Gdy dowiaduje się, że jej dawno niewidziany ojciec nie żyje, postanawia wrócić do domu, z którego uciekła jako nastolatka. Na miejscu odkrywa mroczną tajemnicę.
Selma i Sinan to małżeństwo z wieloletnim stażem. Para jest zmęczona wzajemną obecnością, każda rozmowa prowadzi do kłótni. W tej napiętej domowej atmosferze dorasta Umut, który stara się być dobrym synem, uczniem i zawodnikiem piłki wodnej. Nagle koledzy z drużyny zarzucają mu homoseksualizm. Gdy chłopak nie reaguje na oskarżenia, musi sam zmierzyć się z homofobicznym środowiskiem i odrzuceniem osób, które znał od dziecka. Czy presja grupy zmusi go do rezygnacji z marzeń o sportowej karierze?
Kokon to impresja o skłóconej starszej parze i jej otoczeniu. Podziwiając przepiękne zdjęcia montowane zgodnie z logiką snu, widz nie może jednak nie zauważyć obecnych w filmie symboli przemijania i śmierci.
Pewnego dnia pod drzwi domu spokojnej starości ktoś podrzuca niemowlę. Staruszkowie postanawiają wychować chłopca. Nadają mu imię Yagmur. Po 23 latach chłopak wciąż opiekuje się nimi i nie chce odejść. Rodzina Rukiye chce kupić duży dom z basenem, ale brakuje jej pieniędzy. Pożycza je od krewnej pod zmyślonym pretekstem. Ona obrażona wynosi się do domu spokojnej starości. Odwiedza ją tam Melek, młodsza córka, która mieszka z ojcem z Niemczech. Yagmur zakochuje się w Melek, a Rukiye postanawia pomóc chłopakowi pozyskać serce dziewczyny, gdyż nie chce, aby wracała ona do Niemiec.
W niedalekiej przyszłości Turcja cierpi z powodu niewytłumaczalnej, ogólnokrajowej przerwy w dostawach prądu, która wywołuje falę przemocy i zamieszek. Czterej bohaterowie, niczym dryfujące duchy, odzwierciedlają stan ducha zróżnicowanego narodu: matka, której syn jest w więzieniu, młoda kobieta oddana tańcowi, artystka-aktywistka oraz przebiegły pośrednik.Ciekawe spojrzenie na urbanistyczną przemianę Stambułu skupia się na czterech różnych postaciach, które poznajemy w ciągu jednego dnia. Obraz jest wciągającą łamigłówką kontrastów i zarazem portretem społeczeństwa pogrążonego w ciemności. Produkcja zdobyła 7 nagród na Antalya Golden Orange Film Festival, a jej reżyserii podjął się Azra Deniz Okyay (krótki metraż: Küçük kara baliklar).
Fikret, który przeżywa właśnie kryzys małżeński, w wyniku przypadkowego spotkania zaprzyjaźnia się z piosenkarką i wciela się w rolę ojca jej wychodzącej za mąż córki.