Dramat 2018

Po pięciu latach studiów wyższych, Red (Mehdi Senoussi) szuka pracy i walczy z wykluczeniem. Powoli odchodzi od Anny (Lizzie Brocheré), miłości swego życia. Po otrzymaniu pisma informującego go o odrzuceniu, udał się do agencji, gdzie odmówiono mu spotkania. Nie mając nic do stracenia, bierze personel i osobę prywatną, za zakładników. Jest to wyraz jego ostatecznego apelu o pomoc. Postanawia ocalić resztę swojej godności.

Riadh — operator wózka widłowego w porcie w Tunisie — szykuje się do przejścia na emeryturę. Życie jego i jego żony Nazli kręci się wokół jedynego syna, który przygotowuje się właśnie do egzaminów w szkole średniej. Powtarzające się ataki migrenowe Samiego bardzo niepokoją rodziców. Gdy wydaje się, że jego kondycja się polepsza, chłopak nagle znika. Zostawia krótką notatkę, że wyjeżdża do Syrii, by dołączyć do grupy dżihadystów. Zdruzgotanym rodzicom trudno w to uwierzyć. Zdesperowany Riadh pożycza pieniądze i próbuje wyśledzić syna…

David Klein (Sergei Philippenko), megaloman, młody naukowiec, wyraża bardzo silną pogardę dla innych. Decyduje się na sklonowanie, ponieważ według niego tylko mózg podobny do jego własnego jest na tyle kompetentny, aby pomóc mu rozwiązać równanie fizyki kwantowej. Po pewnym czasie obecność klona staje się problematyczna ...

W grudniu 2012 roku, po czterech miesiącach niewoli w Syrii, zwolniono dwóch francuskich reporterów wojennych, w tym 30-letniego Gabriela (Roman Kolinka). Po dniu spędzonym na przesłuchaniach Gabriel może zobaczyć swoją rodzinę: ojca, swoją byłą dziewczynę, Naomi (Judith Chemla). Jego matka mieszka w Indiach, gdzie dorastał Gabriel. Ale odcięła się od wszystkich. Kilka tygodni później, chcąc zerwać z poprzednim życiem, Gabriel decyduje się udać do Goa. Przeniósł się do domu z dzieciństwa. Tutaj poznaje Mayę (Aarshi Banerjee), Indyjkę.

Amanda (Morgan Saylor) i Jake (McCaul Lombardi) są zakochani. Zostawiają rodzinne Illinois, by zacząć wspólne życie w Los Angeles. Mają puste kieszenie i nie mają żadnych planów. Obserwujemy pierwsze 24 godziny ich nowego życia w wielkim mieście. Przyniesie im ono więcej niespodzianek i frustracji, niż oczekiwali. Ich związek zostanie poddany niejednej próbie. Czy decyzja o przeprowadzce to był na pewno dobry pomysł? Wnikliwa opowieść o skomplikowanej, pełnej skrajnych emocji relacji między parą młodych ludzi a miastem, które stało się ich nowym domem. Dziennik z podróży po Los Angeles.

Joy i Alan są małżeństwem z wieloletnim stażem. Aby ponownie rozbudzić w swoim związku namiętność, decydują się na randki z innymi ludźmi.

Mąż i żona, znudzeni rutyną i przewidywalnością, wyruszają w podróż ku samopoznaniu, aby zrozumieć, czego brakuje w ich życiu.

Julien (Jean-Paul Rouve) czuje się jakby ktoś nieustannie go śledził. Alex (William Lebghil), jego syn, dowiaduje się, że Eva (Jeanne Guittet), 17-letnia licealistka, zapomniała dać mu znać, że będzie ojcem. Matka Evy, Vero (Karin Viard), od jej narodzin myśli, że będzie zmuszona chodzić w jednej damskiej torebce, by nakarmić dziecko. Elizabeth (Charlotte Rampling), której mąż Bertrand (Jacques Dutronc) zniknął, widzi swój dom zniszczony przez włamanie. Lucie (Carole Bouquet) podrażniona paranoicznymi złudzeniami Juliena, jest na skraju wypalenia nerwowego. Serena (Sara Martins), kochanka Juliena czuje, że ją okłamuje. Loïc (Guillaume Labbé), starszy syn Vero, to jedyny stabilny element zespołu.

Muzyk Alex Zhang Hungtai (tworzący jako Dirty Beaches) prowadzi koczowniczy tryb życia. Przychodzi czas, by odwiedzić porzucone na długie lata rodzime Hawaje. Walizka i saksofon to wszystko, co ma ze sobą. Sam nie do końca wie, czego szuka. Trafia do buddyjskiego B&B prowadzonego przez Akiko. Kobieta pokazuje mu piękno wyspy, opowiada o własnym życiu. W miarę rozwoju ich znajomości, Alex zaczyna czuć się na Hawajach coraz bardziej komfortowo. Opowieść o kosmopolicie bez korzeni, który podczas duchowej odysei odnajduje sam siebie i swoje miejsce na ziemi. Baśniowe kino, w którym wiara w duchy jest bardziej autentyczna niż świat rzeczywisty.

Północna Francja. Roman (Benjamin Sulpice) ma zaledwie dwadzieścia lat. Ma obsesją na punkcie publicznego wybuchu. On nie jest samobójcą. Nie podporządkowuje się żadnej ideologii. Nie interesuje go „raj” i nie chce tam iść. Nie chciałby, żeby ludzie błędnie interpretowali eksplozję jako jego chęć śmierci. Po prostu interesuje go wpływ wybuchu na ludzi.