Dramat 2011

Luminita, młoda nielegalna imigrantka z Rumunii mieszka w dzielnicy nędzy i szuka sposobu by się stamtąd wyrwać. Ęeby mieć co jeść, okrada pacjentów w szpitalu. Pewnego dnia spotyka starego, schorowanego wdowca Antonia. Wydaje się łatwym łupem. Luminita nachodzi go w domu i chce tam zostać wraz z porwanym dzieckiem, za które zamierza kupić dokumenty umożliwiające jej pracę. Bezstronny portret dwóch wyrzutków społeczeństwa, którzy odkrywają jak ważna jest komunikacja między ludźmi.

Film pokazuje nieznaną stronę Nowego Jorku, miasta, w którym wielu afrykańskich imigrantów żyje na skraju społeczeństwa. Młody Senegalczyk, Djibril, uliczny sprzedawca, którego pasją jest muzyka i śpiew przybył do Ameryki w poszukiwaniu iluzorycznych i jak dotychczas niespełnionych marzeń. Zarabia sprzedając nielegalne płyty z muzyką, które kupuje od Bekay, ciemnego typka i właściciela nielegalnego burdelu. Djibril poznaje jedną z pracownic przybytku należącego do Bekay - piękną Midi. Ich uczucie zmusi oboje do przedefiniowania życia i nie pozostanie obojętne dla otaczającej rzeczywistości. Przepięknie nakręcony film był rewelacją Sundance w 2011 roku, gdzie podziwiano zdjęcia oraz fakt, że odkryto Nowy Jork na nowo - coś co wydawało się już niemożliwe. Wepchnięci w getto wielkiego miasta poznajemy jego brudy i alternatywne struktury społeczne. Oszczędny w słowach Restless City oczarowuje niezwykle skrojonymi, chciałoby się powiedzieć, obrazami.

Podobnie jak w późniejszym o rok "Nie kocham cię", Rastorgujew i Kostomarow oddają cały film w ręce amatorów. Przekazują im kamerę i podążają za impulsami ich wyobraźni. Młodzi Rosjanie kręcą to, co ich boli, dotyka, interesuje, pobudza, przykuwa uwagę. Instynktownie skupiają się na emocjach, nie bacząc na sens, spójność, konsekwencję czy cel tych poszukiwań. Całość splata jednak wyrazisty lejtmotyw: miłość. To ją bohaterowie próbują ująć w kadrze w momentach czułości z drugą osobą, ale także w spontanicznych wybuchach agresji wywoływanych w trosce o kogoś bliskiego. To miłość płynnie wiedzie nas przez liczne i różnorodne historie, pozwala nie dostrzegać kanciastej, surowej formy filmowej wypowiedzi i buduje dramaturgię wybranych przez bohaterów chwil.