Filmy Turcja

Matka usiłuje wyswatać swojego syna. Sytuacja się jednak komplikuje, gdy na horyzoncie pojawia się nowa dziewczyna, a wraz z nią nowe kłopoty.

Kiedy biuro podróży przez przypadek wysyła go do Kenii zamiast do Konyi, niezdarny Recep wywołuje chaos na sawannie, starając się wrócić do domu.

Zaniepokojona ciotka bierze pod lupę przeszłość rodziny, próbując połączyć zaginięcie swojego brata z demonicznym zachowaniem bratanicy.

Historia czworga stambulczyków – trzydziestopięciolatków, którzy kochają się i nienawidzą, odchodzą od siebie i wracają. Pozornie są to dwie dobrane pary przyjaciół, jednak w scenariuszu (inspirowanym sztukami Harolda Pintera) nic nie jest takie oczywiste, a prawdę trudno odróżnić od gry i udawania. W liberalnych zachowaniach bohaterów – alkoholu i seksu tu nie brakuje – można odczytać głęboko tłumione kompleksy. Monologi stają się okazją do refleksji o pokoleniu, dojrzewaniu, wykorzenieniu. Wszystko dzieje się w nienależącej do nikogo przestrzeni mieszkania, które permanentnie jest wynajmowane jako plan filmowy.

Siedmioletni Albańczyk, Jace, traci matkę i ojca. Sierota trafia do greckiej rodziny zastępczej w albańskim mieście Argyrokastron. Jest świadkiem masakry, w wyniku której traci również obydwoje rodziców zastępczych. Bezbronny chłopak trafia w ręce bandy handlarzy dziećmi. Udaje mu się uwolnić i trafia jako żebrak na ulice Aten, gdzie poznaje przestępczy świat młodych ludzi. Jaki będzie los małego Jace?

Niepokojący, intensywnie kobiecy portret. Necmi tworzy trudny do zdefiniowania gatunek filmowy, hybrydę opartą na prawdziwej historii, połączenie wywiadu-rzeki ze scenami inscenizowanymi i dokumentalnymi. Bohaterką Should I Really Do It? jest Petra Woschniak, trzydziestokilkuletnia Niemka mieszkająca w Turcji, oryginalna artystka należąca do środowiska stambulskiego undergroundu, która mówi o sobie, że jest po prostu fryzjerką. Rozmowę z Petrą o jej życiu, przypominającą seans erotyczno-terapeutyczny, prowadzi Herold, zmieniający peruki mężczyzna w masce fetyszysty. Zadaje jej najintymniejsze pytania, nie ujawnia celu terapii. Życie Petry pozostaje ironicznym uosobieniem emigranckiego etosu. Stambuł, którego mieszkańcy marzą o ucieczce na Zachód w jej historii jawi się jako miejsce nieograniczonych możliwości, artystycznego i osobistego spełnienia, zabawy i akceptacji odmienności, manifestującej się w stylu życia, wizerunku, twórczości. Bohaterka wciąż podąża pod prąd. Także wtedy, kiedy zostaje wezwana przez umierającą na raka siostrę i przeniesie się do Niemiec, zamieszka w wiosce pod Hamburgiem i spróbuje wykuć własną ścieżkę w twardym materiale panującej normy.

Ismet jest tureckim żołnierzem, który pełnił służbę na granicy z Grecją jako dowódca straży przybrzeżnej. Niedawno przeszedł na emeryturę. Po zdjęciu munduru, jako cywil ma problemy z komunikowaniem się ze swoją rodziną i otaczającymi go ludźmi. Nie idzie mu najlepiej. Jego jedyny syn wyjechał do USA, a teraz chce do niego dołączyć żona Ismeta. Pewnego dnia jego sąsiadami zostaje para uchodźców Omar i Mariye. Ismet staje twarzą w twarz ze swoimi poglądami politycznymi i uprzedzeniami.

Historia oparta na faktach, choć trudno w to uwierzyć. 1963 rok, Ankara: czterech emerytowanych wojskowych przeprowadza zamach stanu. Właściwie to przejmuje tylko stację radiową w Istambule, żeby podać o nim informację. Tak naprawdę nie wiadomo, czy zamach w ogóle się odbył...