Dramat 2020

Młody chłopak cierpi na chorobę psychiczną, którą stara się utrzymać w tajemnicy przed światem. Żyjąc w strachu przed zdemaskowaniem, odnajduje nić porozumienia z dziewczyną, która inspiruje go do zmiany postawy.

Ameryka Południowa. W całkowicie odizolowanym lesie tropikalnym. Grupa pięciu chłopców idzie na długi spacer, by spotkać tajemniczego uzdrowiciela. Zostają uwięzieni na skraju szybko płynącej rzeki. Po drugiej stronie rzeki widzą dość dziwny obóz, który wydaje się być zajęty przez trzy dziewczyny. Absolutnie niemożliwe jest przekroczenie rzeki i komunikowanie się z nimi...

Andi Jovanovic (Jannis Niewöhner) jest byłym bokserem, którego życie cały czas wystawia na próbę. Jego codzienność to ciągła walka o zachowanie opieki nad trójką swoich dzieci i zapewnienie im dachu nad głową. Kiedy na horyzoncie pojawia się widmo eksmisji, mężczyzna zwraca się o pomoc do Sonji (Lena Tronina) – matki jego trzeciego dziecka i kobiety, którą nadal kocha. Jednak po tym jak Andi traci pracę, Sonja żąda od niego zwrotu pożyczonych 5 tys. euro pod groźbą zakazu kontaku z dzieckiem. I to w dwa tygodnie. Jedynym rozwiązaniem na zdobycie szybkiej gotówki wydaje się udział w amatorskim turnieju bokserskim. Dramat śledzący losy mężczyzny na życiowym zakręcie w reżyserii Barbary Ott. Produkcja miała swoją premierę na MFF w Berlinie.

W niedalekiej przyszłości Turcja cierpi z powodu niewytłumaczalnej, ogólnokrajowej przerwy w dostawach prądu, która wywołuje falę przemocy i zamieszek. Czterej bohaterowie, niczym dryfujące duchy, odzwierciedlają stan ducha zróżnicowanego narodu: matka, której syn jest w więzieniu, młoda kobieta oddana tańcowi, artystka-aktywistka oraz przebiegły pośrednik.Ciekawe spojrzenie na urbanistyczną przemianę Stambułu skupia się na czterech różnych postaciach, które poznajemy w ciągu jednego dnia. Obraz jest wciągającą łamigłówką kontrastów i zarazem portretem społeczeństwa pogrążonego w ciemności. Produkcja zdobyła 7 nagród na Antalya Golden Orange Film Festival, a jej reżyserii podjął się Azra Deniz Okyay (krótki metraż: Küçük kara baliklar).

Starszy mężczyzna opiekuje się swoją sparaliżowaną żoną. Mimo podeszłego wieku i własnych problemów ze zdrowiem stara się ze wszystkich sił, aby ulżyć jej w cierpieniach z dnia na dzień coraz silniejszych. Pomaga mu córka, która usiłuje pogodzić opiekę z pracą w szpitalu oraz swoim życiem rodzinnym. Każde z nich ma odmienne poglądy na to, jak powinna wyglądać opieka nad chorą, co prowadzi do wielu sprzeczek.

Pochodzący z małego miasteczka, siedemdziesięcioletni rolnik Percy Schmeiser (Christopher Walken) rzuca wyzwanie wielkiemu koncernowi, gdy genetycznie modyfikowany (GMO) rzepak zostaje odkryty w jego uprawach. Wypowiadając się przeciwko praktykom biznesowym firmy, zdaje sobie sprawę, że reprezentuje tysiące innych pozbawionych praw rolników na całym świecie, którzy toczą tę samą nierówną walkę. Nagle staje się swego rodzaju bohaterem w desperackiej wojnie o ochronę praw rolników i światowych zasobów żywności przed tym, co uważane jest za chciwość korporacji. Oparty na wydarzeniach z procesu sądowego z 1998 roku film śledzi losy niepozornego, podstarzałego rolnika, który postanawia wypowiedzieć wojnę wielkiej korporacji.

Historia zaczyna się od trywialnego wypadku samochodowego na górskiej drodze w Karpatach. Samochód Antoine'a (Antoine de Maximy), gospodarza serialu "J'irai dormir chez vous", wpadł do rzeki, a jego ciała nie znaleziono. Materiały i zdjęcia globalnego squattera są przesłane do Paryża. Agnès (Alice Pol), redaktorka serialu, postanawia zakończyć ostatni odcinek. Po obejrzeniu materiału filmowego przystępuje do montażu. Jednak uwagę Agnes przykuwają szczegóły. Powoli wkradają się wątpliwości. Historia może nie być taka prosta...

Tak jak w swoich najwybitniejszych dokonaniach – Kolory raju i Dzieci niebios Majid Majidi wraca do portretowania małoletnich bohaterów (Rouhollah Zamani za rolę jednego z nich dostał w Wenecji nagrodę Mastroianniego). W tamtych filmach jednak musieli mierzyć się z nieprzystającymi do ich wieku problemami, bo z pomocą zaklętej w nich metafory reżyser starał się opowiadać o aktualnej kondycji społeczeństwa. Z Dzieci słońca o współczesnym Iranie też można się sporo dowiedzieć, choćby tego, że nie radzi on sobie z narkotykami oraz asymilacją uciekinierów wojennych z Afganistanu. Ale już dzieciom pozwala się tu być dziećmi – przynajmniej po części. Oglądamy perypetie czterech wychowanków ulicy, którym marzy się skarb ukryty w podziemiach socjalnej szkoły.

Wiosna 1995. Władze zamykają położony w sercu Zurichu park Platzspitz. Od lat był mekką narkomanów, którzy mogli tu spokojnie brać i sprzedawać narkotyki. Jedenastoletnia Mia i jej uzależniona od heroiny matka Sandrine, zostają przesiedlone do spokojnego miasteczka. Jednak nowy dom nie jest rajem dla Mii. Jej silnie uzależniona matka nie jest w stanie opiekować się córką. Mia szuka schronienia w swoim wyimaginowanym świecie. Ma tam swojego przyjaciela, z którym rozmawia, kiedy jest samotna. Mia dobrze czuje się też w gangu dzieciaków, które podobnie jak ona pochodzą z dysfunkcyjnych rodzin. Dziewczynka powoli dojrzewa do tego, by zbuntować się przeciwko matce.

Kozuka Mitsuomi rezygnuje z pracy w Tokio. Po 10. latach nieobecności wraca do swojego rodzinnego miasteczka. Na miejscu okazuje się, że jego ojciec nadal ma do niego żal po tym, jak odmówił przejęcia rodzinnego biznesu. Przypadkiem Mitsuomi poznaje Kumai Yamato, adoptowanego syna jednego z sąsiadów, który proponuje mu pracę na farmie. Mimo początkowych oporów i niechęci, z czasem Mitsuomi przyzwyczaja się do nowej sytuacji, zdając sobie sprawę, że Yamato zaczyna go interesować nie tylko jako przyjaciel.