandy nazioli; na swoją obronę mają tylko ironię, kwiaty i cytaty z klasyków.