Filmy Turcja

Nejat samotnie wychowuje córkę, Kayrę, po tym, jak jej matka zostawiła rodzinę. Przekonuje się, że rola rodzica dorastającej dziewczynki jest wymagająca. Szczególnie wtedy, gdy nastolatka docieka, gdzie jest jej mama. Kiedy kłamstwa, które opowiadał córce stają się już nie do zniesienia, poznaje Sunę.

Demirkubuz wciela się w rolę Ahmeta, filmowca ze Stambułu, który planuje przenieść na ekran własną interpretację "Zbrodni i kary" Dostojewskiego. Bohater filmu przeżywa podwójną niemoc: rozsypuje mu się nie tylko scenariusz filmu, ale i małżeństwo. Widzimy, że Ahmet wyraźnie prowokuje ten rozpad. W jego relacjach z kobietami czuć lęk i sztucznie wymuszony dystans. Brak zaangażowania w cokolwiek pozostaje w kontrze do żarliwych emocji, jakich dostarcza powieść rosyjskiego pisarza. Ahmet pragnie tchnąć więcej życia w powstający opornie film. Angażuje do roli Raskolnikowa młodego włamywacza, który pewnej nocy zakrada się do bloku, w jakim mieszka reżyser. Rozdźwięk pomiędzy życiem, a wydumanymi ambicjami jest głównym problemem bohatera, który w swoich filmach (ale również swoich przyjaźniach i miłościach) ucieka od siebie, forsując idealistyczne, nieprzystające do życia wyobrażenia.

Niskobudżetowy debiut Demirkubuza przypomina Krótki film o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, rozgrywa się jednak w nieco innej scenerii. Tytułowy Blok C to strzeżony budynek mieszkalny w stambulskiej dzielnicy Ataköy, którego mieszkańcami są przedstawiciele uprzywilejowanych klas społecznych. Jedną z bohaterek jest nieszczęśliwa w małżeństwie Tülay, która wchodzi w perwersyjną relację z Haletem – młodym dozorcą bloku. Powstaje osobliwy czworokąt, w którym pozostałe role odgrywają: mąż Tülay oraz ich młoda służąca Aslı. W tle zdarzeń oglądamy wypełniony melancholią Stambuł: miasto zachmurzone, ponure, zabetonowane aż po opustoszałe nabrzeża – odmienne od wyobrażeń, czy turystycznych doświadczeń. Demirkubuz przedstawia wyizolowany świat nowo wybudowanych blokowisk, oddzielony od tkanki miasta siecią autostrad, zamieszkały przez ludzi samotnych, uwięzionych w swoich rolach, emocjonalnie wychłodzonych. Stara się zajrzeć pod podszewkę tego świata, obnażyć szaleństwo i pragnienie władzy, jakie kryje się pod pozorami porządku.

Jedyny syn rodziny ma powrócić z wojska. Cała rodzina jest podekscytowana tym wydarzeniem. W końcu żołnierz szczęśliwie wraca do domu. Dowiaduje się, że jego siostra, Delal, wyszła za mąż za Nazifa i ma z nim córeczkę. Delal zauważa, że przybyłemu ze służby bratu podoba się córka sąsiadów. Aranżuje im spotkanie, na którym podczas spaceru oboje giną, gdy dziewczyna wchodzi na minę. Mija 7 lat. Winiąc się za śmierć brata, Delal popełnia samobójstwo. Obecnie Heda, młodsza siostra Celila i Delal jest w związku z byłym mężem swojej siostry i wychowuje siostrzenicę. Sama również jest w ciąży, a rodzina wierzy, że będzie to chłopiec. Nazif, mąż Hedy czas spędza z kochanką. Natomiast matka rodziny, Cemile, cierpi na depresję, której dotąd nikt z nich nie zauważył.

Sequel tureckiej komedii _Vizontele (2001)_(f). Akcja rozgrywa się w 1980 roku, kiedy to doszło do puczu wojskowego w Turcji. Powracamy do małej miejscowości w Anatolii i do jego dwóch mieszkańców, statecznego Nazmiego oraz głupka Emina. Okazuje się, że w tym tragicznym dla Turcji okresie w małej zapomnianej mieścinie może dojść do całego ciągu zabawnych perypetii.

Dramat, który powstał w międzynarodowej koprodukcji, wyreżyserowany przez Bena Hopkinsa człowieka związanego z kinem tureckim. Główny bohater Mihram (Tayanç Ayaydin) jest drobnym handlarzem czarnorynkowym w małym tureckim prowincjonalnym mieście. Pewnego dnia dostaje zlecenie zdobycia cennych i drogich leków, o które prosi go miejscowy lekarz. Farmaceutyki są potrzebne dla chorych dzieci z Azerbejdżanu. Mihram podejmuje się tego zadania, w czym pomaga mu wuj Fazil (Genco Erkal).